บทที่ 140: มันจะลากฉันลงนรกไปด้วยกันเหรอ? (ฟรี)

สถานีวิทยุแห่งหนึ่งรายงานข่าวว่า

"ตกลงนี่คือความบิดเบี้ยวของจิตใจหรือการล่มสลายของศีลธรรม?"

"คุณตาวัย 80 ออกมาเรียกร้องความยุติธรรมกลางดึก เพียงเพราะต้องการ ‘ความถูกต้อง’ เพียงน้อยนิด"

สถานีโทรทัศน์ก็ไม่น้อยหน้า

"ความยุติธรรมอยู่ที่ใจของประชาชนเมืองฮั่นเฉิง…"

"ตอนนี้ประชาชนกว่า 1,000 คนรวมตัวกันหน้าศาลากลาง เพื่อส่งเสียงถึงการทำงานของข้าราชการ"

บนเว็บโซเชียลชื่อดังของจีน

"คนตัวเล็กทำเงินได้ ก็จะมีคนตัวใหญ่อิจฉา"

"ที่อื่นก็มีเรื่องแบบนี้เหมือนกัน แต่อย่างมากก็แบ่งกันกิน ซึ่งนั่นก็เลวมากแล้ว"

"แต่ผู้มีอำนาจบางคนในเมืองฮั่นเฉิง… เล่นยกไปทั้งหม้อเลย ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่า"

"ผู้มีอำนาจโกงกินบ้านเมืองแบบนี้ แล้วประชาชนตาดำๆ จะอยู่ยังไง?"

...

สื่อจำนวนมากรายงาน กระแสสังคมร้อนระอุ

เดิมทีซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงก็มีชื่อเสียงอยู่แล้ว ผู้คนที่เคยไป ต่างก็ให้คะแนนรีวิวระดับสูง

สายตาของผู้บริโภคไม่ได้บอด

เรื่องระบบดับเพลิงของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงและร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาเป็นยังไง ทุกคนเห็นกันอยู่เต็มตา

การที่ถูกสั่งปิดเพราะ "ระบบดับเพลิงไม่ผ่านมาตรฐาน" ในสายตาพวกเขา เหตุผลนี้มันตลกสิ้นดี

ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงและร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาต้อง "ปิดกิจการ" เพราะเหตุผลตลกๆ แบบนี้เนี่ยนะ?

ไม่แปลกที่คนทั้งเมืองจะโกรธแค้น

เมืองฮั่นเฉิงถูกชาวเน็ตติดป้ายว่า หนึ่งในสิบเมืองที่ทำธุรกิจยากที่สุด และจำเป็นต้อง ‘ก้มหัวให้ผู้มีอำนาจ’

เมืองฮั่นเฉิงกลายเป็น "เมืองชื่อดัง" อีกครั้ง แต่เหตุผลที่ดังต่างจากเดิม

ตอนแรกดังเพราะซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง ตอนนี้ดังเพราะเรื่องอัปยศของผู้มีอำนาจและซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง

ภายในอพาร์ตเมนต์ธรรมดาแห่งหนึ่งในเมืองฮั่นเฉิง

จงฉีจื้อเดินวนไปวนมา ร้อนรนจนแทบคลั่ง

"มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงถึงปิดกิจการไปแบบนี้?"

เจ้านายโทรมาและสั่งให้เขาจัดการปัญหาให้เรียบร้อย

แต่...

เขาจะโทรหาใครก็ติดต่อไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นผู้จัดการ หรือเจ้าของร้าน

ส่วนเอกสารตรวจสอบระบบดับเพลิงที่ผ่านมาตรฐาน เขาก็ส่งต่อไม่ได้เพราะไม่มีคนรับ

จะให้เอกสารนี้กับพนักงานระดับล่าง? เขาก็ทำไม่ได้

เขาไปหาหลี่เหลียนแล้ว แต่หลี่เหลียนทำตัวตามสไตล์ "ก็แล้วแต่"

และบอกให้เขาไปคุยกับเจ้านายเอาเอง เพราะตัวเองเป็นแค่ผู้จัดการ ไม่มีอำนาจตัดสินใจ

ถึงแม้หลี่เหลียนจะพูดจาสุภาพ แต่อีกฝ่ายก็ดื้อดึง ปฏิเสธจะรับเอกสาร และไม่ยอมเปิดร้าน บอกว่ากุญแจอยู่กับเฉียนจื้อหยง

ไม่มีคำสั่งจากเจ้านาย = ไม่เปิดร้าน = ไม่รับอะไรทั้งนั้น

กลายเป็นว่าตอนนี้ร้านปิดถาวรไปเลย

จงฉีจื้อทั้งเครียดทั้งโกรธ "นี่เขาจะลากฉันลงนรกไปด้วยงั้นเหรอ?"

โหดร้ายเกินไปแล้ว!

ถ้าเปิดร้านต่อ กำไรก็รออยู่ที่หน้าประตู

แต่เฉียนจื้อหยงกลับยอมระเบิดตัวเอง เพื่อจะลากเขาตายไปด้วยกัน

จงฉีจื้อไม่เข้าใจเลยว่าโลกนี้ยังมีคนแบบนี้อยู่ได้ยังไง?

เขาแค่จะเอาเงินแค่ 20 ล้านเท่านั้น

แค่ไม่กี่วัน ซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านหม้อไฟก็ทำเงินได้ 20 ล้านแล้ว

ถ้าแบ่งเงินให้เขาแต่โดยดี ทุกคนก็มีความสุข

"คุณได้ ฉันได้ เราทุกคนได้" ไม่ดีเหรอ?

ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย?

ข้างๆ จงฉีจื้อ หนิวหวังไห่ นั่งก้มหน้าเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"หนิวหวังไห่!" จงฉีจื้อตบโต๊ะเสียงดัง "ทำไมแกถึงไปหาเรื่องกับคนอย่างเฉียนจื้อหยง?"

"ไม่รู้หรือไงว่าไอ้นี่มันไม่มีสมอง?"

"โบราณว่าไว้คนบ้ากลัวคนโหด คนโหดกลัวคนไม่กลัวตาย"

"เฉียนจื้อหยงทั้งบ้า ทั้งโหด และยังไม่กลัวตายอีก แกจะไปหาเรื่องมันทำไม?"

เฉียนจื้อหยงไม่ต่างอะไรกับคนบ้า

คนปกติที่ไหนจะปิดร้าน เลิกกิจการ ลบทุกอย่างทิ้งแบบนี้ เพราะเอกสารแผ่นเดียวที่บอกว่าระบบดับเพลิงไม่ผ่านมาตรฐาน?

เดิมทีเขาคิดว่าแค่เฉียนจื้อหยงโทรมาขอโทษ อ่อนน้อมถ่อมตัวสักคำ แล้วโอนเงินให้เขา 20 สิบล้าน

ทุกอย่างก็จบ จากนั้นก็ร่วมมือกันไปเรื่อยๆ

ยังไงกิจการของเฉียนจื้อหยงก็ใหญ่โต ไม่ขาดเงินอยู่แล้ว

20 ล้านสำหรับอีกฝ่ายแค่เศษเงิน

แต่ใครจะคิดล่ะ?

เขาเพิ่งจะเปิดไพ่ใบแรก เฉียนจื้อหยงกลับเปิดไพ่ตายสวนกลับมาทันที

ทำธุรกิจควรอยู่ร่วมกันอย่างสันติไม่ใช่หรือไง?

เขาไม่เคยเจอเจ้าของกิจการที่ไม่คุยด้วยเหตุผลแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ

ทุกอย่างเป็นเพราะไอ้หลานไร้ประโยชน์คนนี้

ถ้าหนิวหวังไห่ไม่ไปหาเรื่องเฉียนจื้อหยง เขาจะต้องมาอยู่ในจุดนี้เหรอ?

เขามองหนิวหวังไห่อย่างโกรธแค้น

หนิวหวังไห่ก็รู้สึกอัดอั้นใจ เขาแค่ทำตามคำสั่ง

ก็น้าของเขาเป็นคนบอกเองว่าเฉียนจื้อหยงยังเด็ก พื้นเพก็เป็นแค่คนบ้านนอกธรรมดา แค่ขู่นิดเดียว ก็ยอมจ่ายเงินแล้ว

ถ้าไม่ได้รับคำสั่ง เขากล้าพาพรรคพวกไปก่อเรื่องที่ร้านหม้อไฟเหรอ?

แล้วเป็นไงล่ะ?

จากเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่

เขาต้องนอนคุกยาวจนถึงหลังตรุษจีน เพิ่งจะถูกปล่อยออกมาไม่กี่วันนี้เอง

แล้วตอนนี้กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างเป็นความผิดของเขา?

แต่เขาก็ไม่กล้าตอบโต้ ได้แต่กลืนความเจ็บใจไว้ในอก

จงฉีจื้อก็รู้อยู่แก่ใจว่าความผิดไม่ใช่ของหนิวหวังไห่คนเดียว

แต่ตอนนี้เขาโกรธมาก ไม่รู้จะระบายใส่ใคร

ไม่ด่าหนิวหวังไห่ แล้วจะด่าใคร?

ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทำให้จงฉีจื้อสะดุ้ง

ตอนนี้เขาสิ่งที่เขากลัวที่สุดก็เสียงโทรศัพท์นี่แหละ

มือสั่นไปหมดตอนกดรับสาย ปลายสายก็ไม่เกรงใจ เสียงตะโกนของเจ้านายดังกระแทกหูมาทันที

"จงฉีจื้อ! คุณมันโง่จริงๆ เรื่องง่ายๆ แค่นี้ก็จัดการไม่ได้"

"คุณทำบ้าอะไรลงไป? ทำไมถึงบีบซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟจนต้องปิดกิจการ?"

"รู้ไหมว่าตอนนี้นักข่าวมากี่สำนัก? คุณดังแล้วนะ! ดังใหญ่แล้ว!"

จงฉีจื้อเหงื่อไหลท่วมตัว รีบตอบอย่างร้อนรน "ท่านครับ ผมจะรีบจัดการทันที ผมจะรับผิดชอบเต็มที่ครับ"

แต่เสียงปลายสายยังโกรธจัด

"ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น คุณโดนปลดแล้ว คำสั่งสอบสวนถูกส่งลงมาแล้ว เดี๋ยวจะมีเจ้าหน้าที่มาจัดการกับคุณ"

"หวังว่าคุณจะไม่ได้ทำเรื่องผิดกฎหมายเอาไว้อีก เพราะถ้าทำ… ก็ไม่มีใครช่วยคุณได้ทั้งนั้น"

จากนั้นเสียงเงียบลง สายตัดไปทันที

"ถูกปลดพร้อมสอบสวน?" จงฉีจื้อทรุดลงนั่งก้นกระแทกพื้น

"เฮ้อ… ฉันไม่รอดแล้ว"

มือเขาสะอาดไหม?

ไม่เลย! มันสกปรกมาก!

เรื่องที่ทำมาไม่มีทางซ่อนได้เลย แค่ตรวจสอบนิดเดียว ทุกอย่างก็เผยออกมา

จบแล้ว...

ไม่สิ! ยังไม่จบ!

ยังมีทางรอด!

ต้องขอ "การให้อภัย" จากเฉียนจื้อหยงให้ได้

ให้อีกฝ่ายยอมพูดออกมาว่า "ทั้งหมดเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด"

แบบนั้นก็อาจเปลี่ยนจากเรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็กได้

เฉียนจื้อหยงคือคนเดียวที่ช่วยเขาได้

จงฉีจื้อรีบลุกขึ้น ขับรถมุ่งหน้าไปหาหลี่เหลียน

เพราะเขาไม่รู้ว่าเฉียนจื้อหยงอยู่ที่ไหน โทรหาก็ไม่ติด ฝ่ายนั้นน่าจะตั้งบล็อคสายจากเบอร์แปลกไว้

แต่หลี่เหลียนต้องโทรหาเฉียนจื้อหยงได้แน่นอน

…

ขณะเดียวกัน

หลี่เหลียน ก็กำลังหัวหมุนไม่แพ้กัน

เมื่อพนักงานรู้ว่าประกาศปิดกิจการ ก็โทรมาไม่หยุด

เขาบอกให้พนักงานไปแผนกการเงินเพื่อรับค่าชดเชย แต่หลายคนไม่ยอมไป

เขาพยายามอธิบายว่าร้านถูกสั่งห้ามเปิด เพราะระบบดับเพลิงไม่ผ่านมาตรฐาน และยังต้องจ่ายเงินเดือน ค่าเช่า ค่าใช้จ่ายอย่างต่อเนื่อง ทำให้ขาดทุน

ถ้าเปิดต่อไป มีแต่จะเจ๊ง จึงต้องปิดกิจการอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

พนักงานเข้าใจ แต่ไม่ยอมรับ!

เมื่อรู้ว่าร้านจะปิดถาวร พนักงานก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีก

บางคนเริ่มรวมกลุ่ม เตรียมจะจัดการกันเอง

พวกเขาไม่ได้อยากก่อเรื่องใหญ่ แต่ในใจรู้สึกอัดอั้นมาโดยตลอด

ตอนนี้ ยังไงร้านก็จะปิดแล้ว จะกลัวอะไรอีก?

กลุ่มพนักงานเริ่มรวมตัวกัน ถือป้าย ขึ้นรถ มุ่งหน้าไปซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง

ในเวลาเดียวกัน

ร้านป้ายโฆษณาทั้งเมืองฮั่นเฉิงถูกถล่มด้วยออเดอร์ชุดใหญ่

ทุกคนสั่งพิมพ์ "ป้ายประท้วง" และ "ใบปลิว" รายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงและร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลา

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]