บทที่ 220: ลุยเลย! (ฟรี)

"สามคืนก่อน... ถ้าผมกลับถึงบ้านให้เร็วกว่านั้น... ถ้าเร็วกว่านั้นอีกนิด หลี่อวิ๋นก็คงไม่กระโดดตึก... คงไม่ตายแบบนั้น..."

เสียงร้องไห้ของหลี่หงโฮ่วดังสะอื้น ฟังแล้วปวดร้าวจนหัวใจสั่นสะเทือน

หลิวเกาต้ากับหลิวเฟยเจี๋ยมองหน้ากัน พวกเขาไม่รู้จะพูดปลอบยังไงดี

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่หงโฮ่วจู่ๆ ก็ทรุดลงคุกเข่ากับพื้น "คุณหลิวครับ... ผมสู้พวกมันไม่ได้... สู้พวกสือหยงฉางกับยาไมโตะกรุ๊ปไม่ไหวเลย..."

"ผมทำอะไรไม่ได้จริงๆ แล้วครับ ได้แต่... ได้แต่ขอร้องคุณหลิว ได้โปรดช่วยผมเถอะ"

ดวงตาแดงก่ำของเขามีแต่ความสิ้นหวังกับความอ้อนวอน

หลิวเกาต้ากัดฟันแน่น ดวงหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ "ผมจะโทรหาเฉียนจื้อหยงเดี๋ยวนี้เลย"

เขาผลักประตูออกไป หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลข แต่ระหว่างเลื่อนรายชื่อ เขาบังเอิญเห็นเบอร์ของเฉินจิ่งฝู

หลิวเกาต้าชะงักไปเล็กน้อย…

ถ้าเป็นเรื่องแบบนี้ เฉียนจื้อหยงอาจจะไม่มีประสบการณ์มากพอ เฉินจิ่งฝูน่าจะรู้วิธีจัดการได้ดีกว่า

เขากดโทรออกทันที

"ว่าไง? คุณหลิว? มีเวลาว่างโทรหาผมด้วยหรือไง?" เฉินจิ่งฝูหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

หลิวเกาต้ายิ้มสุภาพ "อย่าเรียกผมว่าคุณหลิวเลย ผมฟังแล้วเกรงใจมาก"

"ผมมีธุระสำคัญ ขอเข้าเรื่องเลยนะครับ"

"คือแบบนี้ครับ ผมมีเรื่องของพนักงานในบริษัท เกิดปัญหาบางอย่างที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน เลยอยากขอคำแนะนำจากคุณเฉินสักหน่อย..."

หลิวเกาต้าเล่าทุกอย่างให้ฟังโดยละเอียด

หลังจากฟังจบ เสียงของเฉินจิ่งฝูก็เปลี่ยนเป็นเสียงเข้มด้วยความโกรธ "สือหยงฉางมันไม่ใช่คน มันคือสัตว์เดรัจฉานชัดๆ"

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้าๆ "แต่ถ้าไม่มีหลักฐาน... การจะฟ้องพวกมัน… มันยากมาก..."

"แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางเลย"

"ผมเชื่อว่าพวกมันคงทำเรื่องชั่วๆ แบบนี้มาไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแน่ ถ้าเราหาผู้เสียหายคนอื่นๆ เจอ รวมตัวกันหลายคนฟ้องพร้อมกัน ก็ยังมีหวังอยู่"

"ยิ่งถ้าร้านชานมชิงเย่ล่มลงเมื่อไหร่ สถานการณ์ก็จะเปลี่ยนโดยสิ้นเชิง"

"พอถึงตอนนั้น พวกที่เคยช่วยมันลบหลักฐาน อาจหันกลับมาให้การที่เป็นประโยชน์แก่ฝั่งเราแทนก็ได้"

"คุณหลิว บอกคุณเฉียนหรือยัง?"

"ยังเลยครับ"

"งั้นเดี๋ยวผมโทรไปบอกเขาเอง"

เฉินจิ่งฝูวางสายจากหลิวเกาต้า แล้วรีบโทรหาเฉียนจื้อหยงทันที

พอเงินเข้ามือบ่อยๆ เฉียนจื้อหยงก็กำลังอารมณ์ดี เมื่อเห็นเฉินจิ่งฝูโทรมา ก็คิดว่าคงเป็นข่าวดีเรื่องหุ้นอีกแน่

แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินข่าวเลวร้ายแบบนี้แทน

"สือหยงฉางมันไม่ใช่คน!" เขาตะโกนลั่น "ฟ้องมัน! เอาให้ถึงที่สุดไปเลย!"

"ไม่ว่าต้องเสียเงินเท่าไหร่ ผมก็ยอม ขอแค่ลากมันเข้าคุกให้ได้"

"ไม่ใช่แค่สือหยงฉางนะ ยาไมโตะ มูคิยะนั่นก็ด้วย! ต้องลากมันลงนรกไปด้วยกัน!"

"เดี๋ยวผมจะโอนให้หลิวเกาต้าอีก 5 ล้าน บอกให้เขาหาทนายที่เก่งที่สุด นักสืบที่เก่งที่สุด ไม่ต้องกลัวเปลืองเงิน"

"ของแบบนี้ ต่อให้มันลบหลักฐานไปแล้ว แต่ยังไงก็ต้องมีร่องรอยหลงเหลือแน่นอน"

"ผมจะทำให้มันรู้ว่าทำชั่วไว้ ยังไงก็ต้องชดใช้"

เฉียนจื้อหยงพูดเสียงสั่นด้วยความโกรธแค้น

เขาเสียร้านชานมชิงเย่ไปเพราะคนพวกนี้ แม้จะเสียดาย แต่ก็ไม่เป็นไร แต่เรื่องที่พวกมันทำให้เด็กสาวคนหนึ่งต้องตายอย่างน่าอนาถ เป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้

ความแค้นทับซ้อนกัน เขาอยากคว้ามีดไปหั่นพวกมันให้ขาดเป็นชิ้นๆ ด้วยตัวเอง

เฉินจิ่งฝูพูดเสียงเรียบ "แต่เรื่องนี้ไม่ง่ายเลย เว้นแต่... ร้านชานมชิงเย่จะล้มซะก่อน"

เฉียนจื้อหยงตอบโดยไม่ลังเล "งั้นก็ทำให้มันล้มไปซะ เตะตัดขามันไปเลย"

"จะให้ผมเสียเงินเท่าไหร่ก็ได้ ขอแค่ให้มันเจ๊งก็พอ"

"ตอนนี้ผมให้หลิวเกาต้าเปิดร้านใหม่แล้ว ให้ตั้งตรงข้ามกับพวกนั้นเลย"

"ต่อให้ขาดทุนก็ไม่สน เป้าหมายเดียวคือทำให้สองร้านนั้นพินาศ"

เฉินจิ่งฝูนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น "ผมพอจะมีวิธีเร่งให้พวกนั้นล้มเร็วขึ้น..."

"ผมได้ข่าวว่าตอนนี้พนักงานของร้านชานมปิงมี่ลาออกกันเยอะมาก และทุกคนก็ได้ค่าชดเชยแบบ n+3"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้า "ใช่ครับ แค่ลาออกก็ได้เงินเลย"

เขาเองก็ยังอยู่ในกลุ่มแชตพนักงานเก่าของร้านชานมปิงมี่

ทั้งเขาและเฉินจิ่งฝูอยู่ในนั้น

เฉินจิ่งฝูพูดต่อ "ในเมื่อร้านชานมปิงมี่ยังมีเงินพอจะจ่าย และสือหยงฉางก็เคยช่วยปกปิดเรื่องของยาไมโตะ มูคิยะมาก่อน..."

"ผมว่า ตอนนี้สือหยงฉางคงกำลังขอให้ยาไมโตะ มูคิยะให้ช่วยแน่นอน"

"นั่นหมายความว่า หุ้นของร้านชานมชิงเย่อาจจะเด้งกลับขึ้นมาในไม่ช้า"

"เราสามารถซื้อหุ้นไว้ตอนนี้ แล้วรอจังหวะตอนมันขึ้นสูง จากนั้นขายทิ้งพร้อมกันทีเดียว..."

"เราจะได้ทั้งกำไร และยังทำให้ร้านชานมชิงเย่เสียสภาพคล่อง จนล้มเร็วยิ่งขึ้น"

"คุณเฉียนว่ากลยุทธ์นี้ใช้ได้ไหม?"

เฉียนจื้อหยงกัดฟัน "ลุยเลย!"

"ต่อให้เงินที่ผมมีอยู่ตอนนี้หายไปจนหมด ผมก็ยอม"

ภาพเด็กสาวที่ถูกทำร้ายลอยขึ้นในหัวอีกครั้ง

เด็กสาววัยใสที่ต้องตายไปเพราะคนชั่วเหล่านั้น…

แค่คิดหัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดเป็นเสี่ยงๆ

"แต่ผมขอพูดอีกครั้ง ว่าผมไม่ใช่เทพแห่งวงการหุ้น" เฉียนจื้อหยงพูดอย่างกะทันหัน

"ผมเลิกยุ่งกับหุ้นไปแล้ว ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้ามันอีก"

หุ้นมันปีศาจชัดๆ ยิ่งเล่นยิ่งติด ยิ่งเล่นยิ่งกำไร

ตอนนั้นเขาซื้อตัวไหนก็ขึ้นทุกตัว น่ากลัวเป็นบ้าเลย!

ทำธุรกิจยังรู้ว่ากำไรมาจากไหน แต่หุ้นมันขึ้นเร็วเกินไป จนเขาตามไม่ทันเลย

ไม่ถึงสองอาทิตย์ กำไรก็เพิ่มขึ้นเท่าตัว

แค่คิดก็เสียวสันหลังวาบแล้ว…

เฉินจิ่งฝูหัวเราะ "เข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วง ผมจัดการเอง" แล้วก็วางสายไป

ไม่นาน เฉียนจื้อหยงก็โอนเงิน 5 ล้านไปให้หลิวเกาต้า แล้วสั่งให้รวบรวมหลักฐานทุกอย่างเกี่ยวกับความชั่วของสือหยงฉางและยาไมโตะ มูคิยะ

อีกด้านหนึ่ง เฉินจิ่งฝูนำข่าวทั้งหมดไปบอกเพื่อนในวง

ทุกคนหารือกันพักใหญ่ ก่อนจะลงความเห็นตรงกันว่า "ถึงเวลาลงมือแล้ว"

โดยเฉพาะจ้าวไคเสวียนที่หัวเราะเสียงดัง "ก็แค่เงินก้อนเล็กๆ ถ้าขาดทุนก็ไม่เป็นไร"

"แต่ถ้ากำไรก็หลายเท่าตัวเลยนะ"

"ยิ่งตอนนี้เฉียนจื้อหยงลงสนามด้วยเอง ไม่ว่าร้านชานมชิงเย่หรือร้านชานมปิงมี่ สุดท้ายผลลัพธ์มันก็ถูกกำหนดไว้แล้ว พินาศแน่นอน"

"ในเมื่ออยากจบเกมอยู่แล้ว จะกลัวอะไรกันอีก? ลุยเลย!"

ทุกคนเห็นด้วยทันที

อยากได้เงินก้อนโต ก็ต้องกล้าเสี่ยง!

ตอนนี้ความเสี่ยงต่ำ แต่ผลตอบแทนสูง ถ้ายังไม่กล้าเดิมพัน งั้นก็อย่าหวังจะรวยเลย

ทั้งหมดจึงเอาเงินที่มีฝากให้ทีมเทรดเดอร์จัดการ

"เพิ่มเลเวอเรจห้าเท่า ซื้อหุ้นของร้านชานมชิงเย่ให้หมด" พวกเขาพูดพร้อมกัน

มือของเทรดเดอร์ถึงกับสั่น นี่มันเงินมากกว่า 500 ล้าน…

เมื่อใช้เลเวอเรจห้าเท่า ก็เท่ากับ 2.5 พันล้าน

ด้วยเงินจำนวนมากขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อทั้งหมดในคราวเดียว พวกเขาจึงต้องค่อยๆ ทยอยซื้อ

ตอนนั้นหุ้นของร้านชานมชิงเย่กำลังร่วงอย่างหนัก

บวกกับข่าวเสียในอินเทอร์เน็ตก็ที่ถาโถมเข้ามา ผู้ถือหุ้นรายย่อยต่างแย่งกันเทขาย

พวกเขาจึงกวาดซื้อจากราคาหุ้นสองหยวน ไล่เก็บขึ้นเรื่อยๆ จนถึงห้าหยวน ก่อนจะหยุดมือ

เงินในมือของพวกเขาเริ่มเหลือน้อยแล้ว

แต่จู่ๆ ในตลาดกลับมี "แรงซื้อปริศนา" พุ่งเข้ามาซื้ออย่างบ้าคลั่ง ดันราคาหุ้นขึ้นอย่างรุนแรงอีกครั้ง

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]