บทที่ 245: ดังระเบิด (ฟรี)

ในประเทศญี่ปุ่น แม้คนจะกินข้าวกันเป็นกลุ่มใหญ่ แต่พวกเขากลับสั่งอาหารมาแค่นิดเดียว แล้วเอาเวลาไปดื่มเหล้ากันซะมากกว่า

ของกินแค่นั้น ใครๆ ก็กินเกลี้ยงจานในพริบตา

สือหงจวงอยากเก็บเศษอาหาร แต่แทบไม่มีให้เก็บเลย

แถมพนักงานร้านอาหารยังคอยไล่เขาอีกต่างหาก

เขาไม่ได้อาบน้ำ ไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว

สือหงจวงหิวจนแทบขาดใจ

สุดท้ายก็ทนไม่ไหว เขาพยายามโทรหาพวกเพื่อนเก่าที่เคยเที่ยวด้วยกัน แต่ไม่มีใครยอมช่วยเขาเลย

แค่ขอยืมเงินสักหนึ่งพันก็ไม่มีใครกล้าโอนให้

เมื่อจนมุม เขาเลยโทรหาเสี่ยวซิน แต่ก็พบว่าตัวเองถูกบล็อกไปแล้ว

จะโทรอีกก็โทรไม่ได้ เพราะโทรศัพท์ขึ้นแจ้งเตือนว่า "ยอดเงินไม่พอ"

ตอนนั้นเองเขาถึงเพิ่งนึกได้

นี่เป็นการโทรทางไกล โทรข้ามประเทศ ไหนจะค่าโรมมิ่งอีก…

"อ๊ากกกก! เฉียนจื้อหยง ฉันอยากให้แกตาย"

ทุกครั้งที่รู้สึกสิ้นหวัง เขาจะตะโกนด่าเฉียนจื้อหยงดังๆ

เหมือนมันเป็นทางเดียวที่ช่วยระบายความโกรธในใจได้

เขาเคยเป็นเพลย์บอยผู้มั่งคั่ง ใช้ชีวิตสุขสบายหรูหรา

แต่ตอนนี้กลับตกต่ำจนแม้แต่ข้าวก็ไม่มีกิน

และต้นเหตุของทุกอย่างคือเฉียนจื้อหยง!

ทั้งหมดเป็นเพราะมัน!

ถึงจะด่าแล้วสะใจ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ท้องอิ่ม

เขาไม่มีเงินเติมโทรศัพท์ ไม่มีเงินกินข้าว สุดท้ายจึงจำใจขายโทรศัพท์

แต่เพราะเป็นโทรศัพท์แบรนด์จีน ในญี่ปุ่นจึงขายได้ราคาต่ำมาก

เขาได้เงินมาแค่พอซื้อขนมปังกับน้ำขวดเล็กๆ จากซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วเงินก็หมดในพริบตา

หนึ่งเดือนต่อมา

มีคนพบศพของสือหงจวงใต้สะพานแห่งหนึ่งในโตเกียว

ข่าวท้องถิ่นรายงานว่า

"ชายคนหนึ่งเสียชีวิตอย่างโดดเดี่ยวใต้สะพาน"

"ใต้ร่างของเขา พบตัวอักษรจีนสามตัวที่เขียนด้วยเลือดว่า ‘เฉียนจื้อหยง’"

"บางที คนชื่อเฉียนจื้อหยง อาจเป็นคนสำคัญในชีวิตของผู้ตาย"

"เพราะแม้แต่ก่อนสิ้นใจ เขายังไม่ลืมชื่อคนๆ นั้น"

"เราได้แต่หวังว่าผู้ที่ชื่อเฉียนจื้อหยงจะเห็นข่าวนี้ แล้วมารับศพของเขากลับไป"

อีกด้านหนึ่ง

ช่วงนี้เฉียนจื้อหยงจามไม่หยุด รู้สึกเหมือนจะเป็นหวัด

เพื่อไม่ให้แพร่เชื้อให้คนงานในไซต์ก่อสร้าง เขาจึงอยู่บ้าน และเล่นเกมต่อเนื่องทั้งวัน

แต่ไม่รู้ทำไม เขามักรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่หลงลืมไป…

จนกระทั่งได้รับข้อความจากปี้เฉิงวั่ง

"บอสครับ เกม ‘ครัวป่วนสุดโกลาหล 2’ ใกล้เสร็จแล้วนะครับ"

เฉียนจื้อหยงถึงเพิ่งรู้สึกผิดสังเกต

เขาพิมพ์ข้อความให้กำลังใจในกลุ่มแชทของบริษัทบ่อยๆ จึงได้รู้ว่าพนักงานทำงานกันอย่างฮึกเหิม ไม่มีใครดูท้อเลยแม้แต่คนเดียว

มันแปลกมาก!

ถ้าเกมครัวป่วนสุดโกลาหลเจ๊งไม่เป็นท่า พนักงานก็ไม่น่ามีแรงใจขนาดนี้สิ?

อย่างน้อยก็น่าจะเห็นใครบ่นบ้าง

แต่ในกลุ่มแชทกลับเงียบสนิท มีแต่เขาคนเดียวที่พูดให้กำลังใจอยู่ฝ่ายเดียว

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เฉียนจื้อหยงสงสัยมาก จึงทักปี้เฉิงวั่งไปในแชทส่วนตัว

"ผลตอบรับของครัวป่วนสุดโกลาหลเป็นยังไงบ้าง?"

ปี้เฉิงวั่งตอบทันที "บอสครับ เกมขายดีมาก ทั้งรีวิว ทั้งยอดขายเพิ่มขึ้นทุกวัน"

"ผมนึกว่าบอสรู้แล้ว ก็เลยไม่ได้รายงาน…"

เฉียนจื้อหยงกำลังนอนเล่นมือถืออยู่ พอได้ยินประโยคนี้ก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที

"เป็นไปไม่ได้!"

"ไม่มีทาง!"

"เกมห่วยขนาดนั้น จะขายดีได้ยังไง?"

"หรือว่าผู้เล่นสมัยนี้มาตรฐานต่ำขนาดนั้นแล้ว?"

เฉียนจื้อหยงไม่อยากเชื่อ เขาจึงเปิดเว็บค้นหาข้อมูลด้วยตัวเอง

เขาเข้าเว็บไซต์สตรีมมิ่งที่กำลังมาแรงที่สุดในประเทศ

แต่ทันทีที่หน้าเว็บโหลดขึ้น สิ่งแรกที่เห็นบนหน้าแรกคือภาพโปรโมต [ครัวป่วนสุดโกลาหล] ขนาดใหญ่

"นี่มัน…" เฉียนจื้อหยงเริ่มรู้สึกไม่ดี

เขาคลิกเข้าไปดูหน้าแรกของเว็บไซต์ ก็พบว่ามีสตรีมเมอร์จำนวนมากกำลังเล่นเกมนี้อยู่

และแต่ละคนก็มีผู้ชมหลักหมื่น บางคนมีคนดูพร้อมกันมากกว่า 100,000 คน

เฉียนจื้อหยงตกใจจนตาค้าง หัวใจเขาเต้นแรง

เกมนี้ดังเหรอ?

ทำไมมันถึงดัง?

มันมีเหตุผลอะไรถึงดัง?

ถ้าเป็นอุตสาหกรรมอื่น เขาอาจจะยอมรับได้ว่าโดนหักหลังหรือพลาดเอง

แต่วงการเกมคือสนามที่เขาเชี่ยวชาญที่สุด

เขาก็เป็น "เกมเมอร์มือเก๋า" คนหนึ่ง ไม่มีทางโดนหลอกได้ง่ายๆ

เกมห่วยๆ แบบนั้น… จะดังได้ยังไง?

แต่พอเขามองหน้าจออย่างตั้งใจอีกครั้ง ก็ต้องชะงัก

นี่มัน… "ครัวป่วนสุดโกลาหล" เกมเดียวกับที่เขาเคยเล่นจริงๆ เหรอ?

ทำไมมันไม่เหมือนเลย?

ตัวละครหลักไม่ใช่หนูหรือกระรอกเหมือนตอนแรก

แต่เป็นพวกตัวละครที่มีไฟพ่นออกจากปาก อีกตัวพ่นน้ำ แถมบางตัวยังถือหม้ออยู่บนหัว

ในครัวมีทั้งเรือ ทั้งมอนสเตอร์ และยังต้อง "ทำอาหารให้มอนสเตอร์กิน" เพื่อเอาชนะอีก

นี่มันเกมเดียวกับที่เขาเล่นตอนนั้นจริงๆ เหรอ?

เขารีบพิมพ์ในแชตถามว่า "นี่เกมอะไรเหรอ?"

ไม่ใช่เขาคนเดียวที่สงสัย หลายคนก็ถามคำถามเดียวกันในช่องแชต

สตรีมเมอร์หัวเราะแล้วตอบอย่างกระตือรือร้น "เกมนี้ชื่อว่า [ครัวป่วนสุดโกลาหล] เป็นเกมจากบริษัทจีน"

"มันเป็นเกมระดับชาติเลยครับ สนุกมากกก"

"มีตัวละครกว่า 20 ตัวให้เลือก ถ้าเป็นค่ายอื่นคงแบ่งขายเป็น DLC (แพ็คเสริม) หมดแน่ๆ แต่บริษัทนี้ให้ฟรีทั้งหมดเลย"

"เกมออกมาก็เป็นเวอร์ชั่นเต็ม ไม่ใช่เวอร์ชั่น EA ไม่บั๊ก เล่นได้เต็มที่ตั้งแต่วันแรก"

"และที่สำคัญ เกมดีขนาดนี้ ราคาแค่ 59 หยวนเอง"

"ผมไม่ได้รับสปอนเซอร์จากบริษัทเกมนะครับ"

"แต่บอกเลยว่า คุ้มเกินคุ้ม! ซื้อเถอะ ไม่ผิดหวังแน่นอน! จัดเลย!"

พอได้ยินคำว่า "จัดเลย!"

เฉียนจื้อหยงถึงกับตัวสั่น อยากจะพุ่งเข้าไปปิดปากสตรีมเมอร์คนนั้นทันที

อย่านะ!

หยุดเดี๋ยวนี้!

เกมนี้มันไม่สนุกเลยสักนิด!

ไม่ต้องซื้อ!

แต่ยังไม่ทันจะพิมพ์ห้าม ก็มีคนแท็กชื่อเขาในช่องแชต

ข้อความขึ้นคือ "เกมนี้ดังมาสองสามสัปดาห์แล้ว นายเพิ่งรู้เหรอ?"

"หรือว่าเหรียญเลเวล 18 ของนายในเว็บ เป็นของปลอม?"

เฉียนจื้อหยงอึ้งไป

ในเว็บนี้เขามี "เหรียญเลเวล 18" ซึ่งแสดงว่าเป็นผู้ใช้เก่าที่อยู่มานานมาก

แต่ตอนนี้คนใหม่ๆ ยังรู้ข่าวมากกว่าเขาเสียอีก…

จู่ๆ เฉียนจื้อหยงก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหัวเราะเขาอยู่…

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]