บทที่ 175: ไม่บริสุทธิ์แล้ว (ฟรี)

เฉียนจื้อหยงก็มีชุดอาหารของตัวเองเหมือนกัน

เพราะวันนี้ยังเป็นแค่การทดลอง เลยยังไม่ได้จัดส่งอาหารตามเวลามื้ออาหารปกติ

แต่เฉียนจื้อหยงหิวแล้ว ก็กินอย่างเอร็ดอร่อย

"ทำไมรู้สึกว่ามันอร่อยมากเลย?" เขามองกล่องอาหารที่ว่างเปล่าตรงหน้าแล้วพึมพำ

เขากินหมดเกลี้ยง รู้สึกฟินสุดๆ

รสชาติดีมาก ดีกว่าตอนที่เขาเคยไปกินที่ภัตตาคารเฟยหวงหลายเท่าเลย

เย่เสี่ยวฉินยิ้มแล้วอธิบายว่า "เพราะตอนนี้ทุกคนทำแค่เมนูเดิมๆ ไม่กี่อย่างค่ะ ทำซ้ำทุกวัน ฝีมือก็เลยดีขึ้นมาก"

"อีกอย่าง เราจ้างเชฟระดับมืออาชีพมาสอนด้วยค่ะ แล้วก็มีเชฟที่คอยคิดค้นเมนูอาหารใหม่ๆ อย่างต่อเนื่อง"

"เป้าหมายก็คือทำให้อาหารอร่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้"

"แต่อยู่ภายใต้เงื่อนไขว่าต้องใช้น้ำมันน้อย เค็มน้อย มีประโยชน์ เน้นเพื่อสุขภาพเป็นหลักค่ะ"

เฉียนจื้อหยงลูบท้องแล้วพูดอย่างพอใจ "ดีเลย ทำได้เยี่ยมมาก"

"ตอนเที่ยงฝากส่งมาให้ผมอีกกล่องด้วยนะ"

ภัตตาคารเฟยหวงที่อยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง ถึงแม้ลูกค้าจะเยอะ แต่กำไรก็น้อยนิด

กิจการที่ไม่ทำกำไร เป็นสิ่งที่เฉียนจื้อหยงสนับสนุน

ยิ่งเป็นเรื่องปากท้องตัวเอง เขาก็ยิ่งใจกว้างกว่าเดิมอีก

เฉียนจื้อหยงไม่เคยยอมลำบากเรื่องอาหารเลย

หลังจากทุกคนกินเสร็จแล้ว เย่เสี่ยวฉินก็เดินสอบถามความคิดเห็นทีละคน

ขณะนั้น จี้เย่เว่ยกับปี้เฉิงวั่งก็รีบวิ่งเข้ามา

"หืม?" เฉียนจื้อหยงเห็นพวกเขายกโน้ตบุ๊กมาด้วย คงเอาเกมมาให้ดูอีกแล้ว เขารีบพูดว่า "ผมบอกให้พักงานหนึ่งเดือนไม่ใช่เหรอ?"

"เอาไว้ดูอีกทีตอนครบเดือนก็แล้วกัน"

ในใจเขาคิดไว้แล้วว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เขาก็คงไม่อยู่ที่นี่แล้ว

ถึงตอนนั้น ต่อให้พวกเขาอยากให้เขาดู ก็คงหาเขาไม่เจอหรอก

"บอสครับ นี่คือเกมที่ผมทุ่มทั้งหัวใจทำออกมา แค่ดูแว้บเดียวก็พอ"

"หากต้องรออีกหนึ่งเดือน ผมอาจจะลืมไอเดียของเกมนี้ไปหมดแล้ว"

"หรือไม่ก็ให้คนอื่นพักไปก็ได้ ผมเงินเดือนสูง ผมไม่จำเป็นต้องพักครับ" จี้เย่เว่ยพูดอย่างจริงใจ

เงินเดือนเขาหลังหักภาษีคือ 1 ล้านต่อเดือน

ถ้าเขาหยุดงานไปเดือนนึง จะสร้างความเสียหายต่อบริษัทจะมากแค่ไหน?

เฉียนจื้อหยงได้ยินแล้วขมวดคิ้วทันที

แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

ทำไมจี้เย่เว่ยถึงเอาแต่คิดว่าจะทำเงินให้ฉันอยู่เรื่อยเลย?

และดูเหมือนอยากให้เขาอนุญาตให้ทำงานได้ในช่วงที่ทุกคนพักอีกด้วย

เฉียนจื้อหยงดูออกเลยว่าจี้เย่เว่ยมั่นใจในเกมที่ตัวเองทำมาก

แต่ตอนนี้ จี้เย่เว่ยยังไม่ได้ซึมซับวิถีของการอู้

ถ้ายังทำเกมด้วยความมุ่งมั่นแบบนี้ มีโอกาสสูงที่จะทำเกมฮิตออกมาได้จริงๆ

เขาจะยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

จี้เย่เว่ยต้องเปลี่ยนแนวคิดก่อน

ต้องเรียนรู้ "วิชาอู้ขั้นเทพ" ให้ได้

ต้องเริ่มทำเกมด้วยความคิดแบบขอไปที

แบบนั้นถึงจะเข้าสู่แผนการทำให้บริษัทเจ๊งได้จริงๆ

ต้องหาวิธีให้จี้เย่เว่ยยอมล้มเลิกเกมนี้ไป

เฉียนจื้อหยงหลับตา ไม่ยอมดูแม้แต่น้อย แล้วพูดว่า "เกมนี้ไม่ได้เรื่อง!"

"ห๊า? บอส! คุณยังไม่ทันดู ไม่ทันลองเล่นเลยนะ"

"ทำไมถึงบอกว่าเกมผมไม่ดีล่ะครับ?" จี้เย่เว่ยไม่ยอมแพ้

เฉียนจื้อหยงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เพราะเกมนี้ ทำขึ้นด้วยการทำโอทีซึ่งขัดกับนโยบายของบริษัท"

"เพราะฉะนั้น เกมนี้จึงไม่บริสุทธิ์ มันไม่ใช่เกมที่ดี ไม่สามารถใช้ได้เด็ดขาด"

จี้เย่เว่ย "……"

เกมที่ทำตอนโอทีถือว่าเป็นเกมที่ไม่ดี?

ตรรกะบ้าอะไรกันเนี่ย?

แต่เฉียนจื้อหยงยังพูดต่ออย่างมั่นใจ "คนที่ชื่อมาร์ติน ลูเธอร์ คิง เคยกล่าวไว้ว่า…"

"วิธีการคือความยุติธรรมที่กำลังเกิดขึ้นจริง"

"เป้าหมายคือความยุติธรรมที่กำลังบรรลุผล"

"เราจะไม่มีวันใช้วิธีที่ไม่ยุติธรรม เพื่อให้ได้มาซึ่งเป้าหมายที่ยุติธรรม"

"เพราะวิธีคือเมล็ดพันธุ์ และเป้าหมายคือผลของต้นไม้"

"การที่คุณทำโอที ถือเป็นการฝ่าฝืนกฎของบริษัท"

"ดังนั้นเกมที่ได้มา จึงไม่ใช่ผลบริสุทธิ์"

"เพราะการกระทำของคุณคือเมล็ดพันธุ์ เกมของคุณก็คือต้นไม้"

จี้เย่เว่ยเงียบไป

คำว่า "การกระทำคือเมล็ดพันธุ์ เกมคือต้นไม้" สะท้อนในหัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาคือเมล็ดพันธุ์ เกมคือต้นไม้

ถ้าเขายังเป็น "เมล็ดพันธุ์ที่ไม่ดี" จะสามารถงอกงามเป็น "ต้นไม้ที่งดงาม" ได้ยังไง?

เกมคือศิลปะ มันเป็นการแสดงออกถึงจิตวิญญาณของผู้สร้าง

ผู้เล่นสามารถสัมผัสจิตใจของนักพัฒนาได้ผ่านตัวเกม

ถ้าผู้สร้างไร้จิตวิญญาณ เกมนั้นก็จะไร้วิญญาณเช่นกัน

เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาถึงไม่สามารถสร้างเกมดีๆ ออกมาได้เลย

มันเป็นเพราะหลังจากที่เขาประสบความสำเร็จ เขาเปลี่ยนไป

เขาไม่ใช่ "คนทำเกมที่มีหัวใจบริสุทธิ์" อีกต่อไป แต่กลายเป็น "นักธุรกิจ"

เขาสนแค่ว่าจะทำเกมแบบไหนให้ขายได้ ไม่ได้สนเลยว่าผู้เล่นจะรู้สึกยังไง

ภายใต้ทัศนคติแบบนี้ ต่อให้ในเกมไม่มีคำว่าเงินปรากฏอยู่ แต่มันก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของ "เงิน! เงิน! เงิน!"

ผู้เล่นไม่ใช่คนโง่ ตอนเล่นเกม พวกเขารับรู้ได้หมดว่าเกมนี้ถูกสร้างด้วยความจริงใจหรือเปล่า

เมื่อสัมผัสได้ว่าเกมนี้มีแต่ความละโมบ ความรู้สึกแรกที่ตามมาคือ "อี๋!"

แม้กราฟิกจะสวย เพลงจะดี ระบบจะลื่น แต่ถ้าจิตใจของผู้สร้างคิดแต่เรื่องเงิน ทุกอย่างก็ไร้ความหมาย

กราฟิกสำคัญ เพลงสำคัญ ระบบเกมก็สำคัญ

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ "ไอเดีย" และ "หัวใจของผู้สร้าง"

ในตอนนี้จี้เย่เว่ยเข้าใจแล้วว่าทำไมเฉียนจื้อหยงถึงพูดว่าไอเดียสำคัญที่สุด

"ถ้าผู้สร้างไร้หัวใจ เกมนั้นก็ไร้ชีวิต"

"เกมคือศิลปะ และผู้สร้างคือจิตวิญญาณของเกม"

"ถ้าคนไม่ใส่ใจลงไป แล้วใส่แต่เงิน เกมนั้นจะไม่มีวันเป็นเกมที่ดีได้เลย"

เข้าใจแล้ว! รู้แจ้งแล้ว!

จี้เย่เว่ยมองกลับไปที่เกมที่เขาสร้าง จู่ๆ ก็รู้สึกขยะแขยงจนแทบอาเจียน

นี่มันอะไรกัน?

ไม่มีไอเดียใหม่ๆ เลย กลิ่นของเงินลอยฟุ้งไปทั่วทั้งเกม

ศิลปะสามารถสร้างเงินได้ แต่เงินไม่มีวันสร้างศิลปะได้

เกมที่สร้างขึ้นเพื่อเงิน จะไม่มีวันทำให้เขารู้สึกภูมิใจ

"บอสครับ ผมเข้าใจแล้ว"

"ขอบคุณมากครับ ที่เตือนสติผม"

จี้เย่เว่ยโค้งคำนับเฉียนจื้อหยงด้วยความเคารพ

เฉียนจื้อหยงมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ

แค่นี้ก็ล้างสมองสำเร็จแล้วเหรอ?

ดูเหมือน… สกิล "พูดจาโน้มน้าว" ของเขาจะอัพเลเวลขึ้นอีกแล้ว

เฉียนจื้อหยงแสร้งทำหน้าครุ่นคิด พูดด้วยท่าทีจริงจังว่า "รู้ตัวก็ดีแล้ว"

"รู้ตัวแล้วก็เลิกยุ่งกับเกมนี้ซะ แล้วพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ"

ถ้าจี้เย่เว่ยเลิกทำโอที แล้วหันมาอู้ได้จริงๆ มันก็คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว

"ครับ!" จี้เย่เว่ยพยักหน้าแรงๆ

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เขาคงคิดว่า การให้พวกเขาหยุดงานหนึ่งเดือน เป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระ

แต่ตอนนี้ เขารู้แล้วว่าเจ้านายมีเจตนาลึกซึ้งแน่นอน

แค่ในตอนนี้เขายังไม่สามารถเข้าใจมันได้

แต่การเชื่อฟังเจ้านาย ยังไงก็ไม่มีวันผิดแน่นอน!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]