บทที่ 155: เมามาย (ฟรี)

เฉียนจื้อหยงคิดตามเล็กน้อย

เสิ่นโหย่วอันกำลังสั่งสอนเขาอยู่แน่ๆ

เสิ่นโหย่วอันยิ้มแล้วพูดต่อ "การเป็นคนรวย ก็เท่ากับกลายเป็นจุดสนใจของผู้คน"

"เมื่อได้ทรัพยากรมากขึ้น ก็ต้องระวังคนที่มีเจตนาร้ายด้วย"

"จากคนที่ผมรู้จักมา ไม่มีใครเลยที่ไม่เคยเจอมิจฉาชีพ ถ้าไม่เคยถูกพวกต้มตุ๋นเข้าหา ก็ถือว่าเป็นเรื่องแปลก"

"แน่นอน ยังมีคนอีกจำนวนมากที่เข้ามาหา ไม่ใช่เพื่อโกง แต่หวังจะได้ผลประโยชน์ที่เกินกว่าปกติ"

พูดยังไม่ทันจบ พวกเขาก็มาถึงหน้าลิฟต์ เสิ่นโหย่วอันหยุดบทสนทนาไว้ตรงนั้น

มีพนักงานเข้ามากดลิฟต์ให้

"เพื่อนบางคนยังมาไม่ถึง จะกินเลยก็ดูจะเร็วไป ข้างล่างมีบ่อน้ำพุร้อน ลงไปแช่น้ำอุ่นๆ อาบน้ำก่อนดีไหม?" เสิ่นโหย่วอันเสนอ

เฉียนจื้อหยงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ "แล้วแต่เลยครับ"

เขาถนัดการวางตัวแบบ "อะไรก็ได้"

พนักงานรีบกดลิฟต์ลงชั้นใต้ดินสอง

พอลิฟต์เปิด เฉียนจื้อหยงถึงได้รู้ว่าที่นี่เป็นน้ำพุร้อนแบบแยกห้องส่วนตัว ไม่ได้แยกชายหญิง

แต่ละห้องกว้างเกินร้อยตารางเมตร ไม่เพียงมีบ่อน้ำร้อน แต่ยังมีอุปกรณ์บันเทิงให้เล่นด้วย

พนักงานก็ "ใส่ใจ" จัดให้เฉียนจื้อหยงมาที่ห้องหนึ่ง

ส่วนเสิ่นโหย่วอันพาหญิงสาวเข้าไปอีกห้องด้วยตัวเอง

เหลือเพียงเฉียนจื้อหยงกับเฉินจีจี้สองคน

เฉียนจื้อหยงรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

เขาเข้าใจมาตลอดว่าน้ำพุร้อนต้องแยกชายหญิงเป็นปกติ

แต่ที่นี่ไม่ใช่สถานบันเทิงธรรมดา ส่วนใหญ่ที่มาก็มหาเศรษฐีทั้งนั้น

แน่นอนว่าคนพวกนี้ย่อมชอบความเป็นส่วนตัวแบบห้องแยกมากกว่า

ส่วนเสิ่นโหย่วอันไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเฉินจีจี้ เลยจัดให้ทั้งคู่อยู่ห้องเดียวกัน

เฉินจีจี้หน้าแดงก่ำ ก้มหน้าลง มือก็กำชายเสื้อแน่น

เฉียนจื้อหยงคิดจะไปที่ห้องเสิ่นโหย่วอัน แต่อีกฝ่ายเข้าห้องไปพร้อมหญิงสาวแล้ว จะให้ไปเคาะขัดจังหวะก็คงไม่เหมาะ

พนักงานก็คงอยู่ที่หน้าห้อง

เฉียนจื้อหยงเลยรีบเดินไปบอกพนักงานให้จัดเพิ่มอีกหนึ่งห้อง

เฉินจีจี้ไม่พูดอะไร ก้มหน้ามองพื้นตลอด

เฉียนจื้อหยงส่งเธอเข้าห้องก่อน แล้วค่อยกลับเข้าห้องของตัวเอง

ห้องใหญ่ น้ำร้อนพอดี

นอกจากบ่อน้ำ ยังมีเตียงนวดด้วย

เขาแช่น้ำอยู่ครึ่งชั่วโมง เสียงกริ่งก็ดังขึ้น เฉียนจื้อหยงคิดว่ามีคนเข้ามา รีบคว้าผ้าขนหนูมาพันตัวให้มิดชิด

"มีอะไรเหรอครับ?" เขาถามออกไป

เสียงหญิงสาวใสๆ ดังลอดเข้ามา "คุณลูกค้าต้องการนวดไหมคะ?"

เฉียนจื้อหยงส่ายหัว "ไม่ครับ"

"เข้าใจแล้วค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ"

จากนั้นเสียงก็เงียบไป

เขาถึงได้สังเกตว่า ห้องน้ำพุร้อนนี้มีประตูสองบาน เสียงเมื่อกี้มาจากอีกฝั่งหนึ่ง

"คนรวยใช้ชีวิตกันแบบนี้สินะ" เฉียนจื้อหยงพึมพำ

เขาแช่จนพอใจแล้ว จึงใส่ชุดที่เตรียมไว้ แล้วเดินขึ้นไปข้างบน

ภายใต้การนำของพนักงาน เขามาถึงห้องโถงขนาดใหญ่

ห้องกว้างมาก กลางห้องมีโต๊ะกลมขนาดใหญ่ที่นั่งได้ยี่สิบคน

อีกฝั่งมีผลไม้สดนานาชนิด ไวน์ชั้นดี และยังมีเชฟยืนอยู่สองคน

เมื่อเฉียนจื้อหยงหันไปมอง เชฟทั้งคู่ก็พยักหน้าให้เขา

"คุณเฉียน มาทางนี้สื" เสิ่นโหย่วอันเรียกพลางดึงเขาไปนั่งข้างๆ

จากนั้น เฉินจิ่งฝูก็เดินเข้ามาพร้อมชายวัยกลางคนหลายคน

แต่สายตาของเฉียนจื้อหยงกลับไม่จดจ่อที่พวกเขา เพราะหันไปมองสาวๆ ที่ตามมาด้วย

มีผู้หญิงสิบคน นอกจากเสี่ยวหยูที่เขาคุ้นหน้าแล้ว ที่เหลืออีกเก้าคนก็ล้วนงดงาม บางคนสูงเพรียว บางคนสดใส บางคนเซ็กซี่ บางคนใสซื่อบริสุทธิ์

เฉียนจื้อหยงไม่กล้ามองนาน รีบหันไปทักเฉินจิ่งฝูแทน

"สวัสดีครับ คุณเฉิน" เขายิ้ม

เฉินจิ่งฝูดีใจโผเข้ากอด แล้วเริ่มแนะนำคนอื่นให้รู้จัก

"นี่ชื่อจินหงต้า ทำธุรกิจวัสดุก่อสร้าง"

"คนนั้นชื่อสวี่หยวนเหลียง ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์"

"คนนี้ชื่อถังเล่อจ้าน ทำธุรกิจเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ต"

"ส่วนคนนี้…" เฉินจิ่งฝูชี้ไปยังชายหนุ่มอายุราวสามสิบ "เขาชื่อจ้าวไคเสวียน อาชีพนั่งรอ"

เฉียนจื้อหยง "…"

เขาเดินจับมือทักทายทีละคน เมื่อถึงจ้าวไคเสวียน อีกฝ่ายเกาศีรษะแล้วรีบอธิบาย "ผมก็เป็นแค่ทายาทเศรษฐี ไม่มีธุรกิจเป็นชิ้นเป็นอัน เลยโดนล้อว่าเป็นอาชีพนั่งรอน่ะครับ"

เฉียนจื้อหยงถึงได้เข้าใจ ที่แท้ ‘อาชีพนั่งรอ’ ก็คือคำแซวหมายถึงคนว่างงาน

ตอนนั้นเอง เฉินจีจี้ก็เดินเข้ามาพร้อมพนักงาน

"มานั่งตรงนี้สิ" เสิ่นโหย่วอันจัดที่ให้นั่งข้างซ้ายของเฉียนจื้อหยง

"คุณเฉิน คุณนี่ไม่รู้มารยาทเลย ย้ายที่ไปสิ ให้เสี่ยวลี่นั่งตรงนั้นแทน" เสิ่นโหย่วอันพูดขึ้น

เฉินจิ่งฝูรีบลุกขึ้น แล้วสละเก้าอี้ให้

หญิงสาวหน้าตาใสซื่อยกมือไหว้ ก่อนจะนั่งลงทางขวาของเฉียนจื้อหยง

ทั้งซ้ายทั้งขวาล้อมด้วยสาวสวย ทำให้เฉียนจื้อหยงรู้สึกเกร็งขึ้นมา

เมื่อเห็นท่าทางเขา ทุกคนก็หัวเราะออกมา

"เสิร์ฟอาหาร เสิร์ฟเหล้าได้เลย!" เสิ่นโหย่วอันสั่งพนักงาน

เพราะรู้ว่าเฉียนจื้อหยงชอบเหล้า เขาจึงเตรียมไว้โดยเฉพาะ

เฉียนจื้อหยงรีบยกมือ "คุณเสิ่น ผมไม่ชอบดื่มเหล้านะครับ ผมแค่ชอบสะสม"

"จริงๆ แล้วผมชอบดื่มเครื่องดื่มธรรมดามากกว่า"

เสิ่นโหย่วอันพยักหน้า แล้วสั่งให้เตรียมทั้งเหล้าและน้ำหวานมาเพิ่ม

อาหารเริ่มเสิร์ฟ ก็มีสาวคนหนึ่งลุกขึ้นยกแก้วทักทาย "คุณเฉียนค่ะ ได้ยินชื่อเสียงมานาน วันนี้ได้พบตัวจริงสักทีเป็นเกียรติมากเลยค่ะ"

"ไม่ทราบว่าคุณจะกรุณาดื่มกับฉันสักแก้วได้ไหมคะ?"

พูดจบ เธอก็กระดกไวน์ผลไม้จนหมดแก้ว

เฉียนจื้อหยงปากหนัก ไม่รู้จะพูดอะไรดี เลยยกน้ำหวานขึ้นมาชนแก้วตอบ ก่อนจะดื่มจนหมดแก้วเช่นกัน

หญิงสาวที่ชื่อเสี่ยวลี่รีบรินน้ำหวานให้เขา แต่เทมาเพียงหนึ่งในสามของแก้ว

เฉียนจื้อหยงกินไปได้ไม่กี่อึก ก็มีสาวอีกคนมายกแก้วชน

แล้วก็อีกคน…

ทั้งหมดห้าคนเข้ามาดื่มกับเขาทีละคน แนะนำตัวเองครู่หนึ่งก่อนจะกระดกหมดแก้ว

เฉียนจื้อหยงซัดน้ำหวานไปห้าแก้วติด รู้สึกเริ่มไม่ไหว จึงยกมือโบก "ผมดื่มต่อไม่ได้แล้วนะครับ"

"ถ้าต้องดื่มอีกหน่อยผมคงเมาน้ำหวานแล้ว"

เสี่ยวลี่ก็ยังคอยรินน้ำหวานให้เขา แต่ปริมาณน้อยลงเรื่อยๆ

ทำให้ต่อให้ต้องชนแก้วหมดแก้วกับใคร ก็ไม่ได้ดื่มมากเกินไป

หลังจากนั้น บรรยากาศทั้งโต๊ะก็ครึกครื้น

คำพูดของเหล่าสาวๆ ทุกคำล้วนเต็มไปด้วยการชื่นชมเฉียนจื้อหยง

ทางด้านเฉินจีจี้ไม่รู้จะทำตัวยังไงดี

เธอเคยเป็นดาวของโรงเรียน ดาวมหาวิทยาลัย ไม่ว่าที่ไหนก็มักได้รับความสนใจ

แต่พอมาที่นี่ กลับพบว่าเธอเทียบกับพวกสาวๆ เหล่านี้ไม่ได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ทักษะการเข้าสังคมพวกเธอก็ทำให้เธอรู้สึกด้อยค่าตัวเองมาก

อาจเป็นเพราะเธอยังเด็ก เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย

แต่พอฟังไปมา เธอก็รู้ว่าเสี่ยวลี่ที่นั่งข้างๆ นั้นยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย และอายุน้อยกว่าเธอถึงสองปี

ทันใดนั้น ความรู้สึกบางอย่างก็ถาโถมเข้าใส่เฉินจีจี้ทันที

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]