บทที่ 130: เล่นเกม (ฟรี)

ไม่มีใครเชื่อว่าซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเป็นของเฉียนจื้อหยง

เพราะอะไรน่ะเหรอ?

เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาก่อน และทุกคนก็รู้ดีว่าบ้านของเฉียนจื้อหยงเป็นยังไง

จะบอกว่าจนก็ไม่ถึงขั้นนั้น แต่จะบอกว่ารวย? นั่นก็ไม่ใช่!

ครอบครัวธรรมดาแบบนี้ จะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่โตหลังเรียนจบใหม่ๆ ได้ยังไง?

และเฉียนจื้อหยงเรียนจบจากสาขาการท่องเที่ยว ไม่ใช่บริหารธุรกิจ มันเป็นไปไม่ได้

อาจจะเป็นแค่คนชื่อซ้ำ

ในยุคเศรษฐกิจแบบนี้ จงเจียสือคือคนที่รุ่งที่สุดในหมู่พวกเขา

หาเงินได้ปีละ 2 ล้านกว่า คนอื่นอิจฉากันจนหน้าเขียว

แล้วซูเปอร์มาร์เก็ตที่บอกว่าวันเดียวทำเงินได้ 3 ล้าน นั่นน่ะเหรอ?

เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเฉียนจื้อหยงคนนี้!

ไม่มีทางเด็ดขาด! ก็แค่ "ชื่อเหมือนกัน" เท่านั้นเอง

จงเจียสือหันไปมองเฉียนจื้อหยง ยิ้มแล้วถาม "จื้อหยง นายมีชื่อเหมือนกับเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเลยแฮะ"

เฉียนจื้อหยงรีบโบกมือ "ไม่ใช่ฉันหรอก แค่ชื่อเหมือนกันเฉยๆ มันบังเอิญน่ะ"

เขาไม่ใช่คนชอบอวดอะไรแบบนั้น ที่มาวันนี้ก็เพื่อเล่นเกม ไม่ใช่เพื่อเป็นจุดสนใจ

อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลาเล่นเกมได้ไหม?

เมื่อได้ยินเฉียนจื้อหยงปฏิเสธ

ทุกคนก็หันไปคุยเรื่องของตัวเองต่อ ไม่ได้สนใจเฉียนจื้อหยงอีก

เฉียนจื้อหยงสบายใจ เขาหันไปพูดกับเฉินจีจี้ "ดูเหมือนต้องรออีกสักพัก ฉันขอเล่นเกมก่อนละกัน"

เฉินจีจี้ก็หยิบมือถือขึ้นมาเหมือนกัน "งั้น... เล่นด้วยกันไหม?"

เฉียนจื้อหยงถามกลับ "เธอแรงค์อะไร?"

"น่าจะอยู่โกลด์มั้ง ฉันไม่ค่อยได้เล่นเท่าไหร่" เฉินจีจี้ตอบ

เฉียนจื้อหยงส่ายหัว "งั้นเล่นด้วยกันไม่ได้หรอก แรงค์ฉันสูงกว่า"

พูดจบเขาก็เข้าเกมทันที

เฉินจีจี้หัวเราะแห้งๆ เก็บมือถือ แล้วหันมานั่งดูเฉียนจื้อหยงเล่นเกมแทน

เฉียนจื้อหยงเล่นดีมาก

เฉินจีจี้ดูไปก็ชมไป "เก่งจัง!"

"ตัวนี้อาร์ดูอินใช่ไหม? เล่นได้ดีมากเลย"

"สุดยอดเลย! เพิ่งเคยเห็นอาร์ดูอินที่เล่นโหดขนาดนี้"

"ตัวนี้ถึกมาก แทงค์ได้ ดาเมจได้ และยังมี cc ด้วย"

จงเจียสือถึงกับเลิกคิ้ว

ดูจากท่าทางเฉินจีจี้ที่ชมเฉียนจื้อหยง...

เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?

เขาแกล้งว่าไปหยิบของว่างมากิน แล้วแอบชำเลืองมองหน้าจอมือถือของเฉียนจื้อหยง...

เห้ย?

ไหนบอกว่าเล่นอาร์ดูอิน?

นี่มันอาต้าต่างหากล่ะ!

แม้แต่ฮีโร่ยังเรียกชื่อผิดเลย!

ดูออกเลยว่าเฉินจีจี้ไม่ค่อยได้เล่นเกม แต่ก็ยังฝืนชม…

จงเจียสือรู้สึกอิจฉาขึ้นมาในใจ

แค่มองก็รู้แล้วว่าเฉินจีจี้รู้สึกพิเศษกับเฉียนจื้อหยงแน่นอน

ทั้งๆ ที่เธอคือ "เทพธิดา" ของทั้งโรงเรียน

เธอไม่สนใจเขาที่เป็นหนุ่มหล่อโปรไฟล์หรู เอาแต่นั่งจ้องแต่เฉียนจื้อหยงคนนั้น?

จงเจียสือแกล้งพูดเสริม "จื้อหยง นายเล่นอาต้าได้ดีจริงๆ เลยนะ~"

พูดพลางกินของว่างด้วยความหมั่นไส้

จู่ๆ ก็มีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมา "เจียสือ ดูนี่สิ! นี่ใช่เฉียนจื้อหยงรึเปล่า?"

จงเจียสือก้มไปมองหน้าจอมือถือของเพื่อนคนนั้น

นั่นคือภาพของเฉียนจื้อหยงที่กำลังกล่าวสุนทรพจน์ให้พนักงานฟัง

ด้านหลังคือซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง

พนักงานกว่าพันคนกำลังมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความนับถือ

ในภาพก็คือเฉียนจื้อหยง!

ใช่เลย! ใช่เขาจริงๆ เฉียนจื้อหยงคนนี้นั่นแหละ!

เฉียนจื้อหยง ที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นของพวกเรา!

จงเจียสือเงยหน้าขึ้นมองเฉียนจื้อหยง สายตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ตอนนี้สายตาเขาไม่ได้มองไปที่เฉินจีจี้แล้ว เขาสนใจแต่เฉียนจื้อหยงเท่านั้น

เสื้อกันหนาวเก่า ๆ ที่เฉียนจื้อหยงใส่ ในสายตาของจงเจียสือ มันกลายเป็นเสื้อขนมิ้งค์สุดหรู

เสื้อไหมพรมลายหมีหรือหมานั่น กลายเป็นสินค้าแฟชั่นสุดล้ำของฤดูกาลนี้ทันที

จงเจียสือลุกไปหาเพื่อนที่นั่งข้างเฉียนจื้อหยง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ "ขอโทษนะ แลกที่นั่งกันได้ไหม?"

เพื่อนคนนั้นแม้จะไม่เข้าว่าทำไม แต่ก็ยอมลุกให้ด้วยความเกรงใจ

จงเจียสือตบไหล่เขาเบาๆ พูดเสียงกระซิบว่า "ฉันติดหนี้นายหนึ่งครั้งนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกมาได้เลย"

พูดจบก็นั่งลงข้างเฉียนจื้อหยงทันที

เพื่อนคนนั้นปกติไม่มีใครสนใจ แต่พอได้ยินว่าจงเจียสือ "ติดหนี้ตัวเอง" ก็ดีใจขึ้นมา

เขาเรียนจบมาสักพักแล้วยังหางานไม่ได้เลย

ถ้าให้จงเจียสือช่วยแนะนำให้ ทุกอย่างคงง่ายเหมือนปอกกล้วย

จงเจียสือนั่งลงข้างเฉียนจื้อหยง แล้วก็ดูเขาเล่นเกมไปด้วย เขาเริ่มพูดชม "อาต้าของนายโหดจริงๆ โล่ตันด้วย สวยมากเลย"

เฉินจีจี้เพิ่งรู้ว่าตัวที่เฉียนจื้อหยงเล่นอยู่คืออาต้า

เธอแอบเขินเล็กน้อย แต่ก็รีบพูดแก้ทันที "อาต้าก็ดีนะ ช่วยทีมหนีได้ ไล่ฆ่าก็ได้"

ท่าทางแปลกๆ ของทั้งสองคน เริ่มทำให้คนอื่นสงสัย

แล้วเมื่อรูปในมือถือของเพื่อนผู้หญิงเริ่มถูกส่งต่อ ทำให้ทุกคนก็เริ่มค้นหาในอินเทอร์เน็ต

ผลลัพธ์คือ?

โอ้โห! คนในข่าวก็คือ "เฉียนจื้อหยง" จริงๆ

ทุกสายตาเริ่มเปลี่ยนไป มองเฉียนจื้อหยงต่างออกไปราวกับคนละคน

โดยเฉพาะพออ่านข้อความแนะนำตัวของเขาในอินเทอร์เน็ต ยิ่งอ่านยิ่งช็อก

"เฉียนจื้อหยง นักศึกษาหนุ่มไฟแรง"

"ผู้ก่อตั้งซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง และร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลา"

"มูลค่ารวมทั้งสองกิจการรวมกว่า 3 พันล้าน"

"กำไรสุทธิต่อปีสูงถึง 500 ล้าน"

"เขาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของร้านชานมปิงมี่ที่ฮิตที่สุดในเมืองเซินเฉิง"

"เขาร่วมลงทุนกับนักธุรกิจลึกลับแห่งเมืองเซินเฉิง มูลค่าร้านชานมปิงมี่ในตอนนี้ทะลุพันล้านไปแล้ว"

"แค่เริ่มต้นก็ขึ้นสู่จุดสูงสุด ชายหนุ่มผู้ยังไม่เคยล้มเหลว อัจฉริยะแห่งวงการธุรกิจ"

3 พันล้าน + 1 พันล้าน = 4 พันล้าน!

ยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ เฉียนจื้อหยงกลายเป็นเจ้าของกิจการระดับ 4 พันล้านแล้ว!

ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นเพื่อนร่วมชั้น พวกเขาคงไม่มีทางเข้าใกล้เฉียนจื้อหยงได้

ไม่มีคุณสมบัติพอให้นั่งร่วมโต๊ะด้วยซ้ำ!

เพื่อนๆ ส่วนใหญ่ยังไม่มีเงินซื้อบ้าน เงินเดือนก็แค่ 5,000-7,000

บางคนได้เงินเดือนสู้งหน่อย แต่ก็ต้องทำงานหนักแทบตาย เงินเดือนเพิ่งจะแตะ 10,000

ภายนอกดูดี แต่เบื้องหลังลำบากแค่ไหน มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่รู้

แล้วเฉียนจื้อหยงล่ะ?

ภายนอกดูลำบากยากจน แต่ความร่ำรวย… ถ้าไม่ไปค้นหาในอินเทอร์เน็ต ใครจะดูออก?

เมื่อกี้เฉียนจื้อหยงยังโกหกอยู่เลยว่าไม่ใช่เจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ต

นั่นคือการถ่อมตัวของคนรวยสินะ?

เฉียนจื้อหยงยังคงเล่นเกมอย่างสบายใจ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกว่าโดยรอบเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด

เขารีบปิดเสียงมือถือ เพราะกลัวว่าเสียงจะไปรบกวนคนอื่น

เกมกำลังดุเดือด เขาเลยไม่ได้เงยหน้ามองว่าเกิดอะไรขึ้น

ในใจเขาคิดว่าเริ่มเสิร์ฟอาหารแล้ว คนอื่นๆ เลยเงียบลง

เมื่อเช้านี้กินข้าวไปแค่นิดเดียว ตอนนี้หิวจะตายอยู่แล้ว

ต้องรีบเล่นให้จบจะได้กินซะที

เมื่อเกมจบ เฉียนจื้อหยงวางมือถือลง หยิบตะเกียบขึ้นมา เตรียมจะคีบอาหารในจานตรงหน้า

แต่...

ตรงหน้ามีแค่ถั่วลิสงกับเมล็ดแตงโม!

เขายิ้มเจื่อนๆ วางตะเกียบลง แล้วหันไปหยิบเมล็ดแตงโมมากินแทน

มันกินเพลินก็จริง...

แต่ไอ้นี่มันไม่ทำให้อิ่มนะ!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]