บทที่ 135: จ่ายเงินเดือนล่วงหน้า (ฟรี)

เฉียนจื้อหยงได้ยินว่าระบบดับเพลิงผ่านมาตรฐาน ก็ตกใจ

"คุณหลี่ ผมยังไม่ได้รับประกาศยืนยันเลยนะ"

หลี่เหลียนตอบทันที "จงฉีจื้อเพิ่งโทรหาผม บอกว่าระบบดับเพลิงของเราผ่านแล้ว"

เฉียนจื้อหยงส่ายหัว "ไม่ว่าจะยังไง ถ้าผมยังไม่ได้รับประกาศ นั่นก็แปลว่าระบบดับเพลิง ‘ยังไม่ผ่าน’"

"ลองคิดดูสิ พอจงฉีจื้อพูดว่าเราผ่าน ก็ต้องถือว่าผ่าน? พอเขาพูดว่าไม่ผ่าน เราก็ต้องปิด?"

"ถ้าเป็นแบบนั้น แปลว่าอยากให้เราเปิดก็เปิด อยากให้ปิดก็ปิด ตามใจชอบงั้นเหรอ?"

"งั้นเราก็ไม่ต่างอะไรกับหมาที่สั่งให้นั่งก็นั่ง บอกให้ไปก็คือไป ทำไมเราต้องเชื่อฟังด้วย?"

"ดังนั้น ถ้าเขาบอกว่าเราผ่าน งั้นก็หมายความว่ายังไม่ผ่าน"

"เอ่อ…" รอยยิ้มบนหน้าหลี่เหลียนค่อยๆ จางหายไป

ที่เจ้านายพูดถูกต้องทุกคำ

ถ้าเพียงเพราะจงฉีจื้อพูดดีๆ ไม่กี่ประโยค แล้วพวกเขารีบเปิดร้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แบบนั้นก็เท่ากับว่าซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเป็นของเล่นให้บีบเค้นง่ายๆ ใช่ไหม?

"ครับ ผมเชื่อในการตัดสินใจของคุณ" หลี่เหลียนพูดด้วยความนับถือ

ไม่แปลกเลยที่เฉียนจื้อหยงจะสร้างกิจการใหญ่โตได้ เพราะเขาไม่กลัวอำนาจ ไม่กลัวปัญหา

ถ้าเป็นตัวเขาเอง คงถูกคนอื่นบีบเค้นจนหมดทางไปนานแล้ว

เฉียนจื้อหยงหัวเราะ  "คุณหลี่ ไม่ต้องอยู่เฝ้าซูเปอร์มาร์เก็ตหรอก ตอนนี้กลับบ้าน แล้วปิดมือถือซะ ใครโทรมาก็ไม่ต้องสนใจ"

"งานก็คืองาน ชีวิตส่วนตัวก็คือชีวิตส่วนตัว ต้องแยกให้ชัดเจน"

"เรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟ ผมจะจัดการเอง ผมจะกลับไปเมืองฮั่นเฉิง แล้วจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง"

เมื่อหลี่เหลียนได้ยินว่าเจ้านายจะกลับมารับผิดชอบเอง แล้วให้เขาไปพักผ่อน ไม่ต้องแบกรับเรื่องงานอีกต่อไป ความตื้นตันใจก็เอ่อล้น

มีที่ไหนกันที่เจ้านายให้ลูกน้องพัก แต่ตัวเองกลับมาลงแรงทำงานแทน?

เจ้านายคนอื่นมีแต่จะนั่งพักอยู่บ้าน แล้วสั่งให้พนักงานทำงานออกแรง

ไม่แปลกเลยที่พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงถึงได้สามัคคีกัน

มีเจ้านายแบบนี้ ใครบ้างจะไม่ชอบ?

"ครับ!" หลี่เหลียนพยักหน้า "ผมจะตั้งค่าไม่รับสายจากเบอร์ที่ไม่รู้จักเดี๋ยวนี้เลย"

เฉียนจื้อหยงพอใจมาก "ดี! แล้วก็เอาโบนัสปลายปีจ่ายไปได้เลย แล้วบอกให้พวกผู้จัดการทุกคนตั้งค่าไม่รับสายจากเบอร์แปลกเหมือนกันด้วยล่ะ"

"อย่าให้คนโทรมากวนช่วงวันหยุดของเรา"

"ครับ!" หลี่เหลียนตอบรับ

หลังจากวางสาย หลี่เหลียนก็โทรสั่งฝ่ายการเงินให้โอนโบนัสปลายปี และเงินเดือนของเดือนนี้ไปพร้อมกัน

เพราะเหลือแค่ไม่กี่วันก็จะหมดเดือนแล้ว ไหนๆ ก็กำลังอยู่ในช่วงหยุดยาว จ่ายเงินเดือนล่วงหน้าพร้อมโบนัสไปเลยก็แล้วกัน

…

พนักงานทั้งหลายกำลังพักผ่อนอยู่บ้านด้วยความกังวล เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง

ทั้งเมืองฮั่นเฉิง จะหางานที่ให้เงินเดือนสูงแบบนี้ได้อีกไหม?

การได้ทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง หมายถึงเงินเดือนสูง สวัสดิการดีเยี่ยม ไม่ต้องทำโอที

ชีวิตแบบนี้ดีกว่าข้าราชการด้วยซ้ำ!

ใครๆ ก็อยากหาคู่ชีวิตที่เป็นพนักงานของกลุ่มเฟยหวง เพราะแค่สองปีก็ซื้อบ้านได้แบบจ่ายสด และยังมีประกันสังคมและกองทุนครบถ้วน

เงินเยอะ งานน้อย อยู่ใกล้บ้าน!

ทำงานวันละแค่หกชั่วโมง มีเวลาอยู่กับครอบครัวเหลือเฟือ

ยังมีสวัสดิการประกันแบบครบทุกด้าน จ่ายตามเรทสูงสุด ไม่ว่าจะเจ็บป่วยหรือแก่เฒ่า ก็ไม่ต้องกังวลเลยสักนิด

ที่สำคัญที่สุดคือ ถ้ามีการรับพนักงานใหม่ ญาติของพนักงานจะได้สิทธิ์พิจารณาก่อนคนอื่น

คนนอกแทบไม่มีโอกาสได้เข้าทำงานเลย

บางครอบครัวโชคดี ทั้งบ้านห้าคนได้ทำงานที่นี่ เท่ากับมีรายได้หลายแสนต่อปี

และงานก็ไม่ได้หนักหนาอะไร ใครจะไม่อยากเป็นพนักงานกลุ่มเฟยหวง?

นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิต!

แต่ชีวิตของพวกเขากำลังจะถูกทำลาย เพราะงานที่พวกเขารักถูกผู้มีอำนาจพรากมันไป

ตอนนี้ทุกคนเต็มไปด้วยความกังวล

ตราบใดที่ซูเปอร์มาร์เก็ตยังถูกปิด พวกเขาก็ไม่มีวันสบายใจได้เลย…

…

ในบ้านหลังเล็กๆ แห่งหนึ่งของเมืองฮั่นเฉิง ชายวัยกลางคนกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ที่หน้าประตู

ลูกชายคนโตหยุดเรียนช่วงตรุษจีน กำลังช่วยทำงานบ้าน

ลูกสาวคนเล็กก็อยู่ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาว กำลังนั่งทำการบ้าน

ภรรยาของเขานั่งอยู่บนรถเข็น มองหิมะที่ตกโปรยปรายอยู่ด้านนอก

เธอสูญเสียขาจากอุบัติเหตุ ต้องนั่งรถเข็น แต่ก็ยังคอยจัดการดูแลครอบครัวทุกเรื่อง

ลูกๆ กำลังอยู่ในวัยเรียน แต่ละปีต้องใช้เงินค่าเล่าเรียนไม่น้อย

ปีหน้าลูกชายคนโตต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย เงินค่าเรียนก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

แม้ชีวิตจะยากลำบาก แต่ครอบครัวก็ยังคงดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบและอบอุ่น

แต่วันนี้รอยยิ้มบนหน้าของชายวัยกลางคน "ต้งลี่ฉวิน" กลับหายไป เขาสูบบุหรี่ติดๆ กันไม่หยุด

"ร้านหม้อไฟคงไม่เป็นอะไรหรอก" ภรรยาของเขา "เจียงจือเหม่ย" พูดปลอบ

ต้งลี่ฉวินถอนหายใจยาว "มันผิดที่ผมเอง ถ้าวันนั้นผมดูแลแขกคนนั้นให้ดี บางทีเจ้านายคงไม่ต้องมีปากเสียงกับเขา"

"ตอนนี้เขาถูกขังอยู่ แต่ร้านหม้อไฟก็โดนปิดไปด้วย แบบนี้ไม่คุ้มหรอก"

วันนั้นเขาถูกตบไปหนึ่งที แต่ภายใต้การดูแลของทนายที่เจ้านายจัดหาให้ เขาไปที่สถานีตำรวจให้ปากคำ และยืนยันปฏิเสธการไกล่เกลี่ย ปฏิเสธการเจรจา และปฏิเสธการรับเงินชดเชย

เขาพูดเพียงประโยคเดียวว่าทุกอย่างต้องดำเนินไปตามกฎหมาย

พูดตามตรง การทำแบบนั้นมันสะใจจริงๆ

ได้เห็นหนิวหวังไห่ที่ทีแรกทำท่าวางอำนาจอวดเบ่ง แต่สุดท้ายก็ต้องไปนอนในคุก

ความรู้สึกมันชื่นใจเหมือนดื่มน้ำเย็นในหน้าร้อน

แต่ความสะใจนั้น ก็นำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาต้องถูกสั่งปิด

เฮ้อ…

ต้งลี่ฉวินถอนหายใจอีกครั้ง

เจียงจือเหม่ยพูดเสียงนุ่ม "มันไม่ใช่ความผิดของคุณ"

"อีกฝ่ายมาที่ร้านก็เพราะตั้งใจจะก่อเรื่องอยู่แล้ว"

"ต่อให้คุณบริการดีแค่ไหน เขาก็หาข้ออ้างเล่นงานได้อยู่ดี"

"ตราบใดที่เจ้านายไม่ยอม เรื่องนี้ก็ไม่มีทางจบง่ายๆ หรอก"

ต้งลี่ฉวินพยักหน้า "ผมก็ได้แต่ภาวนาให้ผ่านไปได้ด้วยดี"

พูดจบ เขาก็หันไปมองลูกชายคนโต

"พ่อ ไม่ต้องกังวลหรอกครับ ผมเข้ามหาวิทยาลัยแล้วจะหางานพิเศษทำเอง" ลูกชายที่เพิ่งทำอาหารเสร็จ รีบเข็นรถพาแม่มานั่งที่โต๊ะอาหาร

แล้วหันไปเรียกน้องสาวที่กำลังทำการบ้านมานั่งกินด้วยกัน ทั้งบ้านนั่งล้อมวงกันอย่างอบอุ่น

เพียงแต่ความกังวลในใจต้งลี่ฉวิน ทำให้บรรยากาศในบ้านหม่นหมองลงไปไม่น้อย

"ตั้งใจเรียนเถอะ อนาคตต้องได้ดิบได้ดีแน่" ต้งลี่ฉวินกำชับ "เรื่องค่าเล่าเรียนไม่ต้องห่วง พ่อเก็บเงินค่าเรียนไว้แล้ว"

"หน้าที่ของลูกคือตั้งใจเรียนให้เต็มที่ก็พอ"

เขาทำงานเป็นผู้จัดการร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลา เงินเดือนเดือนละ 20,000

เพราะใช้ชีวิตประหยัด อดออมมาตลอดครึ่งปี ตอนนี้จึงเก็บได้ 100,000 แล้ว

เงินก้อนนี้พอจะใช้ไปได้อีกสักพัก ก็ได้แต่หวังว่าร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาจะได้กลับมาเปิดในเร็วๆ นี้

"พ่อคะ ถ้าหนูโตแล้วก็จะไปทำงานที่ร้านหม้อไฟด้วย" ลูกสาวพูดอย่างร่าเริง

เธอเคยไปกินหม้อไฟที่ร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลามาแล้วครั้งหนึ่ง พ่อพาเธอไปตอนวันเกิด

รสชาติอร่อยจนเธอลืมไม่ลง!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]