บทที่ 235: ความปลอดภัยต้องมาก่อน (ฟรี)

"ทุกคนเหนื่อยกันมากเลยสินะ"

"ขอบคุณที่ทำงานหนัก"

เฉียนจื้อหยงยืนอยู่หน้าโรงอาหาร คอยต้อนรับคนงานที่เลิกกะกลับมากินข้าว และให้กำลังใจไปทั่ว

เขามีเป้าหมายใหญ่ว่าต้องสร้างบ้านให้เสร็จและขายให้หมดภายในหกเดือน

ถ้าบ้านยังค้างอยู่ในมือ จะถูกนับเป็น "ทรัพย์สินถาวร" ของบริษัท ซึ่งจะกระทบต่อการสรุปยอดของระบบทันที

ดังนั้น ต้องสร้างให้เสร็จและขายให้หมดภายในเวลาที่กำหนด

เพื่อให้ทุกอย่างเดินหน้าได้ตามแผน เฉียนจื้อหยงจึงทุ่มสุดตัว ทั้งแรง ทั้งใจ ทั้งเงิน เพื่อกระตุ้นให้คนงานเร่งมือ

เพราะความเร็วของพวกเขา คือความคืบหน้าของโครงการ

เมื่อคนงานทยอยเดินเข้าโรงอาหาร เฉียนจื้อหยงก็ช่วยรินเบียร์ให้ด้วยตัวเอง

เขายิ้มแล้วพูดเสียงดัง "คนที่เลิกงานแล้ว ดื่มได้เต็มที่เลยนะ แต่คนที่ยังทำงานอยู่ ห้ามแตะเด็ดขาด"

คนงานที่ไซต์มีการจัดงานเป็นสามกะ แต่ละกะทำงานแปดชั่วโมง และได้หยุดพักสัปดาห์ละ 1-2 วัน

โรงอาหารเปิดตลอด 24 ชั่วโมง เพื่อให้ทุกคนได้กินอาหารร้อนๆ ไม่ว่าจะทำงานเวลาไหนก็ตาม

และเพื่อความปลอดภัย เฉียนจื้อหยงออกกฎชัดเจนว่าห้ามดื่มเบียร์ในเวลางานเด็ดขาด!

พร้อมกันนั้น เขายังคอยตรวจเช็กให้ทุกคนสวมหมวกนิรภัยตลอดเวลา

"ระหว่างทำงาน ต้องใส่หมวกด้วยนะ ความปลอดภัยมาก่อนเสมอ" เฉียนจื้อหยงพูดผ่านโทรโข่งเสียงดังไปทั่วไซต์ก่อสร้าง

คนงานพากันหัวเราะ เฉียนจื้อหยงเป็นเจ้าของโครงการที่ไม่มีฟอร์มเลยแม้แต่น้อย ทั้งติดดินและพูดจาเป็นกันเอง

ตลอดสัปดาห์นี้ เฉียนจื้อหยงมาที่ไซต์ทุกวัน ทุกคนจึงคุ้นหน้าคุ้นตาเขาดี

เมื่อเห็นว่าคนงานเริ่มเข้ามานั่งกินข้าวกันหมดแล้ว เฉียนจื้อหยงก็เข้าแถวรับอาหารเหมือนกัน

ทุกครั้งที่เขาเข้าแถว คนข้างหน้าจะยกที่ให้ทันที แม้เขาจะปฏิเสธ แต่สุดท้ายก็ต้องจำใจรับไมตรี เดินขึ้นไปตักข้าวก่อนอย่างเก้อๆ

พนักงานตักข้าวอย่างกระตือรือร้น ส่วนกับข้าวให้คนงานตักเองได้ตามใจชอบ

ข้างๆ มีทั้งน้ำดื่มและเบียร์วางให้เลือก

ส่วนใหญ่จะเลือกกินข้าวคู่เบียร์ หรือไม่ก็น้ำขวดหนึ่ง

เฉียนจื้อหยงตักข้าวเสร็จ ทุกคนก็ชวนให้นั่งโต๊ะเดียวกัน แต่เขากลับเลือกโต๊ะว่างๆ นั่งกินแบบสบายๆ

เขากินอย่างเอร็ดอร่อย พออิ่มก็หันไปถามเสียงดัง

"อาหารวันนี้ถูกปากไหมครับ?"

"มีอะไรอยากกินบ้าง บอกได้เลยนะ"

"หรือว่าจะเอาล็อบสเตอร์บอสตันดีไหม?"

พอได้ยินคำว่า "ล็อบสเตอร์บอสตัน" คนงานทั้งโรงอาหารหันมามองแทบพร้อมกัน

มีชายคนหนึ่งรีบโบกมือ "อย่าเลยครับ ไอ้ของพวกนั้นกินไม่อิ่ม แถมไม่อร่อยด้วย"

อีกคนพยักหน้าเสริม "แพงก็จริง แต่รสชาติสู้หมูสามชั้นบ้านผมไม่ได้เลย"

เฉียนจื้อหยงหัวเราะ "งั้นอยากกินอะไรกันล่ะ?"

ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดทันที "ผมอยากกินหมูนึ่งข้าว ถ้ามีหมูนึ่งข้าวนี่สุดยอดเลยครับ"

เฉียนจื้อหยงตบขา "ตกลง! พรุ่งนี้จัดให้เลย หมูนึ่งข้าว"

"ว่าแต่ ตอนนี้ก็เข้าฤดูกุ้งเครย์ฟิชแล้วนี่นะ กุ้งเครย์ฟิชกับเบียร์เข้ากันที่สุดเลย"

"พรุ่งนี้เพิ่มเมนูกุ้งเครย์ฟิชด้วยแล้วกัน"

"ถ้าใครกลัวกินแล้วจุก ก็เอาไว้กินตอนหลังเลิกงานแทน"

ทันทีที่พูดจบ เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วโรงอาหาร

หลายคนถึงกับกลืนน้ำลาย

อาหารที่นี่อร่อยกว่าร้านข้างนอกไม่รู้กี่เท่า แม้แต่ภรรยาที่บ้านก็ทำได้ไม่ถึงครึ่ง

ถ้ามีกุ้งเครย์ฟิชเพิ่มอีก… แค่นึกก็กลิ่นหอมลอยมาแล้ว

ร้านข้างนอกหลายแห่งทำไม่สะอาด กินแล้วท้องเสีย แต่โรงอาหารของเฉียนจื้อหยงสะอาดมาก ของสดใหม่ และใช้น้ำมันคุณภาพสูง ยี่ห้อดี

เขาให้สร้าง "ครัวเฉพาะกิจ" ที่ไซต์ก่อสร้างโดยตรง เพื่อทำอาหารสดใหม่ตลอดเวลา

ทุกครั้งที่กับข้าวหมด เชฟจะทำเพิ่มทันที ไม่ใช่ทำทีเดียวกองไว้เหมือนไซต์อื่น

อาหารที่นี่ร้อน สด และอร่อยกว่าร้านข้างนอกแน่นอน

คนงานหลายคนเคยทำงานมาแล้วทั่วประเทศ แต่ไม่เคยเจอโรงงานไหนสวัสดิการดีเท่านี้มาก่อน

ที่นี่ดีจนเทียบกับไซต์ก่อสร้าง "อันดับสอง" ในใจพวกเขาก็ยังห่างกันเป็นร้อยเท่า

นี่เป็นไซต์งานในฝันที่พวกเขาจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต!

และที่สำคัญ โครงการนี้ยังต้องใช้เวลาอีกห้าเดือนกว่าจะเสร็จ หมายความว่าพวกเขาจะได้อยู่กินแบบนี้ไปอีกห้าเดือนเต็ม

สุดยอด! แค่คิดก็ฟินแล้ว!

หลังจากกินเสร็จ คนงานที่หมดกะก็เริ่มไปต่อคิวรับค่าจ้างรายวัน

เฉียนจื้อหยงยืนอยู่ข้างๆ คอยดูด้วยความพอใจ

"หมายเลข 117 เผินเหวินโส่ว" ชายวัยกลางคนตะโกนชื่อของตัวเอง

หลังเซ็นชื่อเรียบร้อย จางเจียเต๋อที่รับผิดชอบจ่ายเงินก็หยิบเงินสดส่งให้

พอเงินหมด เขาก็หยิบเพิ่มจากโต๊ะอีกกองหนึ่ง

บนโต๊ะเต็มไปด้วยธนบัตรเป็นตั้งๆ จนตาลาย ทั้งหมดคือ "เงินค่าจ้างของวันนี้"

เฉียนจื้อหยงมองภาพนั้นด้วยความสุขใจสุดๆ

ทุกครั้งที่เห็น "เงินของระบบ" ถูกจ่ายออกไป เขายิ่งรู้สึกสะใจ

คนงานแต่ละคนขึ้นมารับเงินตามหมายเลข พอถึงชื่อ จางเจียเต๋อก็จ่ายเงินให้ทันที ไม่มีพลาด

ทุกคนยิ้มแย้มรับเงิน เก็บไว้แน่นในอกเสื้อ

"ขอบคุณครับ!"

"ขอบคุณมากครับ!"

เฉียนจื้อหยงตอบพร้อมยิ้ม "ทุกคนเหนื่อยกันมากนะ"

หลังจากดูจนคนงานรับเงินครบทุกคน เขาก็เดินออกจากไซต์ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

แต่พอเดินถึงประตูออก เขากลับเห็น "เด็กชายตัวเล็ก" กำลังเล่นอยู่ในไซต์ก่อสร้าง

เฉียนจื้อหยงตกใจมาก รีบวิ่งไปอุ้มเด็กขึ้นทันที

เด็กคนนี้อายุแค่ราวห้าหกขวบ รอบตัวเต็มไปด้วยฝุ่น เหล็กเส้น ตะปู และเศษไม้แหลม ซึ่งอันตรายมาก

"นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

"ทำไมมีเด็กอยู่ในไซต์งานของเรา"

เฉียนจื้อหยงถามเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ

เรื่อง "ความปลอดภัย" และ "สุขภาพ" คือสิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุด

เขาพูดย้ำเรื่องนี้ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว!

เขาไม่ยอมให้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นเด็ดขาด ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม

ถ้ามีใครบาดเจ็บเพราะประมาท เขาคงรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต

ทันทีที่เห็นเขาโมโห เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยประจำไซต์ก็รีบวิ่งเข้ามา "คุณเฉียนครับ"

ชายคนนั้นก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด

เฉียนจื้อหยงถามเสียงเข้ม "เกิดอะไรขึ้น?"

"คุณรู้ไหมว่ามีเด็กอยู่ในไซต์ก่อสร้าง?"

เจ้าหน้าที่ชื่อเฉาเล่อจื้อพึมพำเสียงเบา "ผม… รู้ครับ…"

"รู้?" เฉียนจื้อหยงขึ้นเสียง "รู้แล้วยังปล่อยให้เป็นแบบนี้เหรอ?"

"ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไง?"

"คุณรับผิดชอบไหวไหม หรือจะให้ผมเป็นคนรับผิดชอบแทน?"

เฉาเล่อจื้อก้มหน้าตลอด ไม่กล้าเถียงสักคำเดียว

ทันใดนั้น ชายวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามา

"พ่อครับ! พ่อครับ!" เด็กชายยื่นมือออกไปหาเขาทันที

เฉียนจื้อหยงเห็นแล้วก็คลายสีหน้าดุ เปลี่ยนเป็นยิ้ม ยื่นตัวเด็กคืนให้พ่อ

ชายคนนั้นโค้งคำนับแทบจะติดพื้น "ขอโทษด้วยครับ ผมผิดเองครับ"

เฉียนจื้อหยงลูบหัวเด็กเบาๆ ยิ้มพูด "ไม่เป็นไร เด็กคนนี้น่ารักดีนี่นา"

เขาไม่ได้โกรธที่พ่อพาลูกชายมา แต่ที่เขาโกรธเพราะ "ความประมาท" ที่อาจทำให้เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงได้

โชคดีที่ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ตราบใดที่ต่อไประวังให้ดี เขาก็ไม่ถือสา

เขาตั้งใจแสดงความโกรธออกมา เพื่อให้เจ้าหน้าที่ตระหนักถึงความสำคัญของความปลอดภัยมากขึ้น

เด็กชายคนนั้นน่ารักมาก ดวงตาใสซื่อเต็มไปด้วยความสดใส เขาถือไม้เล็กๆ อยู่ในมือ แกว่งไปแกว่งมาเหมือนกำลังต่อสู้กับอากาศ

แล้วก็พูดเสียงเบาๆ ด้วยน้ำเสียงใสซื่อแต่แฝงความกล้า "คุณลุงครับ อย่าว่าพ่อผมเลยนะครับ"

เด็กชายก้มหน้าด้วยความอาย แต่ก็ยังพูดออกมาเพื่อปกป้องพ่อของตัวเอง

เหมือนเขาเองก็รู้ตัวว่าทำผิดไปแล้ว...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]