บทที่ 145: เป็นหนึ่งเดียวกัน (ฟรี)

"ใช่! ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงจริงใจกับพวกเรา เราก็เต็มใจช่วย" ผู้คนต่างพากันตะโกน

ถ้อยคำของผู้คน ทำให้เหล่าพนักงานภูมิใจ

ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงและร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาได้รับการยอมรับจากประชาชนแล้ว!

"ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงห้ามล้มเด็ดขาด เงินเดือนก็ดี ทั้งยังเป็นที่รักของลูกค้า ทำไมธุรกิจแบบนี้ถึงอยู่อย่างสงบในเมืองฮั่นเฉิงไม่ได้? หรือว่ามีบางคนไม่อยากเห็นเมืองฮั่นเฉิงดีขึ้น?"

"เมืองฮั่นเฉิงคือบ้านของเรา ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงคือที่ทำงานของเรา"

"ระบบดับเพลิงของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงไม่ผ่านมาตรฐานตรงไหน? พวกเขาต้องให้คำอธิบายกับเราให้ได้ ไม่อย่างนั้นเราก็จะไม่ไปไหน"

"เราต้องลากคอคนที่เกี่ยวข้องออกมารับผิดชอบให้ได้"

"คืนความบริสุทธิ์ให้เมืองฮั่นเฉิง! ทวงความยุติธรรมให้ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง"

"……"

พนักงานชูมือขึ้นสูง กำลังจะกรูกันเข้าไปในศาลากลาง

ก่อนหน้านี้ ทั้งลูกค้าและพนักงานยังยับยั้งชั่งใจอยู่

เพราะซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงแค่ปิดประตู แต่ยังไม่ได้ปิดกิจการ

ถึงมีคนมาร้องทุกข์อย่างต่อเนื่อง เจ้าหน้าที่ก็ยังเกลี้ยกล่อมให้กลับไปก่อนได้

แต่ตอนนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงกำลังจะปิดถาวร

ทำให้พนักงานเริ่มตื่นตระหนก

นับตั้งแต่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเปิดทำการ พวกเขาก็เริ่มมีวันดีๆ

เงินเดือนสูง + สวัสดิการดี + โบนัส + ไม่ต้องทำโอที + มีวันหยุด + มีเวลาใช้ชีวิต = งานในฝันที่เป็นจริง

การทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงและร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาทำให้พวกเขารู้ว่างานที่ดีเป็นยังไง

ถ้าต้องเสียงานนี้ไป พวกเขาจะไปหางานแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก?

ไม่ใช่ว่าพวกเขาดื้อดึงโดยไร้เหตุผล

ถ้าร้านขาดทุน แล้วเจ้านายตัดสินใจปิด ต่อให้เศร้าและเสียดาย พวกเขาก็เข้าใจและยอมรับได้ และการเดินขบวนประท้วงก็จะไม่เกิดขึ้น

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านหม้อไฟโดนสั่งปิดเพียงเพราะเจ้านายไม่ยอมจ่ายสินบนให้ข้าราชการ

แบบนี้ใครจะยอมรับได้?

ฉินเจี้ยนหมิงยืนอยู่ในฝูงชน มองไปรอบๆ แล้วรู้สึกใจคอไม่ดี

ตอนนี้สิ่งที่เกิดขึ้นก็กลายเป็นข่าวไปเรียบร้อยแล้ว

แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงและร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลายังไม่ปิดอย่างถาวร และยังไม่เกิดการปะทะกัน

ยังพอมีทางให้แก้ไข

หากเกิดการปะทะขึ้นเมื่อไหร่ ก็จะไม่มีทางแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว

ฉินเจี้ยนหมิงอยากจะก้าวออกไปเพื่อพูดคุยกับประชาชน แต่เขาลังเล

เขานึกถึงโทรศัพท์ที่คุยกับเฉียนจื้อหยงเมื่อครู่

ครั้งนี้เป็นความผิดของพวกเขา ไม่ใช่แค่จงฉีจื้อ

หากโดนประชาชนจี้ถามมากๆ เขาอาจจะรับมือไม่ไหว

และถ้าเขาพูดอะไรผิดพลาดไป มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่กว่าเดิม

ที่นี่มีผู้สื่อข่าวอยู่มากมาย

คำที่เขาพูดออกไป ช่วงบ่ายก็ลงหนังสือพิมพ์ทุกฉบับแล้ว

ถ้าเกิดเขาทำพลาดล่ะ? เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

เฉียนจื้อหยงที่ยืนแถวหน้าสุดของฝูงชน อ้าปากค้าง พูดไม่ออก

เขาไม่เคยคิดเลยว่าซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟจะเข้าไปอยู่ในหัวใจของประชาชนได้

ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนมากมายออกมาปกป้องมากขนาดนี้

"ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงและร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาก็เป็นแค่ธุรกิจ ไม่ได้มีอะไรพิเศษ" เฉียนจื้อหยงพูดขึ้น

"พิเศษหรือไม่พิเศษ ต้องให้ลูกค้าเป็นคนบอก ไม่ใช่เจ้าของร้าน"

"คุณเฉียน ทำไมคุณถึงจะปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงกับร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาล่ะ?"

เดิมทีเฉียนจื้อหยงคิดจะตอบว่า เพราะ ‘ระบบดับเพลิงไม่ผ่านมาตรฐาน’

แต่พอเหลือบมองฉินเจี้ยนหมิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล เฉียนจื้อหยงก็กังวลว่าอีกฝ่ายจะประกาศข่าวระบบดับเพลิงผ่านมาตรฐานต่อหน้าผู้คน

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ก็เพราะบางเรื่องทำให้ผมรับไม่ได้"

"ผมก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง อยากทำมาหากินอย่างสงบ"

"ไม่อยากถูกรบกวนด้วยเรื่องไร้สาระ ไม่อยากให้นักเลงบุกเข้ามาในร้านของเรา ทำร้ายพนักงานของเรา และเรียกร้องเงิน 20 ล้านจากผม"

พูดจบ ทุกคนก็จ้องไปที่ศาลากลางด้วยความโกรธ

แสดงว่าสินบน 20 ล้านเป็นเรื่องจริง!

ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงและร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาทำกำไรเยอะมากก็จริง

แต่กำไรที่ได้มา เฉียนจื้อหยงไม่ได้เก็บใส่กระเป๋าตัวเองทั้งหมด แต่แบ่งครึ่งหนึ่งออกมาเป็นเงินปันผล

ยังไม่รวมโบนัสปลายปีและค่าสวัสดิการต่างๆ อีก

ทั้งที่เฉียนจื้อหยงสามารถเอาเงินพวกนั้นไปซื้อรถ ซื้อบ้าน เลี้ยงเมียน้อยคนที่สาม คนที่สี่ คนที่ห้าได้

แต่เขาไม่ทำ เขาเลือกแบ่งเงินให้พนักงานแทน

เพื่อให้พนักงานกินดีอยู่ดีและมีความสุขในการทำงาน

ทุกวันนี้ คนต่างถิ่นที่มาเยือนเมืองฮั่นเฉิงมากขึ้นจนเห็นได้ชัด ธุรกิจอื่นๆ ในเมืองก็เติบโตขึ้นตามไปด้วย

นี่ก็เพราะซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงและร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลา

กิจการดีๆ แบบนี้ กลับถูกขูดรีดสินบน 20 ล้าน?

พวกเขารับไม่ได้!

ผู้คนชูป้ายในมือขึ้นสูง กำลังจะบุกเข้าศาลากลาง

มีหนุ่มเลือดร้อนบางคนก้มเก็บก้อนอิฐข้างทาง กำไว้แน่นแล้วเตรียมจะขว้างออกไป

"ทุกท่าน ได้โปรดใจเย็นก่อน!"

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังจะเกินควบคุม ฉินเจี้ยนหมิงรีบก้าวออกมาห้าม "เรื่องนี้เป็นความผิดของพวกเราเองครับ"

"พวกเราจะหาคำอธิบายให้แก่ทุกท่าน"

"พวกเราจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยแน่นอน"

เมื่อเห็นคนมากมายลุกขึ้นสู้เพื่อธุรกิจของเขา เฉียนจื้อหยงก็ซาบซึ้งใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่และมีความหมาย

ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงและร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลากลายเป็นองค์กรที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

และวัฒนธรรมภายในองค์กรก็ทำให้พนักงานทุกคนสามัคคีแน่นแฟ้นอยู่ร่วมกันเป็นหนึ่งเดียว

ในชั่วขณะนั้น เฉียนจื้อหยงคิดอะไรไปมากมาย

พนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ตมีมากกว่าพันคน ร้านหม้อไฟก็มีพนักงานมากกว่าพันคน

หากซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านหม้อไฟต้องปิดกิจการลง พนักงานเหล่านี้ก็จะไม่มีแหล่งรายได้

หลายคนก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอยู่แล้ว

ถ้าต้องตกงานขึ้นมา ชีวิตพวกเขาจะลำบากยิ่งกว่าเดิม

ความคิดเหล่านี้ทำให้เฉียนจื้อหยงตั้งคำถามกับตัวเอง…

ฉันควรเห็นแก่ตัว แล้วปิดกิจการซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านหม้อไฟไปเลยดีไหม?

หรือควรทำเพื่อทุกคน แล้วเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านหม้อไฟขึ้นมาใหม่อีกครั้ง?

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]