บทที่ 205: รับแรงกระแทกไม่ไหว (ฟรี)

ทันทีที่หลิวเกาต้าเดินเข้ามา เขาก็พุ่งตรงไปหาที่เฉียนจื้อหยง ก่อนจะกอดขาแน่น แล้วร้องไห้ฟูมฟาย

"จื้อหยง! ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ!"

"ฉันสาบานเลย ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"

"ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ๆ ร้านชานมก็หายไป"

"ฮือๆๆ…"

เสียงสะอื้นปนคำพูดของหลิวเกาต้าเหมือนเสียงระเบิดดังสนั่นกลางใจของเฉียนจื้อหยง

ร้านชานมปิงมี่… หายไปแล้ว?

แรงกระแทกจากคำพูดนั้นทำเอาเขาขาสั่นทันที

"อะ… อะไรกัน?"

"เกาต้า บอกมาเดี๋ยวนี้ เกิดอะไรขึ้นกับร้านชานมของฉัน?" เฉียนจื้อหยงจับคอเสื้อหลิวเกาต้า ถามเสียงดัง

หลิวเกาต้าพูดเสียงตะกุกตะกัก "ฉัน… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ดีๆ ร้านก็ไม่ใช่ของเรา… แต่มันกลายเป็นของยาไมโตะกรุ๊ปไปแล้ว"

ทันใดนั้นหลิวเกาต้าชี้นิ้วไปที่เว่ยเสี่ยวเหยียนด้วยความตื่นตระหนก "เป็นเพราะเธอ ทั้งหมดเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ ร้านชานมปิงมี่ของเราถึงหายไป"

เฉียนจื้อหยงหันมองเว่ยเสี่ยวเหยียนทันที

ผู้หญิงคนนี้… ใครกัน?

หน้าตาคุ้นๆ แต่เขานึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

ไม่แปลกเลย เพราะเขาเคยเจอเธอแค่ครึ่งวันเท่านั้น หลังจากนั้นก็ไม่ได้พบอีกเลย

ช่วงที่ผ่านมาเขาเจอผู้คนมากมาย จะให้จำหญิงสาวที่เคยเห็นหน้าแค่ไม่กี่ชั่วโมงได้ยังไง?

"คุณคือใคร?" เฉียนจื้อหยงถามด้วยความสงสัย

เว่ยเสี่ยวเหยียนเห็นสายตาว่างเปล่าของเขาแล้ว แทบจะเลือดขึ้นหน้าในทันที

สายตาที่แสดงออกว่า… เขาไม่รู้จักเธอ!

เธอวางแผนทุกอย่างมานานเพื่อจะเอาคืนเขา อยากพิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็น

แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า แม้แต่ชื่อเธอเขาก็จำไม่ได้!

เว่ยเสี่ยวเหยียนตัวสั่นด้วยความโกรธ นี่มันคือการเหยียบศักดิ์ศรีกันชัดๆ

ด้านข้าง เฉินจิ่งฝูและคนอื่นๆ ถึงกับต้องกลั้นหัวเราะ

ออสการ์ควรจะมอบรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมให้เฉียนจื้อหยง

การแสดงของเขาสมจริงมาก

สายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ สับสน งุนงง และพยายามนึกให้ออก มันสมบูรณ์แบบราวกับนักแสดงระดับเทพ

สายตาแบบนั้นมันบาดลึกกว่าคำพูด มันสื่อว่า "เธอไม่สำคัญพอให้ฉันจำได้"

สายตานี้คือการแทงใจดำแบบเต็มๆ

"คุณ… ชื่อเว่ยเสี่ยวฉินใช่ไหม?" เฉียนจื้อหยงทำท่านึกออก พูดเสียงเบา

"ฉันชื่อเว่ยเสี่ยวเหยียน!!!" เธอโมโหสุดขีด มือเท้าเอว ก่อนจะขว้างเอกสารในมือใส่เขาเต็มแรง

"คุณนี่มันไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตาเลยใช่ไหม?"

"ดูถูกฉันนักใช่ไหม?"

"ดูนี่สิ! ตอนนี้ฉันซื้อกิจการร้านชานมปิงมี่ไปแล้ว และยังเป็นการ ‘บังคับซื้อ’ อีกด้วย"

"เงินของคุณ ฉันโอนไปเข้าบัญชีบริษัทคุณไปแล้ว"

"ตั้งแต่นี้ไป ร้านชานมปิงมี่เป็นของฉัน"

เฉียนจื้อหยงเหมือนถูกค้อนหนักฟาดหัว เมื่อได้ยินว่าเงินถูกโอนเข้ามาแล้ว เขาเซจนเกือบล้ม

นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ?

ด้านหลัง เฉินจิ่งฝูและเสิ่นโหย่วอันต่างพากันแอบยกนิ้วโป้งให้

นี่แหละ "สุดยอดนักแสดงตัวจริง"

ไม่มีแม้แต่รอยต่อให้จับผิด

ท่าทีเศร้าสลดของเจ้าของกิจการที่เพิ่งเสียบริษัทไป เฉียนจื้อหยงแสดงได้ทะลุทะลวงถึงอารมณ์ เข้าถึงจิตใจของคนดูอย่างสมบูรณ์

พวกเขาคิดว่าตอนถูกซื้อหุ้นพวกเขาก็ก็แสดงดีแล้ว แต่พอเทียบกับเฉียนจื้อหยง?

ต่างกันราวฟ้ากับเหว!

นี่แหละของจริง นี่แหละมืออาชีพ!

เว่ยเสี่ยวเหยียนหัวเราะเสียงดัง "สิ่งที่คุณสร้างมากับมือ ตอนนี้กลายเป็นของฉันหมดแล้ว"

"บริษัทที่สร้างมาด้วยความยากลำบาก ตอนนี้มันอยู่ในมือฉันหมดแล้ว รู้สึกยังไงบ้างล่ะ?"

"ฉันจะนำร้านชานมปิงมี่เข้าตลาดหุ้น มูลค่าทางการตลาดจะสูงถึงหมื่นล้าน หรือแม้แต่แสนล้าน"

"ตอนนั้น คุณก็ทำได้แค่ถือเงินพันล้าน แล้วมองฉันอยู่ห่างๆ"

เธอหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ คำพูดเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

เฉียนจื้อหยงได้ยินคำว่า "พันล้าน" ตัวก็เริ่มสั่น

อย่านะ… อย่าบอกนะว่า… เธอโอนเงินมาให้จริงๆ?

ระบบกำลังจะสรุปยอดแล้ว!

ถ้าเงินเข้ามาแบบนี้…

เชี่ย! แม่งเอ๊ย! เงินของฉันหายไปหมดแล้ว!!!

เขาคาดว่ารอบนี้เขาจะได้เงินจากระบบไม่ต่ำกว่า 50 ล้าน อาจแตะถึง 100 ล้านด้วยซ้ำ

แต่นี่… อยู่ดีๆ ก็มีเงินพันล้านเข้ามาในบัญชี เท่ากับว่าเขาจะไม่ได้อะไรเลย!

เฉียนจื้อหยงไม่กล้าแม้แต่จะมองโทรศัพท์ของตัวเอง กลัวจะเห็นยอดเงินที่เพิ่มขึ้นมา

แต่… ไม่มองก็ไม่ช่วยอะไร เพราะความจริงมันมันก็ยังอยู่ในนั้น

มือของเขาสั่นเทา หยิบมือถือขึ้นมาแทบไม่ไหว

"จะ… จะ… จะ… จื้อหยง…" หลิวเกาต้าเห็นท่าทางนั้นถึงกับน้ำตาไหลพราก

ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาเอง

ถ้าเขาดูแลร้านชานมปิงมี่ดีๆ เรื่องนี้คงไม่เกิดขึ้น

เห็นได้ชัดว่าเฉียนจื้อหยงใจแตกสลาย

"เป็นเพราะฉัน ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน"

"ฉันมันโง่เอง!" หลิวเกาต้าตบหน้าตัวเองแรงๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บริษัทที่มีพนักงานสองหมื่นคน สองพันสาขา พังพินาศหมดเพราะเขาคนเดียว

แต่เฉียนจื้อหยงไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ตอนนี้สายตาของเขาจับจ้องอยู่แต่โทรศัพท์ในมือ

ใกล้แค่เอื้อม แต่เหมือนอยู่ไกลแสนไกล มือสั่นจนควบคุมไม่ได้

มือถือร่วงจากมือไปโดนไหล่หลิวเกาต้า

หลิวเกาต้ารับไว้ รีบประคองขึ้นส่งให้เฉียนจื้อหยง "จื้อหยง…" เขาพูดเสียงสั่น

ทั้งสองคนเหมือนนักโทษที่รอคำพิพากษาสุดท้าย มือที่ถือโทรศัพท์ไว้เหมือนถือ "จดหมายตัดสินชีวิต"

เฉียนจื้อหยงสูดลมหายใจลึก พยายามทำให้หัวใจเต้นช้าลง

เขาหลับตา กดเปิดแอปธนาคาร น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงข้างแก้มอย่างช้าๆ

เขาเหลือบตาไปเห็นเอกสารที่พื้น ร้านชานมปิงมี่ถูกซื้อโดยเว่ยเสี่ยวเหยียนและยาไมโตะกรุ๊ปจริงๆ

จบแล้ว… ทุกอย่างจบแล้ว…

เขาเปิดหน้าจอ ตัวเลขบนบัญชีแสดงเลข 1 ตามด้วย 0 เรียงยาวเหยียด

มะ… มะ… หมื่นล้าน!

"แม่งเอ๊ย…"

เฉียนจื้อหยงสั่นสะท้านทั้งตัว หัวใจบีบตัวแน่นจนหายใจไม่ออก ก่อนจะทรุดลงบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

เงินของเขาหายไปแล้ว…

แรงกระแทกนี้รุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับไหว

เฉียนจื้อหยงหมดสติ ล้มลง นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง

"จื้อหยง!!!" หลิวเกาต้ากรีดร้องลั่น น้ำตาท่วมหน้า ราวกับเสียพ่อแท้ๆ ของตัวเองไปต่อหน้าต่อตา

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]