บทที่ 280: ความหวังริบหรี่ (ฟรี)

เฉินจิ่งฝูรีบพูดปลอบ "ตั้งสติไว้ก่อน ผมมีเพื่อนอยู่ฝั่งนี้เยอะมาก หลายคนเป็นระดับศาสตราจารย์ของวงการมะเร็ง มีประสบการณ์รักษามาหลายสิบปี"

"เดี๋ยวผมโทรไปจัดการให้เลย จะให้โรงพยาบาลเตรียมเครื่องมือดีที่สุดไว้ล่วงหน้า คุณส่งที่อยู่มาทางข้อความ ผมจะให้พวกเขาติดต่อโรงพยาบาลที่พ่อของคุณอยู่ แล้วส่งรถพยาบาลไปรับมาทางนี้ทันที"

เฉียนจื้อหยงน้ำตาคลอ "ขอบคุณมากครับ..."

เฉินจิ่งฝูพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง "คุณยังไม่มีประสบการณ์เรื่องแบบนี้ ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างปล่อยให้ผมจัดการเอง รับรองว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยแน่นอน"

"พ่อของคุณต้องไม่เป็นอะไรแน่ คุณเชื่อผมเถอะ!"

หลังจากวางสาย เฉินจิ่งฝูก็รีบลงมือทันที โทรหลายสายต่อเนื่อง ทั้งผู้อำนวยการโรงพยาบาล ทั้งประสานฝ่ายแพทย์พิเศษ ทั้งพรรคพวกที่สนิทในวงธุรกิจ

เมื่อได้ยินเรื่องพ่อของเฉียนจื้อหยงป่วย เสิ่นโหย่วอันกับเพื่อนในวงการก็รีบช่วยกันประสานงานอย่างเต็มที่

ที่โรงพยาบาลในเมืองเซินเฉิง ฉียนซิวฉีได้ตรวจทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เหลือเพียงรอฟังผลสุดท้าย

เฉินฮุ่ยหลานอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง สีหน้าเธอก็เต็มไปด้วยความกังวล

เมื่อเห็นทีมแพทย์มากันพร้อมหน้า ทั้งคู่ก็รู้ในใจว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่

ขณะเดียวกัน เฉียนจื้อหยงกับเฉินจิ่งฝูยืนอยู่ในห้องทำงานของแพทย์ มองผลตรวจบนโต๊ะด้วยใจสั่น

มะเร็งเนื้อร้าย และมีการแพร่กระจายแล้ว

เมื่อคำวินิจฉัยทั้งสองบรรทัดนั้นปรากฏตรงหน้า หัวใจของเฉียนจื้อหยงก็เหมือนถูกบีบแน่น โลกทั้งใบหมุนคว้าง ความหวังทั้งหมดพังทลายในพริบตา

"หมอครับ... พอจะมีทางรักษาไหม?" เขาถามเสียงสั่น ราวกับจะคว้าฟางเส้นสุดท้าย

หมอส่ายหน้าเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร

เพียงแค่เท่านั้น เฉียนจื้อหยงก็เข้าใจทุกอย่างทันที

มะเร็งคือ "โรคสุดท้ายของชีวิต" — หมายถึงโรคที่ไม่มีทางรักษาให้หายได้

ไม่ว่าคุณจะรวยขนาดไหน ต่อให้มีเงินมากเป็นพันล้าน ก็ช่วยอะไรไม่ได้...

เฉินจิ่งฝูและเพื่อนอีกหลายคนรีบเข้ามาปลอบ แต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี ทุกคำปลอบใจในตอนนี้ดูไร้ความหมายไปหมด

เฉียนจื้อหยงส่ายหน้าเบาๆ "ผมไม่เป็นไรครับ... ไม่ต้องห่วงผมหรอก"

"ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องให้พ่อผมเข้ารับการผ่าตัดทันที"

ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องผ่าตัด! อย่างน้อยหลังผ่าตัดเขาอาจอยู่ต่อได้อีกสองสามปี

แต่ถ้าไม่ผ่า... บางทีอาจเหลือเวลาไม่กี่เดือน

"ทำไมต้องเป็นมะเร็งปอด... ถ้าเป็นมะเร็งอย่างอื่น บางทีอาจตรวจเจอก่อน..." เฉียนจื้อหยงกำหมัดแน่น เสียงเต็มไปด้วยความโกรธและสิ้นหวัง

มะเร็งปอดไม่เหมือนมะเร็งชนิดอื่น มันเงียบและซ่อนเร้นเกินไป ระยะเริ่มต้นแทบไม่แสดงอาการใดๆ รู้ตัวอีกที... ก็เข้าสู่ระยะลุกลามแล้ว

…

หน้าห้องผ่าตัด เฉียนจื้อหยงกับเฉินฮุ่ยหลานนั่งรออย่างกระวนกระวาย

ตอนนี้แม่เขาก็รู้ทั้งหมดแล้ว ถึงจะพยายามปิดไว้แค่ไหน แต่เมื่อเห็นว่าพ่อถูกส่งเข้าห้องผ่าตัด เธอก็เข้าใจทั้งหมด

พ่อรู้สภาพตัวเองดี แต่กลับแสดงความเข้มแข็งเกินคาด ตอนถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดยังยิ้มให้ลูกและภรรยา พูดปลอบทั้งคู่ด้วยน้ำเสียงสบายๆ

แต่เฉียนจื้อหยงมองออก ว่าภายใต้รอยยิ้มของพ่อ เต็มไปด้วยความกังวล ความเป็นห่วง ไม่ยินยอม และความอาลัยต่อชีวิต

ไม่นานนัก พยาบาลก็เข็นเตียงออกมา

"การผ่าตัดสำเร็จไปได้ด้วยดีค่ะ" พยาบาลบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

"ดีแล้ว... ดีจริงๆ..." เฉินฮุ่ยหลานพึมพำ น้ำตาไหลพราก

หลังผ่าตัด พ่อถูกส่งเข้าห้อง ICU ซึ่งเป็นเขตปลอดเชื้อ ห้ามคนภายนอกเข้าเยี่ยมบ่อยๆ

เฉียนจื้อหยงมองพ่อที่นอนนิ่งบนเตียง ใบหน้าซีดเซียวแทบไม่มีสีเลือด ริมฝีปากแห้งแตก สายน้ำเกลือเต็มแขน ร่างกายถูกยึดไว้ด้วยสายรัดเพื่อป้องกันอาการชักกระตุก

หัวใจของเขาเจ็บปวดมาก

"จื้อหยง ตอนนี้พ่อของลูกไม่เป็นไรแล้ว กลับไปทำงานเถอะ ถ้ามีอะไร แม่จะโทรบอก" เฉินฮุ่ยหลานพูดทั้งที่พยายามกลั้นน้ำตา เพราะกลัวลูกเสียสมาธิกับงาน

แต่เฉียนจื้อหยงส่ายหน้า "แม่ไปพักก่อนเถอะครับ วันนี้ผมจะเฝ้าเอง พรุ่งนี้ค่อยผลัดกัน"

เฉินจิ่งฝูและพยาบาลต่างช่วยพูดให้ทั้งคู่กลับไปพัก เพราะตอนนี้ในห้องดูแลมีพยาบาลเฝ้า 24 ชั่วโมงอยู่แล้ว

"ไม่ต้องห่วงค่ะ ถ้ามีอะไร เราจะโทรแจ้งทันที" พยาบาลยืนยัน

ในที่สุด ทั้งคู่จึงยอมกลับไปพักที่โรงแรมที่เฉินจิ่งฝูจัดหาไว้ให้

เฉียนจื้อหยงอาบน้ำ แม้จะไม่มีอารมณ์เลยก็ตาม แล้วล้มตัวลงนอนทันทีโดยไม่สนใจความหรูหราของห้อง ราวกับว่าร่างกายนี้ไม่มีความรู้สึกใดๆ อีกแล้ว

…

เมื่อตื่นขึ้น เขาหวังอยู่ว่าทุกอย่างที่ผ่านมาอาจเป็นเพียงฝันร้าย...

แต่ความจริงก็ยังคงเป็นความจริง — พ่อของเขาเหลือเวลาไม่เกินสี่ปี

สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือ... แม่ของเขา และลูกน้อยในครรภ์

ลูกที่ยังไม่ทันลืมตาดูโลก ก็ต้องกลายเป็นเด็กที่ไม่มีพ่อ...

ทุกอย่างมันไม่มีทางออกแล้วจริงๆ เหรอ?

แม้หมอจะประกาศเหมือน "ตัดสินโทษประหารชีวิต" แล้วก็ตาม แต่เฉียนจื้อหยงยังไม่ยอมแพ้ เขายังอยากหาทางต่อ

เขาโทรหาเฉินจิ่งฝูอีกครั้ง "คุณเฉินครับ... โรคของพ่อผม มันไม่มีทางรักษาได้จริงๆ เหรอครับ?"

"ถ้าส่งไปรักษาที่อเมริกา ประเทศนั้นการแพทย์ดีกว่า จะมีโอกาสไหมครับ?"

เฉินจิ่งฝูนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ "ยากมาก... เกือบจะไม่มีทางเลย"

"แม้การแพทย์อเมริกาจะก้าวหน้า แต่ก็ยังมีขีดจำกัดอยู่ดี คุณเองก็น่าจะรู้..."

เฉียนจื้อหยงเงียบไป เขาแน่นิ่ง ฟังแต่เสียงในหัวตัวเอง

ใช่... เขารู้ดี

เมื่อเซลล์มะเร็งกระจายไปยังอวัยวะอื่นแล้ว มันหมายถึง "ระยะสุดท้าย" ของโรค และอวัยวะเหล่านั้นมีโอกาสกลายเป็นมะเร็งซ้ำอีกเรื่อยๆ

ไม่มียาอะไรช่วยได้อีกแล้ว

การฉายแสงหรือคีโมก็ทำได้แค่ยืดเวลาออกไปนิดหน่อยเท่านั้น แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำลายเซลล์ปกติไปด้วย ทำให้ผู้ป่วยทรมานไม่มีที่สิ้นสุด

แม้แต่ในอเมริกา ก็ทำได้เพียงเท่านี้

เว้นเสียแต่ว่าจะมียาที่สามารถ "ฆ่าเซลล์มะเร็งได้อย่างแม่นยำ" โดยไม่ทำลายเซลล์ปกติ... ซึ่งถ้ามียาแบบนั้นจริงๆ มะเร็งก็คงไม่ใช่โรคที่รักษาไม่ได้อีกต่อไป

เว้นเสียแต่ว่าปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้น!

"ปาฏิหาริย์…"

เฉียนจื้อหยงพึมพำกับตัวเอง แล้วจู่ๆ ก็คิดถึงบางอย่างขึ้นมา

ระบบ!

ใช่ — ระบบของเขา!

ทุกครั้งที่ระบบอัปเกรด มันจะมี "รางวัล" มอบให้ และบางครั้งรางวัลเหล่านั้นก็เป็นเทคโนโลยีสุดล้ำ

ถ้าอย่างนั้น... จะเป็นไปได้ไหมว่า รางวัลรอบต่อไปจะเป็นสิ่งที่สามารถ "รักษามะเร็ง" ได้?

ยิ่งไปกว่านั้น ระบบมักจะมอบเทคโนโลยีล้ำยุคในแต่ละรอบของวงจรธุรกิจ

ถ้าเขาเปิดบริษัททางการแพทย์ขึ้นมา ระบบอาจจะมอบเทคโนโลยีทางการแพทย์ให้ก็ได้

แม้เขาจะรู้ว่าการรักษามะเร็งไม่ใช่เรื่องง่าย มันต้องใช้พื้นฐานวิทยาศาสตร์ระดับสูงและการวิจัยซับซ้อน

แต่… ตราบใดที่ยังมีความหวังแม้เพียงเสี้ยวเดียว เขาจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด!

คนอื่นอาจทำไม่ได้ แม้แต่อเมริกาก็อาจทำไม่ได้

แต่ระบบของเขา... อาจทำได้!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ความสิ้นหวังที่เคยบดขยี้หัวใจของเขาเมื่อครู่ ก็ปลี่ยนเป็นพลังขับเคลื่อนมหาศาล

เฉียนจื้อหยงกำมือแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยแสงแห่งความมุ่งมั่น

"เพื่อรางวัลจากระบบ... เพื่อพ่อของฉัน..."

"ฉันจะต้อง ‘ขาดทุนให้สุดชีวิต’ ให้ได้!"

"และต้องเปิดบริษัทด้านการแพทย์"

"รวบรวมบุคลากรชั้นยอด วิจัยเทคโนโลยีการรักษามะเร็งให้สำเร็จ"

"ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ฉันจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด!"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]