บทที่ 185: ค่าของการทรยศ (ฟรี)

ในเมืองเซินเฉิง ณ ห้องจัดเลี้ยงสุดหรูแห่งหนึ่ง

โจวไคเทียนสวมสูทเรียบหรู ยืนอย่างสง่างามอยู่บนเวที ด้านล่างเต็มไปด้วยนักธุรกิจและบุคคลมีชื่อเสียงนับไม่ถ้วน

โจวไคเทียนยิ้มอย่างมั่นใจ "วันนี้ที่ผมมายืนตรงนี้ ผมอยากถามทุกท่านว่าความสำเร็จมีทางลัดไหม?"

เสียงตอบกลับจากผู้ฟังมีทั้ง "มี" และ "ไม่มี"

โจวไคเทียนยิ้มแล้วพูดต่อ "มีคนบอกว่า ‘ไม่มีทางลัด’"

"ความสำเร็จต้องมาจากความพยายามและพรสวรรค์ ไม่มีสิ่งใดได้มาง่ายๆ"

"ยังมีคำกล่าวอมตะที่เราได้ยินจนชิน 'ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่มี่นั่น'"

"แต่ผมถามหน่อยเถอะ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนเราถูกสอนว่าความสำเร็จต้องมาจากความลำบาก?"

"ผมไม่เห็นด้วยกับแนวคิดนี้เลย"

"ในโลกนี้ใครบ้างไม่ลำบาก? ยิ่งจนก็ยิ่งลำบาก แต่ยิ่งจนก็ยิ่งหลุดพ้นจากวงจรความยากจนได้ยาก และยิ่งยากที่จะประสบความสำเร็จ"

พูดถึงตรงนี้ โจวไคเทียนนึกถึงชีวิตที่เคยผ่านความยากลำบาก น้ำตาเอ่อคลอในดวงตา

"เราถูกครอบงำด้วยแนวคิดผิดๆ มากมายตั้งแต่เด็ก"

"ลูกคนจนอยากประสบความสำเร็จ ก็ต้องยอมทนลำบาก แต่สุดท้ายกฃการลำบากนั้นก็ไม่ใช่หัวใจของความสำเร็จ"

"การเลือกทำสิ่งที่ถูกต้อง ในเวลาที่เหมาะสม นั่นต่างหากคือกุญแจของความสำเร็จ"

"ผมทั้งชีวิตเคยหลงทาง จนวันที่ได้พบคุณเฉียน นั่นแหละ… ผมถึงได้ค้นพบความสามารถที่แท้จริงของตัวเอง และประสบความสำเร็จ"

คำพูดของโจวไคเทียนจริงใจและทรงพลัง ทำให้เสียงปรบมือจากผู้ฟังดังกระหึ่ม

เขายังพูดต่อ "กลับมาที่คำถามเดิม ความสำเร็จมีทางลัดไหม?"

"มี!"

"แต่ละคนมีพรสวรรค์ต่างกัน บางคนถนัดวิทยาศาสตร์ บางคนถนัดศิลปะ และบางคนเกิดมาเพื่อเป็นนักธุรกิจ"

"อย่างเช่นเจ้านายของผม คุณเฉียนจื้อหยง"

"ลงมือทำอะไรก็สำเร็จระดับแนวหน้าแทบทุกครั้ง จนกลายเป็นแบบอย่างให้วงการ"

"เช่น ร้านชานมปิงมี่"

เมื่อพูดถึง "ร้านชานมปิงมี่" เสียงปรบมือดังขึ้นยิ่งกว่าเดิม

ในเมืองเซินเฉิงตอนนี้ ไม่มีใครไม่รู้จักร้านชานมปิงมี่

มันรุ่งเรืองถึงขีดสุด ครองตลาดชานมในเมืองเซินเฉิงไปแล้วกว่าครึ่ง

ด้วยความร้อนแรงขนาดนี้ ถ้าเอาเข้าตลาดหุ้น ก็สามารถเป็นบริษัทระดับพันล้านได้อย่างง่ายดาย

นี่คือบริษัทที่ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง

โจวไคเทียนถามด้วยความภูมิใจ "ทุกท่านคิดว่าร้านชานมปิงมี่ประสบความสำเร็จไหม?"

ทุกคนพยักหน้า

ถ้าร้านชานมปิงมี่ยังไม่เรียกว่าประสบความสำเร็จ แล้วจะมีอะไรอีก?

โจวไคเทียนพูดต่อ "ร้านชานมปิงมี่เพิ่งเปิดมาไม่ถึงครึ่งปี"

"แต่เรากลายเป็นร้านชานมอันดับหนึ่งในเมืองเซินเฉิงได้"

"และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ในอนาคต ร้านชานมปิงมี่จะขยายไปทั่วประเทศ และเข้าสู่อนาคตที่ยิ่งใหญ่"

เสียงปรบมือดังกึกก้อง

โจวไคเทียนหัวเราะ "บางคนอาจคิดว่าผมกำลังโฆษณาตัวเอง โอ้อวดร้านชานมปิงมี่ เพื่อเตรียมระดมทุนใช่ไหม?"

"งั้นผมขอบอกให้ชัดเจนเลยว่า ไม่ใช่ครับ!"

"ร้านชานมปิงมี่ไม่ต้องการเงินลงทุน"

"เจ้านายของผมรวยอยู่แล้ว เขาไม่ต้องการเงินของพวกคุณ"

"และเขาก็เคยบอกว่าร้านชานมปิงมี่จะไม่มีวันระดมทุนเด็ดขาด"

โจวไคเทียนยืนบนเวที พูดอย่างมั่นใจ และสง่างาม

"ผม โจวไคเทียน แค่อยากบอกทุกคนว่า ในประเทศนี้ ยังมีบริษัทแบบร้านชานมปิงมี่อยู่"

"ผมรู้ว่าหลายคนอยากลงทุนกับเรา"

"แต่ผมขอบอกอย่างชัดเจน ไม่มีทาง! ตอนนี้ก็ไม่ใช่! อนาคตก็ไม่ใช่!"

"จิตมั่นคงไร้ความโลภ ถึงจะเผชิญความสูงชันได้"

"พวกเราไม่มีความโลภใดๆ วันนี้ผมมาเพื่อเผยแพร่แรงบันดาลใจ ไม่ใช่เพื่อขอทุน"

"ถ้าอยากสนับสนุนเรา แค่ไปซื้อชานมสักแก้วก็พแ"

ทุกคนหัวเราะออกมา แต่ก็มีความผิดหวังอยู่ในใจ

เพราะหลายคน อยากลงทุนกับร้านชานมปิงมี่จริงๆ

ชายคนหนึ่งลุกขึ้นถามด้วยความไม่พอใจ "แต่ผมได้ยินมาว่า เฉียนจื้อหยงเคยรับเงินทุนจากบางคนไม่ใช่เหรอ?"

"ในเมื่อเขารับเงินคนอื่นได้ ทำไมถึงไม่รับของพวกเราบ้าง?"

โจวไคเทียนยิ้ม "เพราะคนเหล่านั้นคือ เพื่อนสนิทของคุณเฉียน"

"เจ้านายของผมเป็นคนใจกว้าง และดูแลพนักงานอย่างดีที่สุด"

"กับเพื่อนสนิท เขายิ่งให้ใจ ยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือ"

"อย่างผม ตอนแรกเป็นแค่พนักงานธรรมดาๆ ของกลุ่มเฟยหวง ยังได้อยู่โรงแรมห้าดาว มีรถรับส่งส่วนตัว"

"ลองไปถามพนักงานของกลุ่มเฟยหวงทุกคนดูสิ มีใครไม่ยอมทุ่มเทให้คุณเฉียนบ้าง?"

"เมื่อปีก่อน ผมเป็นแค่คนธรรมดาโดนทุกคนรังเกียจ แต่วันนี้ ผมยืนอยู่ตรงนี้อย่างภาคภูมิ"

"ใครให้โอกาสผม? ใครเปลี่ยนชีวิตผม?"

"คุณเฉียน!"

เสียงปรบมือกึกก้องยิ่งกว่าเดิม

…

ในมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง

ยาไมโตะ มูคิยะขมวดคิ้ว มองไปยังเวทีแล้วหันมากระซิบถาม สือหยงฉางที่อยู่ข้างๆ "โจวไคเทียนดูจะภักดีต่อเฉียนจื้อหยงมากเลยนะ…"

"เราจะทำให้เขาทรยศได้จริงเหรอ?"

สือหยงฉางตอบอย่างมั่นใจ "คนเราปากอย่างหนึ่ง ลับหลังอีกอย่างหนึ่ง"

"ต่อหน้าฝูงชนแบบนี้ แน่นอนว่าเขาต้องพูดชมเจ้านาย ถ้าพูดไม่ดีจนเรื่องเข้าหูเฉียนจื้อหยงเข้า เขาก็โดนไล่ออกสิครับ"

ยาไมโตะ มูคิยะพยักหน้า "งั้นไปชวนโจวไคเทียนมาก็แล้วกัน ลองดูว่าจะหาทางได้ไหม"

…

ในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง

โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารหรู และเหล้าระดับพรีเมี่ยม

หลังอาหารทุกอย่างจัดวางครบ พนักงานก็ออกจากห้อง เหลือเพียงสือหยงฉาง ยาไมโตะ มูคิยะ และโจวไคเทียน

โจวไคเทียนยกแก้วเหล้าขึ้น ถามอย่างสุภาพ "ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านคือ…?"

สือหยงฉางยิ้ม "ลืมแนะนำตัวไป ผมคือเจ้าของร้านชานมชิงเย่ครับ"

เมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของโจวไคเทียนเปลี่ยนทันที เขาลุกพรวดขึ้น ทำท่าจะเดินหนี

"เดี๋ยวก่อน!" สือหยงฉางรีบลุกขึ้นขวางไว้ แล้วยิ้มกลบเกลื่อน "วันนี้ผมไม่ได้เป็นคนอยากพบคุณหรอกครับ แต่เป็นท่านนี้ คุณยาไมโตะ มูคิยะ แห่งยาไมโตะกรุ๊ปต่างหาก"

โจวไคเทียนหันไปมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย "ยาไมโตะกรุ๊ป?"

"พวกคุณมีธุระอะไรกับผมเหรอครับ?"

ชื่อเสียงของยาไมโตะกรุ๊ปนั้นดังมาก แม้แต่โจวไคเทียนก็ไม่อาจเพิกเฉยได้

เขาไม่อยากทำอะไรผิดพลาด จนไปสร้างปัญหาให้เฉียนจื้อหยงโดยไม่จำเป็น

ยาไมโตะ มูคิยะยิ้มสุภาพ "คุณโจว เชิญนั่งครับ"

สำหรับคนมีความสามารถ ยาไมโตะ มูคิยะให้ความเคารพเสมอ

โจวไคเทียนจึงนั่งลงอีกครั้ง

ยาไมโตะ มูคิยะยกแก้วขึ้น "คุณโจวคือผู้ก่อตั้งร้านชานมปิงมี่ด้วย ผมได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว ขออนุญาตยกแก้วนี้ให้เป็นเกียรติแก่คุณ"

แม้จะไม่เข้าใจจุดประสงค์ แต่พออีกฝ่ายสุภาพขนาดนี้ โจวไคเทียนก็จำใจชนแก้วด้วย

โจวไคเทียนไม่อ้อมค้อม ถามทันที "ไม่ทราบว่าทั้งสองมีธุระอะไรเหรอครับ?"

"เอ่อ… ผมบอกไว้ก่อนนะครับว่า ร้านชานมปิงมี่ ไม่รับนักลงทุน"

"ถ้าคุณอยากลงทุน ก็ลองไปติดต่อเจ้านายผมดู"

"เขาชอบเหล้าราคาแพง ถ้าเอาไปฝากเขา อาจจะพอมีโอกาสได้คุยกับเขาก็ได้"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]