บทที่ 195: เกมสองคน (ฟรี)

จี้เย่เว่ยชะงักไปทันที…

เขาสงสัยว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า

เจ้านายคงจะถามว่าเกมที่ฮิตที่สุดคือเกมอะไรใช่ไหม?

"ตอนนี้เกมออฟไลน์ที่ฮิตที่สุดคือแนว RPG เนื้อเรื่อง"

จี้เย่เว่ยกลัวว่าเจ้านายจะไม่รู้ว่า RPG คืออะไร จึงรีบอธิบายเพิ่มว่า "RPG คือเกมแนวเล่นตามบทบาทที่มีเนื้อเรื่องเข้มข้น ภาพสวยงาม และให้ความอิสระสูงครับ"

"ตอนนี้เกมแบบนี้กำลังเป็นกระแส"

แต่เฉียนจื้อหยงกลับขมวดคิ้ว "ผมถามว่า… เกมแนวไหนไม่ฮิตที่สุดต่างหาก ไม่ใช่แนวที่ฮิตที่สุด"

จี้เย่เว่ย "……"

เขาตอบไม่ได้เลย

เพราะปกติเขาใส่ใจแค่ว่าเกมแบบไหนขายดีเท่านั้น

ใครจะไปสนใจว่าเกมแบบไหนขายไม่ออกบ้างล่ะ?

พนักงานคนหนึ่งยกมือขึ้นตอบ "บอสครับ… ผมว่าเกมที่ไม่ฮิตที่สุดน่าจะเป็นพวกเกมสองคนนะครับ"

ทันทีที่พูดจบ พนักงานคนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วย

"จริงครับ เกมสองคนนี่ขายไม่ออกเลย"

"ทุกวันนี้ คนขาดอะไรมากที่สุดรู้ไหม?"

"ไม่ใช่เงิน ไม่ใช่เวลา... แต่คือ ‘คู่เล่นเกม’ ต่างหาก"

"เกมสองคนเนี่ย… ต้องมีเพื่อนหรือแฟนที่เข้าขากันมากจริงๆ ถึงจะเล่นได้"

"ซึ่งสำหรับเกมเมอร์ส่วนใหญ่… มันยากมาก"

เฉียนจื้อหยงฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล

ทุกวันนี้ คนส่วนใหญ่เล่นเกมออนไลน์ หรือเกมมือถือ

ส่วนคนที่ชอบเกมออฟไลน์จริงจังมีน้อยกว่ามาก

แล้วเกมสองคนล่ะ?

ถ้ามีใครมาแนะนำให้เขาเล่นเกมสองคนตอนนี้…

เขาจะเล่นกับใครดี?

เล่นกับหลิวเกาต้า?

ลืมไปซะเถอะ!

เล่นกับหมอนั่นสองคนคงหัวร้อนจนระเบิดแน่นอน!

อ๊ะ?

หัวร้อน?

เฉียนจื้อหยงตาวาวขึ้นทันที "งั้นเราก็ทำเกมสองคนกันเถอะ"

"และต้องเป็นแนวที่ทำให้หัวร้อนด้วย"

"ชนิดที่ปั่นประสาทเพื่อนร่วมทีมจนอุทานคำหยาบออกมาได้เลย"

"ดีที่สุดคือต้องเหมาะกับคนมีแฟน ดูงี่เง่าหน่อยยิ่งดี"

เพราะเขารู้ว่าคนที่เล่นเกมส่วนใหญ่ยังคงเป็นผู้ชาย ผู้หญิงส่วนมากไม่ได้สนใจเกมมากเท่าผู้ชาย

คู่รักที่ "เล่นเกมด้วยกันได้" จริงๆ มีไม่มาก

ถ้าเขาทำเกมที่เล่นแล้วทะเลาะกันได้ขึ้นมา…

คงไม่มีใครอยากเล่นแน่นอน

ถ้าใครยังดันทุรังเล่นต่อ ก็อาจจะทำให้หัวร้อนหนัก จนเลิกกันเลยก็ได้

แบบนี้ เกมจะได้คะแนนรีวิวต่ำเตี้ยเรี่ยดินแน่นอน

ไม่มีใครอยากซื้อ!

เฉียนจื้อหยงคิดแผนไว้ในใจเรียบร้อย

แต่พนักงานทุกคนกลับอึ้งกันไปหมด

นี่พวกเราหูฝาดไปหรือเปล่า?

พูดอยู่ตั้งนานว่า "เกมสองคน" ไม่ฮิต ใครทำก็ไม่รอด

แต่เจ้านายยังจะดื้อดึงทำมันให้ได้?

ปี้เฉิงวั่งรีบลุกขึ้นมาเตือน "บอสครับ เกมสองคนมันไม่ทำเงินนะครับ"

"เราเปลี่ยนแนวเกมดีไหม?"

"เกมแนวไหนก็ได้ ต่อให้เลือกสุ่มๆ มาก็ยังดีกว่าเกมสองคน"

แต่เฉียนจื้อหยงกลับส่ายหน้า "ผมยืนกรานจะทำ ‘เกมสองคน’ เท่านั้น"

"ผมรู้ว่าทุกคนที่นี่คือหัวกะทิ และยังเป็นหัวกะทิในหัวกะทิ"

"เกมทั่วไปมันง่ายเกินไป ต้องทำอะไรที่ท้าทายสิ"

"เกม RPG ที่พูดว่าเป็นที่นิยม ทำเงินได้ดี ผมเชื่อว่ามีบริษัทอื่นทำเต็มไปหมดแล้ว"

"ของที่โดนผลิตจนเกลื่อนตลาด ยังจะไปทำซ้ำอีก มีอะไรน่าตื่นเต้นงั้นเหรอ?"

"เราต้องทำของที่ไม่เหมือนใคร"

ทั้งห้องเงียบกริบ

ความคิดเจ้านายไม่เหมือนคนทั่วไปเลยสักนิด

พวกเขาเคยชินกับแนวคิดว่า "ทำเกมอะไรก็ต้องดูว่าอะไรขายดี และทำเงินได้"

แต่เจ้านายคนนี้กลับบอกว่า "อะไรไม่ขายดี ทำอันนั้นแหละ"

มันตรงกันข้ามกับทุกบริษัทที่พวกเขาเคยทำงานมา

ในบริษัทเก่า ถ้ามีใครเสนอไอเดียว่า "อยากทำเกมที่ไม่ทำเงิน" รับรองโดนด่ายับแน่นอน

เฉียนจื้อหยงรู้ตัวดีว่า เหตุผลที่ให้ไปยัง "ไม่ค่อยน่าเชื่อถือ" จึงรีบหาข้ออ้างเพิ่มเติม

เขาคิดเร็วมาก…

แล้วก็พูดเสียงดัง "เกมคือสิ่งที่สร้างความสุขให้คน"

"ในมุมมองของผม… จะทำเงินหรือไม่ ไม่สำคัญ! สิ่งสำคัญคือทำให้คนเล่นมีความสุข"

"ผมรู้ว่าทั้งในประเทศ และต่างประเทศ ส่วนใหญ่ตอนนี้ทำเกมโดยยึดเรื่องเงินเป็นหลัก"

"แต่มุมมองผมไม่เหมือนกัน"

"ผมเชื่อว่าการสร้างสิ่งที่ดีและมีคุณค่าต่างหาก สำคัญที่สุด"

"ในเมื่อมีคนขนานนามว่า ‘เกมคือศิลปะแขนงที่ 9’"

"งั้นศิลปะก็ควรจะทำให้คนเพลิดเพลิน เข้าถึงอารมณ์ และหลงใหล"

"ผมคิดไว้แล้ว… สโลแกนของบริษัทเราคือ ‘ความสุขไร้ขีดจำกัด’"

ทุกคนเงียบ… แล้วก็เริ่มครุ่นคิด

ทำไมพวกเขารู้สึกว่า มันแปลกๆ นะ?

เจ้าของบริษัทเกมที่ไม่สนใจเรื่องเงิน แต่กลับใส่ใจว่าผู้เล่นมีความสุขไหม?

นี่มันไม่ปกติแล้ว

เฉียนจื้อหยงรู้สึกว่าสิ่งที่พูดไปเริ่มมีรูรั่ว จึงรีบปิดท้าย "โอเค! ขอสรุปเลยแล้วกันนะ"

"เกมถัดไปของบริษัทเรา มี 3 เงื่อนไขหลัก"

"ต้องเป็นเกมสองคน"

"ต้องทำให้หัวร้อน และปั่นประสาท"

"เหมาะสำหรับคู่รักเล่นด้วยกัน"

"ใช่แล้ว… ภาพเกมก็อย่าทำสวยเกินไปล่ะ"

"ส่วนรายละเอียดที่เหลือก็ปล่อยให้พวกคุณคิดกันเอง การประชุมจบแค่นี้"

พูดจบ เฉียนจื้อหยงรีบเผ่นออกจากห้องประชุมทันที

กลับมาถึงห้องทำงาน เขารู้สึกว่าสิ่งที่ทำยังไม่ปลอดภัยพอ

ถ้าพนักงานคิดว่าเกมแนวนี้มันแปลกเกินไป แล้ววิ่งมาขอเปลี่ยนแผนอีกล่ะ?

หรือมาขอเหตุผลว่า "ทำไมต้องทำแบบนี้?"

เขาจะตอบยังไง?

เพราะเขาพูดความจริงไม่ได้ว่าจงใจทำให้บริษัทขาดทุน

ในสถานการณ์กะทันหันแบบนี้ เขาอธิบายไม่ได้แน่นอน

คิดแล้ว… เฉียนจื้อหยงก็รีบคว้ากระเป๋า เดินไปหาจ้าวไฉ่อี้ สั่งงานสองสามประโยค

จากนั้นก็เผ่นออกจากบริษัททันที

เพราะทั้งบริษัท มีแค่จ้าวไฉ่อี้คนเดียวที่มีเบอร์โทรศัพท์เขา

นอกจากนั้น ไม่มีใครติดต่อเขาได้เลย

ต่อให้ใครมีคำถามเรื่องเกม แต่ไม่มีเบอร์ติดต่อ = หาไม่เจอ = เปลี่ยนอะไรไม่ได้

พนักงานจะต้องทำตามคำสั่งสุดเพี้ยนของเขาเท่านั้น

อีกอย่าง…

อะไรคือสิ่งที่พนักงานเกลียดที่สุด?

ก็เจ้านายไง!

มีเจ้านายอยู่ = แอบอู้ลำบาก

ต่อให้อู้ได้ก็ต้องระแวงตลอดเวลา

แต่พอไม่มีเจ้านาย ก็อู้ได้เต็มที่

และเมื่อรวมสิ่งต่อไปนี้เข้าด้วยกัน: โปรเจกต์เกมสุดเพี้ยน, เจ้านายหายหัว, ไม่มีใครคุม, บรรยากาศเหมาะแก่การอู้

พนักงานจะขยันทำงานไหม?

ไม่มีทาง!

ก่อนหน้านี้พักยาว 1 เดือน เฉียนจื้อหยงอยู่กับพวกเขาทุกวัน

พอบริษัทเปิดทำงานจริง เขาก็หายตัวไปทันที

เฉียนจื้อหยงไม่เชื่อหรอกว่าบริษัทแบบนี้จะยังทำกำไรได้

เขาไม่แม้แต่จะกินข้าว รีบกลับไปที่เมืองฮั่นเฉิงโดยด่วน

ตอนนี้เหลือแค่ไม่กี่วันจะถึงวันสรุปยอดของระบบ

เขาต้องกลับไปคุมซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านหม้อไฟ

กันไว้ก่อน อย่าให้มีปัญหา

บริษัทเกมเพิ่งเริ่มโปรเจกต์ ในอีกสิบกว่าวันนี้ ยังไงเกมก็ยังไม่ออกแน่นอน

ส่วนร้านชานมปิงมี่มีหลิวเกาต้าคอยดูแลอยู่

เฉียนจื้อหยงคิดว่าหลิวเกาต้ายังเชื่อถือได้

ถ้าเขาไปดูร้านชานมเอง พนักงานอาจจะฮึดทำงานโชว์เขา เขาเลยปล่อยให้หลิวเกาต้าจัดการ

แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟ มัน "เสถียรเกินไป" จนน่ากลัว

เขากลัวว่าที่นั่นจะทำกำไรมากเกินไป เหมือนก่อนหน้านี้…

คราวนี้ เขาจึงต้อง "จับตาดู" ให้ดี!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]