บทที่ 200: แม้แต่เซียนก็ช่วยไม่ได้ (ฟรี)

"เฮ้อ…" เฉินจิ่งฝูถอนหายใจยาว "คุณก็น่าจะรู้ดีว่าตอนนี้สภาพเศรษฐกิจมันแย่มาก"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้ารับ เห็นด้วยเต็มที่

พนักงานในบริษัทเกมของเขาแทบทั้งหมดก็ล้วนเป็น "เหยื่อของการปรับโครงสร้าง" จากบริษัทอื่น

เมื่อก่อนวงการเกมคือดาวรุ่ง มีแต่คนแย่งตัวกัน แต่ตอนนี้กลับมีแต่คนโดนไล่ออกกันถ้วนหน้า

วงการเกมยังเป็นแบบนี้ วงการอื่นก็ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่

เฉียนจื้อหยงถามด้วยความแปลกใจ "แต่ในเมื่อเศรษฐกิจแย่ขนาดนั้น ก็น่าจะไม่มีใครมีเงินลงทุนไม่ใช่เหรอครับ?"

"ทำไมพวกคุณถึงยังอยากเอาเงินมาลงทุนกับผมตลอดเลยล่ะ?"

เฉินจิ่งฝูส่ายหน้าพร้อมหัวเราะขื่นๆ "ก็เพราะเศรษฐกิจแย่น่ะสิ เราเลยรีบขายสินทรัพย์ที่มีเปลี่ยนเป็นเงินสดไว้ก่อน"

"เราเก็บไว้เฉพาะสินทรัพย์ที่มูลค่าไม่ตกง่ายๆ แม้ในยามเศรษฐกิจตกต่ำ"

"แต่เงินสดเก็บไว้นานๆ มันก็เสื่อมมูลค่าลงทุกวัน จะให้เก็บในธนาคารเหรอ? ดอกเบี้ยก็เอาชนะเงินเฟ้อไม่ได้หรอก"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้าเข้าใจ พูดแบบนี้ก็สมเหตุสมผล

ในที่สุดเขาก็เริ่มเข้าใจว่าทำไมบรรดาพี่ใหญ่ทั้งหลายถึงพยายาม "ยัดเงิน" ใส่มือเขาตลอด

เฉินจิ่งฝูพูดต่อ "แล้วที่เราไม่เอาเงินไปลงทุนกับบริษัทอื่นในเมืองเซินเฉิง เพราะว่า…"

"ยิ่งบริษัทไหนต้องการเงินมากเท่าไหร่ ก็แปลว่าบริษัทนั้นยิ่งทำเงินไม่เป็นมากเท่านั้น"

"ในทางกลับกัน บริษัทที่ไม่ต้องการเงินกลับเป็นบริษัทที่ทำเงินเก่ง และมั่นคงมากกว่า"

"บริษัทดีๆ ส่วนใหญ่จะเป็นแบบนี้ มีเพียงไม่กี่บริษัทที่เป็นข้อยกเว้น"

"อีกอย่างนะ พวกในวงการการเงินของเมืองเซินเฉิง หลายคนก็เป็นพวกมิจฉาชีพ หวังหลอกเงินนักลงทุน"

"ถ้าไม่รู้จักกันจริง เราจะไม่กล้าลงเงินเยอะเด็ดขาด"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้าช้าๆ "ผมเข้าใจแล้ว"

"สรุปก็คือ ของดีๆ ใครๆ ก็แอบเก็บไว้ใช้เอง ไม่ปล่อยให้คนอื่นรู้ ไม่รับการลงทุนจากใคร"

เฉินจิ่งฝูยิ้มและพยักหน้า "ตอนนี้ บริษัทดีๆ ที่ยอมรับเงินลงทุนจากภายนอก ไม่ใช่แค่ต้องการเงินเท่านั้นนะ แต่ยังต้องดูว่านักลงทุน มีคุณสมบัติอะไรบ้าง"

"อย่างเช่นกรณีร้านชานมปิงมี่ ตอนนั้นคุณให้พนักงานกินกุ้งล็อบสเตอร์จนเป็นข่าวใหญ่โตบนเน็ต"

"ทันทีที่เป็นข่าว ถังเล่อจ้านกับจ้าวไคเสวียนก็เข้าไปช่วยดันกระแสต่อ จนขึ้นเทรนด์ยอดฮิตเลย"

เฉียนจื้อหยงเบิกตากว้าง "หืม? ที่ร้านชานมปิงมี่ของผมกลายเป็นกระแสไวรัลในเน็ต เพราะคุณจ้าวกับคุณถังช่วยดันเหรอ?"

เขาจำได้ว่าถังเล่อจ้านเป็นคนในวงการอินเทอร์เน็ต

ส่วนจ้าวไคเสวียน… เป็น… เอ่อ… อาชีพนั่งรอ

ไม่เคยคิดเลยว่าทั้งคู่จะแอบช่วยดันให้เบื้องหลัง

เขายังแปลกใจว่าก็แค่ให้พนักงานกินอาหารดีๆ ทำไมถึงกลายเป็นไวรัลขนาดนั้น

ตอนนั้นยังโทษว่า "คงเป็นเพราะโชคร้าย" ที่ไหนได้ ทั้งสองช่วยเร่งกระแสให้ลุกลาม

แต่ช่างเถอะ ยังไงร้านชานมก็ยังขาดทุนอยู่ดี และเขาก็เทเงินลงไปจนจะหมดแล้ว

ทุกอย่างยังอยู่ในการควบคุม!

รอบนี้ เขามั่นใจว่าจะได้เงินจากระบบ 50 ล้าน

ถ้าโชคดีหน่อย อาจจะได้สัก 100 ล้าน

คฤหาสน์หรูในฝันของเขาก็อยู่แค่เอื้อม

เฉินจิ่งฝูยิ้ม "ผมนึกว่าคุณรู้อยู่แล้ว"

"แต่ถึงไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ยังไงสองคนนั้นก็เป็นหุ้นส่วนของร้านชานมปิงมี่ จะช่วยกันก็ไม่แปลก"

เฉียนจื้อหยง "……"

ขอบคุณครับ! พวกคุณทำได้ดีมาก!

แต่ครั้งหน้า… ไม่ต้องช่วยก็ได้นะ!

เมื่อเห็นเฉียนจื้อหยงทำหน้าอึ้งๆ เฉินจิ่งฝูก็ถามด้วยความสงสัย "มีอะไรผิดแผนหรือเปล่า? ที่พวกเขาโปรโมตร้านชานมปิงมี่ไปขัดอะไรกับแผนของคุณหรือไง?"

เฉินจิ่งฝูยังคงเชื่อเสมอว่า เฉียนจื้อหยงต้องมี "แผนการบางอย่าง" อยู่เบื้องหลัง และต้องเป็นแผนที่ยิ่งใหญ่แน่ๆ

เฉียนจื้อหยงส่ายหน้า "ไม่มี ไม่มีอะไรครับ"

"อย่างที่ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่าร้านนี้ขาดทุนแน่นอน"

"ห๊า?" เฉินจิ่งฝูงง "ขาดทุนแน่นอน?"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ขาดทุนแน่นอนครับ"

"ต่อให้เซียนก็ช่วยไว้ไม่ได้"

เฉินจิ่งฝูแทบไม่อยากเชื่อ "ขนาดนั้นเลย?"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้าอีกครั้ง หน้าตาจริงจัง "จริงครับ!"

แน่นอนว่ายังไงก็ขาดทุน เขาลงทุนทั้งแรงกายแรงใจ วางกับดักไว้ทั่วร้าน

ถ้าร้านชานมปิงมี่ยังรอดได้… เขาก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดแล้ว

"แล้วแผนของคุณล่ะ?" เฉินจิ่งฝูถามทันที

เฉียนจื้อหยงตอบหน้าตาเฉย "ไม่มีครับ ไม่มีแผนอะไรทั้งนั้น ร้านชานมปิงมี่ขาดทุนแน่นอน"

"แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ตอนที่เราร่วมลงทุนก็เซ็นสัญญาไว้แล้วว่าหากขาดทุน ผมสามารถบังคับซื้อหุ้นคืนจากทุกคนได้"

"สบายใจได้ ผมไม่มีวันปล่อยให้พวกคุณขาดทุนแน่นอน"

ตอนนี้ในมือของเฉียนจื้อหยงไม่มีเงินเหลือแล้ว เขาเอาไปผลาญหมดแล้ว

เหลือแค่รอวันระบบสรุปยอด แล้วเขาจะได้รับเงินจากระบบอย่างเต็มที่สักที!

เขาได้ระบบมาเป็นปี แต่ยังไม่เคยขูดรีดเงินจากมันได้แบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยเลย

มันน่าเจ็บใจจริงๆ!

รอบนี้ เขาจะทำให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร

เฉินจิ่งฝูพึมพำ "มันไม่น่าใช่นะ…"

เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรอยู่เบื้องหลัง

เฉียนจื้อหยงต้องมีแผนแน่นอน แต่ไม่อยากพูดเท่านั้นเอง

แต่สิ่งที่อีกฝ่ายพูดเมื่อครู่มันก็ดูหนักแน่นมาก

ถ้าอย่างนั้น ทำไมอีกฝ่ายยังลงทุนลงกับร้านชานมปิงมี่ต่อ?

ลงทุนเป็นพันล้าน เพื่อ "ตบหน้า" ร้านชานมชิงเย่เหรอ?

ไม่ใช่แน่ๆ! เฉียนจื้อหยงไม่ใช่คนแบบนั้น!

งั้นคืออะไรล่ะ?

ตอนแรกเฉินจิ่งฝูยังอยากถามต่อ แต่พอคิดไปคิดมา ถ้าอีกฝ่ายจะบอก ก็คงบอกไปนานแล้ว

จะรอถึงตอนนี้ทำไม?

"บางที เฉียนจื้อหยงอาจเป็นนักวางแผน… ที่จะเปิดเผยแผนก็ต่อเมื่อแผนนั้นประสบความสำเร็จเท่านั้น" เฉินจิ่งฝูคิดในใจ

โลกธุรกิจก็เหมือนสนามรบ หากปากไม่แข็งพอ แผนรั่วไหลไปถึงศัตรู ก็อาจถูก "ย้อนรอย" จนแพ้พ่าย

กลยุทธ์ของจริงไม่เคยประกาศล่วงหน้า

ความลับก็คือสิ่งที่ควรมีแค่คนเดียวรู้

ถ้ามีคนที่สองรู้… ความลับก็ไม่ใช่ความลับอีกต่อไป

คิดมาถึงตรงนี้ เฉินจิ่งฝูก็หัวเราะ "โถ่… ผมไม่นึกว่าคุณจะปิดปากแน่นขนาดนี้"

"ไม่เป็นไรหรอก ผมมีความอดทนพอที่จะรอดูหมากกระดานนี้จนจบ"

เขาถูมือด้วยความตื่นเต้น พูดด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง

"น่าสนุกจริงๆ การได้มีส่วนร่วมกับกลยุทธ์ระดับนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเล่นหมากล้อม"

"คงต้องรอให้เกมจบลง ถึงจะรู้ว่าการเดินหมากทั้งหมดนั้นชาญฉลาดแค่ไหน"

"ผมรอดูอยู่นะ!"

เฉียนจื้อหยง "???"

นี่มันเรื่องอะไรกันอีกเนี่ย?

แต่ในเมื่อพี่ใหญ่สนุก… งั้นก็คิดซะว่าเพื่อความบันเทิง!

เฉียนจื้อหยงยิ้ม "คุณเฉินชอบก็ดีแล้วครับ"

เฉินจิ่งฝูลุกขึ้น "งั้นผมไม่รบกวนแล้ว ถ้าบริษัทเกมอยากได้เงินลงทุนเมื่อไหร่ บอกผมได้เลย"

พูดจบ เฉินจิ่งฝูก็เดินออกจากห้องไป

……

ทันทีที่เขาเดินออกจากห้องของเฉียนจื้อหยง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที

สายที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์แปลก

"สวัสดีค่ะ คุณเฉิน ฉันคือเว่ยเสี่ยวเหยียนค่ะ" เสียงปลายสายฟังดูสุภาพและนอบน้อมอย่างมาก

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]