บทที่ 240: ช่วงต้นธรรมดา แต่ช่วงหลังไร้เทียมทาน (ฟรี)

และอีกฝ่ายอยู่ในจีน ต่อให้เราใช้เกมของพวกเขาเป็นตัวอย่างด้านลบ พวกเขาจะมาทำอะไรเราได้ยังไง?

เมื่อรวมเหตุผลทั้งหมดเข้าด้วยกัน ก็ชัดเจนแล้ว เกมจากจีนเกมนั้นคือ "ตัวประกอบที่ดีที่สุด"

พีตลูบหัวล้านที่สะท้อนแสงของตัวเอง ก่อนพูดเสียงมั่นใจว่า "งั้นก็เอาเกมจากจีนนั่นแหละ ใช้มันเป็นบันไดให้เกมดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งฤดูหนาวของเราได้เปล่งประกาย"

ผู้ช่วยลังเล "แบบนี้... มันจะไม่ดูแรงไปหน่อยเหรอครับ?"

พีตโบกมือ "แรงตรงไหน? ถ้ามีปัญหา ผมรับผิดชอบเอง"

"เดี๋ยวผมจะโทรหาท่านประธาน เขาต้องเห็นด้วยแน่ๆ"

พอพูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์โทรหาประธานทันที

พออีกฝ่ายได้ยินว่าจะใช้ "เกมจากจีน" มาเป็นตัวเปรียบเทียบในงานเปิดตัว ก็หัวเราะร่วน "ไม่มีปัญหา!"

"พีต จีนไม่มีเกมดีๆ หรอก อย่ากลัว อยากเหยียบก็เหยียบให้เต็มที่"

"ตอนที่อเมริกาเราเริ่มพัฒนาเกม พวกนั้นยังไม่มีเครื่องเล่นเกมด้วยซ้ำ"

"บริษัทเกมของจีนทั้งหมด ไม่มีวันเทียบเราได้ ไม่ว่าจะเมื่อก่อน ตอนนี้ หรือแม้แต่ในอนาคต"

"ทำเต็มที่เลย ขายเกมให้ยอดถล่มทลาย อย่ากลัวอะไรทั้งนั้น"

"ครับ ท่านประธาน!" พีตตอบเสียงดังมั่นใจ

……

งานเปิดตัวเกมใหม่เริ่มต้นขึ้นในไม่กี่วันถัดมา

พีตในชุดสูทขึ้นไปยืนบนเวที พูดด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

"ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งฤดูหนาว คือผลงานที่บริษัท Youth Games ของเราใช้เวลาเกือบสามปีในการสร้าง"

"เกมนี้จะเป็นจุดเปลี่ยนในประวัติศาสตร์แห่งวงการเกม"

"มันจะนิยามคำว่าเกมผู้เล่นหลายคนขึ้นใหม่อีกครั้ง"

เสียงปรบมือดังสนั่นทั่วห้อง

หลังจากนั้น เขาเชิญนักข่าวขึ้นมาทดลองเล่นเกม

นักข่าวลองเล่นไปพักหนึ่ง ต่างก็รู้สึกว่า "ดี" … แต่เหมือนขาดอะไรบางอย่าง

พีตยิ้มมุมปาก ก่อนจะพาทุกคนไปอีกมุมหนึ่ง

"นี่คือเกมจากจีน วางขายพร้อมกับของเรา เป็นเกมผู้เล่นหลายคนเหมือนกัน"

พูดจบ เขาก็กดเริ่มเกมให้ดู พร้อมหัวเราะเยาะ

"ดูสิ ตัวละครโง่ๆ พวกนี้สิ นี่มันอะไรเนี่ย? เป็นสัตว์ก็ไม่ใช่คนก็ไม่เชิง"

"โยนอาหารลงพื้นได้ เห็นไหม? แล้วยังเอาจานขว้างใส่กันได้อีกฒ"

"กระโดดได้แค่นิดเดียว ต่ำกว่าความสูงของโต๊ะอีก ฮ่าๆๆ"

"หนูทำอาหารได้เหรอ? ใครๆ ก็รู้ว่าหนูเป็นพาหะนำโรค ทำไมถึงให้หนูเป็นตัวเอกของเกม? บ้าไปแล้วหรือไงนะ?"

"นี่แหละ เกมจากจีน ไม่มีทางสร้างอะไรดีๆ ได้เลย ครัวในเกมมีหนูเนี่ยนะ ฮ่าๆๆ"

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยการดูแคลน เสียดสี และเหยียบย่ำอย่างไม่ไว้หน้า

แต่ขณะที่เขาพูดอยู่นั้น นักข่าวหลายคนกลับจ้องจอเกมอย่างสนใจ

บางคนเริ่มเข้าไปลองเล่นเอง เพราะข้างๆ ก็มีเครื่องเกมวางให้ทดลองอยู่

นอกจากนักข่าว ยังมีผู้เล่นที่มาร่วมงานด้วย พวกเขาก็ลองเล่นตามไปด้วย

เล่นไปสักพัก ทุกคนเริ่มรู้สึกว่าเกมดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งฤดูหนาว ภาพสวย ตัวละครมีรายละเอียดเยอะ แผนที่กว้างขวาง แต่… มันไม่สนุก

ขณะที่ครัวป่วนสุดโกลาหล แม้ภาพไม่สวยเท่า แต่กลับดูสบายตา อย่างบอกไม่ถูก

ตอนแรกหลายคนก็คิดว่าให้หนูมาทำอาหารมันแปลกๆ แต่พอได้เล่นจริงกลับไม่รู้สึกขัดเลย

รู้สึกสนุกมาก!

ยิ่งเล่นยิ่งขำ ยิ่งเล่นยิ่งหัวเราะ

ไม่นาน ผู้คนส่วนใหญ่ก็หันไปเล่นครัวป่วนสุดโกลาหล

ส่วนเกมของพีต… เหลือแค่ไม่กี่คนที่ยังพยายามเล่นต่ออยู่

นักข่าวหลายคนถึงกับออกปากชม

"นี่มันเกมจากจีนเหรอ?"

"ตอนหนูตัวนั้นกระโดดได้ ผมตกใจเลย"

"และมันยังสามารถกินอาหารเองได้อีกต่างหาก"

"หลังเล่นไปหลายด่าน ตัวละครแต่ละตัวมีความสามารถต่างกันหมด"

"มีตัวที่บินได้ ตัวที่สไลด์หิมะได้ ตัวที่ดูดน้ำได้ แล้วนั่นมังกรทองพ่นไฟได้อีก? ไม่ต้องใช้หม้อหุงข้าวเลย"

พวกเขาเป็นนักข่าวสายเกม เล่นไม่นานก็ปลดล็อกด่านหลังๆ ได้

ตอนแรกๆ เกมยังดูธรรมดา เหมือนเกมทำอาหารทั่วๆ ไป

แต่พอเข้าสู่ช่วงกลางเกม ก็ระเบิดความบันเทิง

ทุกตัวละครมีสกิลเฉพาะตัว

เช่น ตัวละครหัวกลมถือหม้อ มีพลังยกของมหาศาล ยกผักได้ทีละสามต้น

หรือตัวละครที่มีสกิลดูดน้ำ ทำให้ข้ามด่านที่มีแม่น้ำได้

รวมแล้วมีตัวละครกว่า 20 ตัว แต่ละตัวมีสไตล์ต่างกันหมด

แค่เล่นครบทุกตัวก็ใช้เวลาอย่างน้อยหลายร้อยชั่วโมง

แต่ละด่านก็ยาวมาก ต่อให้เล่นตัวเดียวจนจบก็ต้องใช้สิบกว่าชั่วโมง

ช่วงต้นของเกมทำมาเรียบง่าย เพื่อให้ผู้เล่นปรับตัว แต่ช่วงกลางเริ่มเปิดฟีเจอร์ใหม่ไม่หยุด

ทุกด่านเต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ และยังมีระบบต่อสู้ระหว่างทำอาหารอีกด้วย

ใช่แล้ว ทำอาหารไป ตีกันไป ขับเรือไปด้วย

นักข่าวต่างพากันอุทานไม่หยุด

"สุดยอดมาก!"

"ไม่คิดเลยว่าเกมจีนจะออกมาดีแบบนี้"

พีตที่ยืนอยู่บนเวที สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยว

นักข่าวไม่สนใจเกมดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งฤดูหนาวของเขาเลย

พวกเขากลับไปเล่นเกมครัวป่วนสุดโกลาหลกันหมด

ยิ่งพอเห็นตัวละครใหม่ๆ และระบบเกมสุดแปลก เขาก็หน้าเขียวกว่าเดิม

"นี่มัน... อะไรกันเนี่ยฒ"

"ช่วงต้นธรรมดา แต่ช่วงหลังอลังการงั้นเหรอ"

เขาเคยลองเล่นตอนแรกอยู่นิดหน่อย เพราะจะเอามาใช้เป็น "เกมเปรียบเทียบ"

แต่ยุ่งจนไม่มีเวลาปลดล็อกต่อ จึงเล่นแค่ครึ่งชั่วโมง

ตอนนั้นเขาเห็นว่าเกมมันธรรมดา เลยมั่นใจเต็มร้อยว่าจะเอามาเหยียบได้แน่

แต่ไม่คิดเลยว่าเกมนี้ยิ่งเล่นยิ่งสนุก

ไอเดียมากมายที่ปรากฏในด่านหลัง ทำเอาเขาเองยังต้องยอมรับในใจว่า "นี่มันผลงานของอัจฉริยะชัดๆ"

มันคือเกมที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ ความคิดสร้างสรรค์ และจินตนาการ

แต่สิ่งที่เขาสงสัยคือ

"ทำไมเกมดีขนาดนี้ถึงไม่มีการโปรโมตเลย?"

"แล้วทำไมช่วงต้นเกมถึงจงใจทำให้น่าเบื่อ?"

เขาหน้าซีดในทันที

แย่แล้ว…

เขาเลือกผิดหรือเปล่า?

นี่มันไม่ใช่เอาอีกฝ่ายมาเหยียบย่ำ… แต่มันคือการเอามาโปรโมตให้ฟรีๆ

และเขายังพูดจาดูถูกเกมนั้นบนเวทีต่อหน้านักข่าวเต็มห้องอีกด้วย

ถ้านักข่าวเอาไปลงข่าวขึ้นมา... เขาคงโดนถล่มแน่นอน

ไม่หรอก… เขาให้เงินพวกนั้นไปแล้วนี่นา

พวกนั้นไม่น่าจะเอาไปลงหรอก... ใช่ไหม?

แต่ในขณะนั้นเอง นักข่าวสาวคนหนึ่งเดินขึ้นมาพร้อมไมโครโฟน ยื่นให้เขาตรงหน้า

"คุณพีต เมื่อกี้คุณพูดว่าเกมครัวป่วนสุดโกลาหล เป็นเกมที่ไม่สนุก…"

"งั้นขอถามหน่อยได้ไหมคะ?"

"คุณเคยเล่นมันจบหรือยัง?"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]