บทที่ 260: ขอบคุณนะ (ฟรี)

นานขนาดนี้เลยเหรอ?

เฉียนจื้อหยงตกใจมาก เขาเล่นเกมนี้ไปทั้งวันโดยไม่รู้ตัวเลย

นี่มันเกมบ้าอะไรกันเนี่ย ทำไมสนุกขนาดนี้?

ก่อนหน้านี้เขาแค่คิดว่ามันเป็นเกมเด็ก ขายของแค่ขำๆ แต่พอได้ลองเล่นจริงๆ เขาถึงได้รู้ว่ามันเล่นเพลินจนหยุดไม่ได้

ระบบโต้ตอบกับผู้เล่นก็ดีมาก ไม่แปลกเลยที่ผู้เล่นจำนวนมากจะไปหาแฟนกันในเกมนี้

เฉียนจื้อหยงถึงกับยอมแพ้ในใจ "เอาเถอะ... ถือว่าโชคดีที่ยังมีร้านชานมมี่ปิงกับภัตตาคารเฟยหวงช่วยให้ขาดทุนอยู่"

เกมนี้จะทำกำไรนิดหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอก

เกมดีขนาดนี้ ถ้าต้องถอดออกจากแพลตฟอร์มไปเฉยๆ ก็คงน่าเสียดายเกินไป

ในฐานะ "เกมเมอร์ตัวจริง" เขาเข้าใจหัวอกของผู้เล่นดีว่าเกมที่ดีจริงๆ มันหายากแค่ไหน

ขอแค่กระแสอย่าร้อนแรงไปกว่านี้ เขาก็ยังพอรับได้

จากนั้น เฉียนจื้อหยงก็ใช้ชีวิตสบายๆ ทุกวัน

บางวันก็เล่นเกมโทรศัพท์ บางวันก็กลับไปเล่นครัวป่วนสุดโกลาหล

ผ่านไปไม่กี่วัน กระแสของเกมเริ่มลดลงจริงๆ ยอดขายก็เริ่มทรงตัว

เฉียนจื้อหยงดีใจจนแทบอยากจุดธูปไหว้สี่ทิศ

แต่ระหว่างที่กำลังเล่นเกมอย่างอารมณ์ดีอยู่นั้น เฉินจิ่งฝูก็โทรเข้ามา

"คุณเฉียน มีคนเล่นงานคุณ เขาทุ่มเงินอย่างน้อย 50 ล้าน เพื่อกดกระแสเกมครัวป่วนสุดโกลาหลของคุณลง"

"ผมไปสืบมาแล้ว คนที่อยู่เบื้องหลังคือ ‘ยาไมโตะ มูระอิ’ ประธานของยาไมโตะกรุ๊ป"

น้ำเสียงของเฉินจิ่งฝูฟังดูจริงจังมาก เหมือนเป็นเรื่องใหญ่

เฉียนจื้อหยงตกใจ "ว่าไงนะ? ที่กระแสเกมตกก็เพราะคนของยาไมโตะกรุ๊ปเล่นสกปรกเหรอ?"

เขาคิดว่ากระแสลดลงเองตามธรรมชาติ ลึกๆ ก็ยังแปลกใจอยู่ว่าทำไมมันตกลงเร็วขนาดนั้น ทั้งที่เว็บเกมกับสตรีมยังพูดถึงกันไม่ขาดสาย

ไม่คิดเลยว่า... มีคน "ช่วย" อยู่เบื้องหลัง

คนดีของโลกใบนี้ยังมีอยู่จริง!

เฉียนจื้อหยงดีใจมาก รีบพูดออกมา "มีคนช่วยกดกระแสเกมให้ตกเหรอ? แบบนี้มันดะ... เอ่อ… มันแย่จริงๆ นะ"

เขารีบแก้คำพูดต่อทันที

"คุณมีเบอร์ของยาไมโตะ มูระอิไหม ผมจะโทรไปขอบคุณ... เอ๊ย หมายถึงตำหนิเขาสักหน่อย"

เฉียนจื้อหยงยิ้มกว้างอยู่หน้าจอ เขารู้สึกอยากขอบคุณจากใจจริง

ถ้าไม่ใช่เพราะยาไมโตะกรุ๊ปช่วยกดกระแสลง ตอนนี้เขาอาจจะ "กำไรจนร้องไห้" ไปแล้วก็ได้

เป็นคนดีจังเลยนะ!

เมื่อเฉินจิ่งฝูได้ยินแบบนั้น ก็นึกว่าเฉียนจื้อหยงคิดจะพูดคุยดีๆ เลยบอกเสียงอ่อนลงว่า "ผมมีเบอร์อยู่นะ คุณคุยกับเขาดีๆ ล่ะ ถ้าทำได้ก็ลองเจรจาให้จบกันด้วยดีเถอะ"

"ยาไมโตะกรุ๊ปน่ะไม่ใช่คนที่จะไปล้อเล่นด้วยได้ ระวังไว้หน่อยจะดีกว่า"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้าอย่างมั่นใจ "ไม่ต้องห่วง ผมคุยดีๆ แน่นอน"

เฉินจิ่งฝูฟังแล้วรู้สึกดีใจ ในใจคิดว่าเฉียนจื้อหยงในตอนนี้โตขึ้นมากแล้ว น่าจะไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่นเหมือนเมื่อก่อน เขาจึงส่งเบอร์ให้ทันที

เฉียนจื้อหยงต่อสายไป

ไม่นาน ปลายสายก็ดังขึ้น เป็นเสียงผู้ชายพูดภาษาอื่น

"ไฮ, ยาไมโตะ มูระอิ เดะโกไซมาสึ"

"ผมคือเฉียนจื้อหยง คุณพูดภาษาจีนได้ไหม?"

เมื่อยาไมโตะ มูระอิได้ยินชื่อนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนทันที เขายิ้มเยาะ

"หึ... รู้แล้วสินะ ว่าเป็นผมที่กดกระแสเกมของคุณลง"

"คุณคงรู้แล้วสินะ ว่าผลของการกล้าท้าทายยาไมโตะกรุ๊ปเป็นยังไง?"

"เรามีทุกอย่างที่คุณไม่มี — โดยเฉพาะเงิน"

เฉียนจื้อหยงพูดเสียงจริงใจ "ผมรู้ครับ ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าการโดนยาไมโตะกรุ๊ปเล่นงานมันดีขนาดไหน"

"ผมแค่จะโทรมาขอบคุณคุณเท่านั้น"

เขากลัวอีกฝ่ายจะเข้าใจผิด รีบย้ำเสียงหนักแน่น

"ผมไม่ได้ประชดนะครับ ผมขอบคุณจริงๆ จากใจเลย"

"การที่ทำให้คุณต้องเสียเงินเยอะขนาดนี้ ผมก็รู้สึกเกรงใจมากจริงๆ"

"คุณยาไมโตะ มูระอิครับ คุณเป็นคนดีของโลกจริงๆ ดีกว่าคนเลวๆ อย่างยาไมโตะ มูคิยะเยอะเลย"

พอพูดถึงชื่อ "ยาไมโตะ มูคิยะ" เฉียนจื้อหยงก็ยังไม่หายเจ็บใจ

เพราะตอนนั้นยาไมโตะ มูคิยะแย่งร้านชานมปิงมี่ของเขาไป มันเป็นการทำลายแหล่งขาดทุนอันแสนงดงามของเขา

เขายังจำได้ดีว่าตอนก่อตั้งร้านชานมปิงมี่ เขาตั้งใจสุดชีวิต คิดว่านี่แหละโครงการขาดทุนชั่วชีวิตของเขา

แต่มันกลับถูกยาไมโตะ มูคิยะฮุบกิจการ"ไปหน้าตาเฉย แล้วยังยัดเงินพันล้านใส่มือเขาอีก

เลวได้โล่! ทำร้ายทั้งตัวเองและคนอื่นแท้ๆ!

ทางฝั่งยาไมโตะ มูระอิ เมื่อได้ฟังคำขอบคุณอย่างจริงใจของเฉียนจื้อหยงแล้วถึงกับอึ้ง

น้ำเสียงนั้นมันจริงใจเกินไป ไม่มีความประชด ไม่มีความเหน็บแนมเลยแม้แต่น้อย

แต่… ทำไมเขารู้สึกแปลกๆ เหมือนโดนอะไรทิ่มอยู่ในอก?

ยาไมโตะ มูระอิขมวดคิ้วแน่น ก่อนตะโกนกลับ "ไม่ต้องขอบคุณ! ผมจะ ‘ช่วย’ คุณต่อไปแน่นอน"

"ผมจะทำให้คุณได้เห็นพลังของยาไมโตะกรุ๊ป"

"ตราบใดที่ยาไมโตะกรุ๊ปยังอยู่ คุณจะไม่มีวันได้อยู่อย่างเป็นสุขแน่!"

พูดจบก็ "ตู๊ด!" — วางสายใส่ทันที!

เขารีบเอาโทรศัพท์ไปเปิดลำโพงให้ทีมที่ปรึกษาของเขาฟัง

"ช่วยฟังหน่อยสิ นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?"

บรรดาที่ปรึกษาฟังจบไปสามรอบ ทุกคนมองหน้ากันงงๆ

หัวหน้าทีมที่ปรึกษาพูดอย่างช้าๆ ว่า "ท่านประธาน... ถ้าผมไม่รู้มาก่อนว่าคุณจ่ายเงินเพื่อลดกระแสเกมของเขา..."

"ผมคงคิดว่า... คุณกำลังช่วยเขาจริงๆ"

"จากบทสนทนานี้ ใครได้ยินก็รู้เลยว่าเฉียนจื้อหยงขอบคุณด้วยความจริงใจ"

ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

นี่มันสถานการณ์แบบไหนกันแน่?

แทนที่อีกฝ่ายจะโกรธ แต่กลับพูดขอบคุณด้วยน้ำเสียงจริงจังขนาดนั้น?

หรือว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น แต่ซ่อนมีดไว้ในรอยยิ้ม?

หัวหน้าที่ปรึกษาลูบเคราขาวเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "เฉียนจื้อหยง... ไม่ใช่คนที่เราจะประมาทได้"

ทุกคนเห็นด้วย

พวกเขาเคยศึกษาประวัติของเฉียนจื้อหยงอย่างละเอียด และรู้ดีว่าคนคนนี้ "ใจเด็ด" แถมชอบเดินหมากเหนือความคาดหมายเสมอ

ทุกคนที่เคยเป็นศัตรูกับเขา — ไม่มีใครจบดีสักราย

ที่ปรึกษาคนหนึ่งพูดขึ้น "ผมได้ข่าวว่า ตอนเขาเพิ่งเริ่มธุรกิจ เขาเคยพูดกับเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนว่า..."

‘คุณเปิดที่ไหน ผมก็จะเปิดที่นั่น’

"น้ำเสียงของเขาในตอนนั้น ไม่ได้ดุดันเลย เขาพูดด้วยรอยยิ้มเหมือนเพื่อนสนิท แต่ความหมายกลับเป็นการประกาศสงครามเต็มตัว"

"คนคนนี้ น่ากลัวจริงๆ…"

ยาไมโตะ มูระอิหรี่ตาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"แม้จะเป็นแค่กระต่าย ผมก็จะใช้พลังสิงโตจัดการ"

"เฉียนจื้อหยง... ไอ้เด็กเมื่อวานซืนแบบนั้น ไม่มีทางชนะผมได้แน่นอน!"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]