บทที่ 255: อย่าให้ลูกค้าสั่งอาหาร (ฟรี)

พูดไปพูดมา น้ำตาเฉียนจื้อหยงก็เริ่มคลอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

พอคิดถึงชีวิตอันแสนรันทดของตัวเอง ที่ไม่ว่าไปที่ไหนก็มีแต่เรื่อง "น่าตกใจ" รออยู่ เขาก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาอีกครั้ง

อย่างก่อนหน้านี้ เขาแค่โพสต์ประกาศระบายอารมณ์บนเว็บไซต์บริษัท เพื่อด่าพวกต่างชาติที่มาดูถูกเขาเท่านั้นเอง

แต่ใครจะคิดล่ะ ว่าคนทั้งประเทศจะแห่ไปซื้อเกมมากมายขนาดนั้น

ชีวิตนี่มันเต็มไปด้วยเรื่องไม่คาดฝันจริงๆ

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเงินถึงได้ไหลมาหาเขาแบบไม่มีหยุด ยิ่งพยายามขวาง มันก็ยิ่งไหลเข้ามาแรงกว่าเดิม

เฉียนจื้อหยงรู้สึกเหมือนเป็นคนร่ำรวยที่กำลังทุกข์ใจ แต่ก็ไม่มีใครให้เขาระบายได้

เขาจะไปบ่นกับใครได้ล่ะ?

จะให้พูดว่า "เฮ้อ เผลอแป๊บเดียว ได้เงินมาอีก 10 ล้านเหรอ?

พูดออกไปก็มีแต่คนหาว่าอวดรวย

ใครจะเข้าใจหัวอกของเขาบ้าง? ว่าความรวยมันก็ทรมานนะ!

เขาเป็นคนที่น่าสงสารจริงๆ...

เย่เสี่ยวฉินพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น "วางใจได้เลยค่ะ! ฉันจะทำให้ดีที่สุด! เราต้องทำสำเร็จแน่นอน"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้ารับด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ในใจกลับคิดว่า — สำเร็จบ้าอะไรล่ะ...

สองแพลตฟอร์มเดลิเวอรี่ยักษ์ใหญ่รวมกันมูลค่าตลาดเกินล้านล้านหยวน เธอคิดว่าการเปิดเพิ่มอีกเจ้าหนึ่งมันง่ายนักหรือไง?

เขาเริ่มรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองพูดเก่งจนหลอกใครก็เชื่อ

ดูตอนนี้สิ เย่เสี่ยวฉินเชื่อเต็มร้อยว่าเราจะกลายเป็นแพลตฟอร์มอันดับสามของประเทศแล้วจริงๆ

เธอไร้เดียงสาเกินไปจริงๆ ไม่รู้เลยว่าธุรกิจมันโหดแค่ไหน

เฉียนจื้อหยงคิดในใจ เขาต้อง "สอนบทเรียนชีวิต" ให้เธอด้วยของจริง

เธอจะได้รู้ว่า "คำพูดของเจ้านาย" บางทีมันก็ไม่ได้หมายความว่า "เป็นจริง"

หลังจากนั้นเขาก็ยังพูดปลุกใจเธอต่ออีกชุดใหญ่

ก่อนจะโอนเงินเพิ่มอีก 50 ล้านเข้าบัญชีของภัตตาคารเฟยหวง พร้อมพูดว่า "ตั้งใจทำงานนะ เงินไม่ต้องกลัวหมด ใช้ให้เต็มที่เลย ถ้าไม่พอ ผมจะโอนให้ใหม่"

เย่เสี่ยวฉินถึงกับน้ำตาคลออีกครั้ง ซาบซึ้งที่เจ้านายเชื่อมั่นในตัวเธอขนาดนี้

"บอสคะ... ขอบคุณมากค่ะ ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง"

เฉียนจื้อหยงลูบท้องพลางหัวเราะ "ว่าแต่... ผมยังไม่ได้กินข้าวเลย คุณบอกว่าจะทำอาหารให้ผมกินไม่ใช่เหรอ?"

เย่เสี่ยวฉินสะดุ้ง "จริงสิ! ตายแล้ว… พอพูดเรื่องงานก็ลืมไปหมดเลย"

"บอสนั่งรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันจัดให้"

เธอรีบวิ่งพรวดเข้าไปในครัว หลังจากสิบกว่านาที ก็ยกอาหารออกมาวางบนโต๊ะ

"อาหารพร้อมแล้วค่ะ!" เธอพูดด้วยรอยยิ้ม แล้ววางจานตรงหน้าเขา

อาหารมีสองชุด — ชุดหนึ่งของเธอ อีกชุดของเฉียนจื้อหยง

"เร็วขนาดนี้เลย?" เฉียนจื้อหยงแปลกใจ แต่ก็เริ่มกินทันทีเพราะหิว

พอกินไปได้ไม่กี่คำ เขาก็พบว่า... ยกเว้นผัดพริกหยวกเนื้อที่รสชาติเพี้ยนๆ นอกนั้นถือว่าดีมาก

โดยเฉพาะหมูแดงตุ๋น รสชาติเด็ดจริงๆ

"จานผัดพริกหยวกนี่ต้องปรับหน่อยนะ แต่จานอื่นใช้ได้เลย อร่อยมาก" เฉียนจื้อหยงเอ่ยชม

เย่เสี่ยวฉินยิ้มแหยๆ แล้วพูดเบาๆ "เอ่อ... บอสคะ ฉันขอสารภาพตามตรงค่ะ ฉัน... ทำเองแค่จานเดียว..."

เฉียนจื้อหยงหัวเราะ "ผมว่าแล้ว! คุณคนเดียวจะทำทั้งหมดภายในสิบนาทีได้ยังไงกัน?"

"แล้วจานไหนที่คุณทำล่ะ?" เขาถามอย่างอยากรู้

เย่เสี่ยวฉินหน้าแดง "เอ่อ... ผัดพริกหยวกเนื้อนั่นแหละค่ะ..."

เฉียนจื้อหยง "……"

"กินข้าวกันเถอะ!"

บรรยากาศในร้านพลันเงียบสนิท

หลังจากนั้นไม่นาน เฉียนจื้อหยงก็จัดการกับข้าวหมดเกลี้ยง เว้นไว้เพียงจานเดียวที่แทบไม่แตะเลย "ผัดพริกหยวกเนื้อ"

ปกติเขาไม่ชอบทิ้งของกินให้เหลือเลย แต่ครั้งนี้ทนไม่ไหวจริงๆ เนื้อไม่สุก เกลือยังเป็นเม็ด รสชาติเพี้ยนแบบหาคำอธิบายไม่ได้

เย่เสี่ยวฉินลองชิมเองก็หน้าเสีย เธอรู้เลยว่าฝีมือยังห่างไกลมาก

"ขอโทษนะคะ ฉันทำพังอีกแล้ว..."

เฉียนจื้อหยงยิ้มบาง "ไม่เป็นไร ทุกคนย่อมมีครั้งแรกทั้งนั้น ตอนผมทำอาหารครั้งแรก ก็ไม่ต่างกันหรอก"

"แค่ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง ความมั่นใจคือพลังอันยิ่งใหญ่"

เย่เสี่ยวฉินก้มหน้าด้วยความอาย เพราะนี่ไม่ใช่ "ครั้งแรก" ของเธอ แต่มันคือ "ครั้งที่สิบกว่า" แล้วต่างหาก

เธอเป็นซีอีโอของภัตตาคารเฟยหวง

ในร้านมีอุปกรณ์ครบครัน เธอจึงมักจะแอบฝึกทำอาหารเอง

ทำเมนูเดียวสิบกว่ารอบ แต่สุดท้าย "ผัดพริกหยวกเนื้อ" ก็ยังออกมาแย่เหมือนเดิม...

ที่แย่กว่านั้นคือ ก่อนหน้านี้เธอเคยเอาให้พนักงานชิม ทุกคนกลับบอกว่า "อร่อยดี!"

พอนึกขึ้นได้ ใบหน้าเธอก็แดงยิ่งกว่าเดิม...

……

หลังจากกินอิ่ม เฉียนจื้อหยงก็นั่งรถไปสนามบิน

ตอนนี้เขาโล่งใจเต็มที่แล้ว

ภัตตาคารเฟยหวงขาดทุนแน่นอน ไม่มีทางรอดแน่ ต่อให้เทพก็ช่วยไม่ได้

เขาวางกับดักไว้ครบทุกขั้นตอนแล้ว

จะให้คนทั่วไปไปใช้แอปที่ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีฐานลูกค้า ไม่มีรีวิว และต้องจ่ายค่าภาชนะ 200 หยวนก่อนถึงจะสั่งอาหารได้

ไม่มีใครสั่งแน่นอน

ต่อให้บังเอิญมีคนโง่กดสั่งจริงๆ ก็ยังต้องเจอ "ค่าจัดส่งสุดโหด" ที่ใครเห็นก็รับไม่ได้

เริ่มต้นที่ 10 หยวนต่อออเดอร์ ถ้าเพิ่มอีกจาน ก็ต้องเพิ่มอีก 1 หยวน

ในขณะที่แพลตฟอร์มอื่นพยายามลดค่าจัดส่งให้เหลือน้อยที่สุด แถมยังมีโปรโมชั่นส่วนลดสารพัด

แต่แพลตฟอร์มของเขา — ไม่มีส่วนลด! ไม่มีคูปอง! ไม่มีโปรโมชั่นใดๆ ทั้งนั้น!

เฉียนจื้อหยงตั้งใจตัดระบบโปรโมชั่นทิ้งไปเลย

เขารู้ว่าแค่ค่าจัดส่งเริ่มต้น 10 หยวน ก็เพียงพอที่จะทำให้ลูกค้าหนีหายหมดแล้ว

นี่ยังไม่นับค่าภาชนะ 200 หยวน

และที่สำคัญ เขาไม่ทำการตลาด ไม่โปรโมตเลยสักนิด

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะยังมีคนบ้าที่ไหนมาสั่ง" เขาคิดอย่างมั่นใจ

"ต่อให้เทพลงมาก็ช่วยไม่ไหวแน่นอน"

และเขายังสั่งห้ามรับเงินลงทุนจากใครเด็ดขาด เพื่อป้องกันไม่ให้บริษัทถูกฮุบหรือขายกิจการไปอีก

คราวนี้ขาดทุนแน่นอน ไม่มีพลาด!

เขาเริ่มส่งข้อมูลแอปที่ต้องการให้จ้าวไฉ่อี้ ทีมโปรแกรมเมอร์ในบริษัทมาฮาเกมมิ่ง

สำหรับพนักงานฝีมือระดับเทพ การทำแอปแบบนี้ไม่ยากเลย

……

เมื่อมาถึงสนามบิน เฉียนจื้อหยงขึ้นเครื่องตรงไปยังเมืองอู่เฉิง

เพราะเขาเพิ่งซื้อคฤหาสน์หลังใหม่

ใช่แล้ว — คฤหาสน์ของเฉินจิ่งฝู

ราคา 50 ล้านหยวน!

เฉินจิ่งฝูจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เอกสารครบถ้วน

พอลงเครื่อง เขาก็เห็นเฉินจิ่งฝูยืนรอที่ทางออกสนามบิน ข้างๆ มีสาวสวยแปลกหน้า รูปร่างตัวเล็กน่ารัก ดวงตาโตสดใส

พอเห็นเฉียนจื้อหยง เธอก็ยิ้มให้และกล่าวทักทายทันที

เฉินจิ่งฝูเดินเข้ามากอดเฉียนจื้อหยงเต็มแรง แล้วแนะนำว่า "นี่คือเสี่ยวชิง"

"สวัสดีครับ" เฉียนจื้อหยงพยักหน้าทักทาย

เฉินจิ่งฝูขับรถพาเขาไปถึงคฤหาสน์ด้วยตัวเอง

"นอกจากบ้านหลังนี้แล้ว รถสองคันนี้ผมก็โอนให้ด้วยเลย"

"เฟอร์นิเจอร์ในบ้านก็เปลี่ยนใหม่หมดแล้ว"

"เครื่องนอน ผ้าปูที่นอน ผ้าม่าน ทุกอย่างใหม่หมด"

"และผมยังจ้างแม่บ้านไว้ให้สองคนด้วย"

เฉินจิ่งฝูพูดพลางเปิดประตูเข้าบ้าน

แม่บ้านสองคนออกมาต้อนรับทันที คนหนึ่งอายุราวสี่สิบ อีกคนประมาณสามสิบต้นๆ ดูสะอาด เรียบร้อย สุภาพนุ่มนวล

เฉียนจื้อหยงถึงกับตกใจ "เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]