บทที่ 230: คืนเงินในที่ประชุม (ฟรี)

ธนาคารโทรมาตามให้เขาชำระหนี้กู้บ้าน

โรงเรียนเร่งให้จ่ายค่าเทอมลูก

โรงพยาบาลเรียกเก็บค่ารักษาพ่อ

ในแต่ละวัน เขากินข้าวราคาแค่ 2 หยวนต่อมื้อ

แต่ เสี่ยวหยายังอยู่ในวัยกำลังโต เด็กต้องกินของมีประโยชน์ เขาไม่อยากปล่อยให้ลูกหิว

เงิน... เงิน... เงิน!

บางครั้งเขาคิดว่า "ถ้ามีคนยอมให้เงิน ฉันจะยอมทำทุกอย่าง"

ใช่... ทุกอย่าง!

แค่คุกเข่าน่ะเหรอ มันเล็กน้อยมาก!

ถ้าการขอทานตามถนนจะได้เงิน เขาก็จะทำแน่นอน!

ไม่มีเงิน — ภรรยาก็หนี

ไม่มีเงิน — ลูกก็จะถูกไล่ออกจากโรงเรียน

ไม่มีเงิน — พ่อก็จะถูกโรงพยาบาลส่งตัวกลับบ้าน

ไม่มีเงิน — โทรศัพท์จากธนาคารก็ดังทุกชั่วโมง

ใครบ้างจะเข้าใจ ว่าการใช้ชีวิตโดยไม่มีเงินมันทรมานขนาดไหน?

แต่ตอนนี้... ความทุกข์ทั้งหมดสลายหายไปในพริบตา

ใครบ้างจะเข้าใจความโล่งใจของเขาในเวลานี้?

ระหว่างนั้นเอง สวี่หยวนเหลียงก็อ่านเอกสารทั้งหมดจบแล้ว เขามองเฉียนจื้อหยงด้วยแววตาหนักแน่น

เฉียนจื้อหยงเข้าใจทันทีว่า อีกฝ่ายอยากคุยส่วนตัวกับเขา

เฉียนจื้อหยงพูดตรงๆ "คุณสวี่ครับ ถ้ารับโครงการนี้แล้วขาดทุน ผมไม่ถือสาเลย"

"ผมแค่อยากรู้ว่า... พันล้านพอไหม?"

"ถ้าพอ... งั้นก็เซ็นเลย"

สวี่หยวนเหลียงหน้าตาเคร่งขรึม "พอ... แต่โครงการนี้ไม่มีทางได้กำไรแน่นอน อย่างน้อยต้องขาดทุนไม่ต่ำกว่า 300 ล้าน"

เฉียนจื้อหยงหัวเราะ "งั้นก็ยิ่งดี เซ็นเลย"

"ผมหาเงินมา ก็เพื่อให้คนอื่นมีชีวิตที่ดีขึ้น"

"ในเมื่อเงินนี้จะได้ใช้เพื่อช่วยคนมากมาย งั้นจะรออะไรอีก เซ็นเลย เดี๋ยวนี้เลย"

สวี่หยวนเหลียงไม่ได้พูดต่อ และคนอื่นๆ ก็ไม่ได้ห้ามอีก

ทุกคนยกแก้วขึ้นพร้อมกัน เพื่อดื่มให้กับเฉียนจื้อหยง

เฉินจิ่งฝูพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ "ตลอดมา ผมมีฐานะเป็นพี่ใหญ่..."

"แต่ครั้งนี้ คุณทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่กว่าพี่ใหญ่อย่างผมมากนัก"

"คุณช่วยชีวิตผู้คนมากมาย นอกจากชื่นชม ผมก็มีแค่ความเคารพ"

"แก้วนี้ ดื่มหมดแก้ว — สรรเสริญเฉียนจื้อหยง"

ไม่เพียงเฉินจิ่งฝูเท่านั้น

เสิ่นโหย่วอันและคนอื่นๆ ต่างก็มองเฉียนจื้อหยงด้วยความเคารพสุดหัวใจ

พวกเขาเจอคนรวยมานับไม่ถ้วน

บางคนบริจาคเงินต่อหน้าคน แต่ลับหลังก็เอาไปหมุนเข้ากองทุนส่วนตัวเพื่อเลี่ยงภาษี

บางคนแสร้งทำตัวดี แต่เบื้องหลังชั่วช้าเกินมนุษย์

แต่เฉียนจื้อหยง... เอาเงินมาช่วยคนจริงๆ

เขามีเงินเหลืออยู่ในบริษัทแค่พันล้าน แต่กลับควักออกมาทั้งหมด

ถ้าคนแบบนี้ยังไม่สมควรได้รับความเคารพ แล้วจะเหลือใครให้เคารพอีก?

เฉินจิ่งฝูคิดในใจ

เขาไม่ใช่คนดีนัก แต่ก็ไม่ใช่คนเลว ไม่เคยหลอกใคร เคยช่วยคนมาบ้าง

แต่ให้เขาทำเหมือนเฉียนจื้อหยง เอาเงินทั้งหมดของบริษัทมาช่วยคนโดยไม่หวังผลกำไร เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึง

ไม่นานนัก เอกสารถูกจัดเตรียมเรียบร้อย วางอยู่ตรงหน้าของเฉียนจื้อหยง

ทุกคนเงียบ มองเขาเป็นตาเดียว

แค่เซ็นชื่อ เขาจะ "ขาดทุนอย่างน้อย 300 ล้าน" ทันที

ฉินเจี้ยนหมิงเตือน "คุณเฉียน คุณต้องคิดให้ดีนะ"

"เมื่อเซ็นแล้ว เงินบริษัทจะหายไป 300 ล้านทันที"

เฉียนจื้อหยงยิ้ม "งั้นก็ให้มันหายไปเลน"

"ถ้าให้เลือกได้ ผมอยากให้มันหายไปพันล้านเลย ขอแค่พวกเขามีบ้านอยู่ ก็พอแล้ว"

พูดจบ เขาก็ลงชื่อและปั๊มลายนิ้วมือทันที

เสียงปรบมือดังก้อง ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ

ในที่สุด... พวกเขาก็มีที่พึ่งแล้ว!

คนพวกนี้ไม่ได้มาที่นี่เพื่อกินฟรี แต่พวกเขามาเพราะรอ "วันนี้"

ตั้งแต่วันที่รู้ว่าผู้พัฒนาหนีไป หลายสิบครอบครัวอยู่กันอย่างใจไม่เป็นสุข

กินไม่ได้ นอนไม่หลับ

แต่วันนี้ ในที่สุดก็มีคนยื่นมือเข้ามาช่วยแล้ว

เฉียนจื้อหยงลุกขึ้น ยกมือสูง พูดเสียงดัง "ผมขอประกาศตรงนี้เลยนะครับ"

"ลูกบ้านทุกคนที่ซื้อบ้านในโครงการชิงหลิน ถ้าไม่อยากได้บ้านอีกต่อไป ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม สามารถขอคืนเงินได้ทั้งหมด"

"คุณจ่ายไปเท่าไหร่ ผมคืนให้ครบทุกหยวน รวมทั้งดอกเบี้ยธนาคารด้วย"

ทุกคนชะงัก

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งลุกขึ้นถาม "คุณเฉียน... พูดจริงเหรอครับ?"

"ผมไม่อยากได้บ้านแล้ว คุณจะคืนเงินให้ผมหมดเลยเหรอ? รวมดอกเบี้ยด้วยใช่ไหม?"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้า "ใช่ครับ"

"ถ้าไม่อยากได้บ้านแล้ว ไม่ว่าจะเพราะอะไร พรุ่งนี้ไปหาฝ่ายการเงินของผมได้เลย ได้เงินคืนทันที"

"ไม่ว่าคุณจะจ่ายให้ธนาคารไปเท่าไหร่ ผมคืนให้ครบทุกหยวน"

"ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่เซ็นชื่อ หลังจากนั้นเงินทั้งหมดที่คุณจ่ายไปจะกลับเข้าบัญชีคุณทันที"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง

หลายคนหน้าแดง ตาเป็นประกาย

เพราะพวกเขาโดนหลอกมาสองรอบแล้ว ผู้พัฒนาแต่ละคนพูดเพราะ พูดสวยหรู แต่สุดท้ายหนีหายหมด

ไม่มีอะไรน่าเชื่อเท่ากับเงินสดในมือ

ถ้าได้คืนจริง พวกเขาย่อมสบายใจกว่า

เฉียนจื้อหยงหันไปหาอีกคน "คุณจาง เริ่มทำงานตั้งแต่วันนี้เลยดีไหม?"

จางเจี้ยเต๋อลุกพรวด "ครับ คุณเฉียน มีอะไรสั่งมาได้เลย"

เฉียนจื้อหยงพูด "ให้คุณเป็นคนจดชื่อ ใครไม่อยากได้บ้านแล้ว ก็ให้ลงชื่อไว้"

"ฝ่ายการเงินกับธนาคารจะตรวจสอบข้อมูล ถ้าทุกอย่างถูกต้อง ให้คืนเงินได้เลย"

"ผมรู้ว่าพวกเขารอไม่ไหวแล้ว ดังนั้นต้องรีบ"

"ถ้าทำได้ เช้าตรวจเสร็จ บ่ายคืนเงินเลยยิ่งดี"

"ครับ!" จางเจี้ยเต๋อรีบวิ่งออกไปหาเอกสารกับปากกา เริ่มจดชื่อทันที

เมื่อเห็นเฉียนจื้อหยงจัดการทุกอย่างเรียบร้อย คนทั้งห้องก็เข้ามายกแก้วชนไม่หยุด

แก้วแล้วแก้วเล่า เฉียนจื้อหยงไม่รู้ว่าดื่มไปเท่าไร จนหน้าเริ่มแดง ตัวโงนเงน ตาพร่า

แต่เขากลับ "มีความสุขที่สุดในชีวิต"

ได้เจอโครงการที่ขาดทุนอย่างมหาศาล

ได้ช่วยผู้คนนับร้อย

นี่มัน "กำไรชีวิต" ชัดๆ!

แม้ลงทุนมหาศาล แต่ดูเหมือนจะขาดทุนแค่ไม่กี่ร้อยล้านเอง

เฉียนจื้อหยงเริ่มคิดด้วยความโลภนิดๆ เขาอยากผลาญเงินพันล้านของระบบให้หมดในคราวเดียว

แบบนั้นคงต้องอาศัย "บริษัทมาฮาเกมมิ่ง" ซะแล้ว

เมื่อวานในกลุ่มบริษัทเกมพูดกันว่าเกมใหม่จะเสร็จภายในหนึ่งสัปดาห์

แต่ตอนนี้กลับเสร็จเร็วกว่ากำหนดอีก

ความเร็วระดับนี้ น่ากลัวจริงๆ

แต่เกมทำอาหารแบบนั้น... คงไม่ค่อยน่าเล่นแน่ๆ

ดีเลย! ให้มันขาดทุนไปเยอะๆ

ถ้ารวมกับโครงการชิงหลิน น่าจะขาดทุนได้สัก 500 ล้าน

ถ้าโชคดี... อาจขาดทุนได้ถึงพันล้านเลย

เยี่ยมมาก!

"คุณเฉียน ขอบคุณจริงๆ!"

มีคนยกแก้วเข้ามาอีก เป็นเจ้าของบ้านในโครงการ

เฉียนจื้อหยงดื่มไปมากจนเริ่มเมา เขายืนขึ้น โงนเงนเล็กน้อย ยิ้มพลางพูดติดตลก "ผมต้องขอบคุณพวกคุณต่างหาก!"

"ไม่รู้ทำไม? เงินมันถึงชอบไหลเข้าบัญชีบริษัทผมตลอด ใช้เท่าไหร่ไม่หมด ยิ่งใช้ยิ่งไหลเข้ามาเรื่อยๆ"

"ในที่สุด... ก็ได้โอกาสใช้เงินก้อนใหญ่สักที ฮ่าๆๆ"

"เรามาช่วยกันนะครับ…"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]