บทที่ 125: มีปืนไหม? (ฟรี)

ลูกค้าร้านหม้อไฟต่างพากันชื่นชมความกล้าหาญของเฉียนจื้อหยงและเหล่าพนักงาน

แต่เมื่อเฉียนจื้อหยงกลับมาถึงบ้าน กลับรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก

เขามองไปยังบ้านที่เงียบเหงาและว่างเปล่า จู่ๆ ก็รู้สึกไม่ปลอดภัย

ถ้าพวกนั้นรู้ที่อยู่บ้านเขา แล้วบุกเข้ามา…

เขาจะรับมือคนสิบคนพร้อมกันได้ไหม?

ไม่ได้แน่นอน!

เฉียนจื้อหยงรีบหยิบโทรศัพท์โทรหาเฉินจิ่งฝูทันที

ไม่นานนัก เฉินจิ่งฝูก็รับสาย

"คุณเฉินครับ ผมอยากจ้างบอดี้การ์ดสักสองสามคน คุณพอจะมีช่องทางไหม?" เฉียนจื้อหยงถาม

ได้ยินแบบนั้นเฉินจิ่งฝูก็แปลกใจ แล้วถามด้วยความเป็นห่วง "เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

เฉียนจื้อหยงตอบ "ไม่มีอะไรครับ แค่มีพวกชอบอวดเบ่งเข้ามาก่อกวนในร้านหม้อไฟ แต่ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว"

"ผมแค่รู้สึกว่าอยู่คนเดียวมันไม่ปลอดภัย เลยอยากหาบอดี้การ์ดไว้สักหน่อย"

เฉินจิ่งฝูเห็นด้วย "ด้วยทรัพย์สินของคุณตอนนี้ สมควรต้องมีบอดี้การ์ดแล้วล่ะ"

แค่หุ้นที่เฉียนจื้อหยงถอนมาก็ 400 ล้านแล้ว

ยังไม่นับมูลค่าของร้านชานมปิงมี่, ร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลา และซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง

จำเป็นต้องมีบอดี้การ์ดไว้คอยคุ้มกันจริงๆ

"ผมมีนะ เป็นคนจากบริษัทรักษาความปลอดภัย รับประกันว่าเชื่อถือได้ ให้พวกเขาไปดูแลคุณตอนนี้เลยก็ได้"

"แต่คุณต้องการบอดี้การ์ดระดับไหน? แล้วต้องการกี่คน?" เฉินจิ่งฝูถาม

เฉียนจื้อหยงเป็นห่วงชีวิตตัวเองมาก "มีบอดี้การ์ดระดับตำนานมั้ยครับ?"

เฉินจิ่งฝูหัวเราะ "ระดับนั้น ต่อให้มีเงินก็จ้างไม่ได้ อย่าไปฝันเลย"

เฉียนจื้อหยงถามต่อ "แล้วแบบที่หนึ่งคนสู้คนสิบคนได้ล่ะ?"

เฉินจิ่งฝูพยักหน้า "แบบนั้นก็มีอยู่หลายคน แต่ราคาก็สูงหน่อยนะ"

"เท่าไหร่ครับ?" เฉียนจื้อหยงถาม

"เดือนละ 100,000 ต่อคน" เฉินจิ่งฝูตอบ

"แพงขนาดนั้นเลยเหรอ?" เฉียนจื้อหยงถึงกับอึ้ง

ด้วยราคานี้ เงินเก็บไม่กี่ล้านในบัญชีส่วนตัวของเขา คงจ้างได้ไม่นานนัก

โชคดีที่ระบบบอกว่า บอดี้การ์ดก็ถือเป็น "พนักงาน" ของเขา จึงสามารถใช้ "เงินของระบบ" จ้างได้

"แพงไปเหรอ?" เฉินจิ่งฝูหัวเราะ "ที่แพงก็เพราะเป็นมืออาชีพไงล่ะ"

เมื่อเฉียนจื้อหยงรู้ว่าใช้เงินขอฝระบบได้ ก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที "ไม่แพงเลยครับ ถูกไปด้วยซ้ำ!"

"งั้นผมขอ..."

เดิมทีเฉียนจื้อหยงอยากจะพูดว่า "งั้นเอาสิบคนเลย"

แต่ระบบมีข้อจำกัด นั่นคือใช้เงินได้แค่ 400,000 ต่อเดือน สำหรับจ้างบอดี้การ์ด

ถ้าจะจ้างเพิ่ม ต้องให้มูลค่าทรัพย์สินสูงกว่านี้ก่อน จึงจะปลดล็อกงบประมาณได้มากขึ้น

ไม่อย่างนั้น คงไม่ต้องทำธุรกิจให้เหนื่อย แค่นอนอยู่บ้านให้ผลาญเงินระบบไปวันๆ ด้วยการจ้างบอดี้การ์ดก็พอ

ระบบไม่มีทางเปิดช่องโหว่แบบนั้นแน่นอน

"งั้นผมจ้างสักสี่คนก็พอ" เฉียนจื้อหยงตอบ "ขอบคุณมากครับ คุณเฉิน"

เฉินจิ่งฝูยิ้ม "ก็แค่โทรคุยง่ายๆ เอง เรื่องเล็กน้อย"

"ถ้าคุณเจอเรื่องลำบากอะไร ไม่ต้องกลัวว่าจะรบกวนผม โทรมาได้ทุกเมื่อ เราพี่น้องกัน"

"ขอบคุณมากครับ" เฉียนจื้อหยงรีบขอบคุณ

หลังจากคุยกันอีกสองสามประโยค เฉียนจื้อหยงก็วางสาย แล้วส่งที่อยู่ของเขาไปให้ทางข้อความ

เขานอนเล่นอยู่บนเตียงได้ราวสองชั่วโมง ก็มีเสียงเคาะประตู

เฉียนจื้อหยงเดินไปส่องที่ตาแมว เห็นชายร่างใหญ่สี่คนยืนอยู่หน้าประตู

"นั่นใคร...?" เฉียนจื้อหยงยังไม่กล้าเปิดประตู

"เรามาตามคำสั่งของคุณเฉินจิ่งฝูครับ" ชายที่ดูเป็นหัวหน้าตอบ

เมื่อได้ยินแบบนั้น เฉียนจื้อหยงถึงได้กล้าเปิดประตู ถามอย่างสงสัย "พวกคุณคือบอดี้การ์ดเหรอ?"

ในความคิดของเฉียนจื้อหยง บอดี้การ์ดต้องแต่งตัวชุดสูทดำ หรูหราดูดี ใต้เสื้อซ่อนปืนไว้ พอเกิดเรื่องก็ชักปืนยิงได้เลย ศัตรูตายเรียบ

"คุณคือคุณเฉียนจื้อหยงใช่ไหมครับ?" ชายที่เป็นหัวหน้าถาม

เฉียนจื้อหยงพยักหน้า

หัวหน้าบอดี้การ์ดทำความเคารพทันที

เฉียนจื้อหยงก็รีบทำความเคารพกลับแบบงงๆ

"ผมชื่อหยวนเฉิงเหอ เป็นหัวหน้าทีม ผมได้รับคำสั่งให้มาทำหน้าที่คุ้มกันคุณ" เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เฉียนจื้อหยงยิ้ม "ผมขอฝากตัวด้วยนะครับ"

เขาเชิญทุกคนเข้าบ้าน จัดเก้าอี้ให้ พาไปนั่งพร้อมเสิร์ฟชา

"ที่นี่คือบ้านผม พวกคุณทำตัวสบายๆ ได้เลย"

บ้านของเฉียนจื้อหยงกว้างขวางกว่า 200 ตารางเมตร มี 4 ห้องนอน 2 ห้องนั่งเล่น

ถือว่าใหญ่มาก!

เฉียนจื้อหยงกับบอดี้การ์ด 4 คน อยู่ได้สบายๆ

โดยเฉพาะห้องนั่งเล่นที่กว้างมาก ต่อให้มีคนมารวมกัน 20 คนก็ยังไม่รู้สึกคับแคบ

"เรื่องพวกนี้ให้พวกเราทำเถอะครับ" หยวนเฉิงเหอรีบเสนอตัวทำแทนทันที

หลังจากนั่งเรียบร้อย เฉียนจื้อหยงก็ถามด้วยความสงสัย "ผมไม่ค่อยรู้เรื่องบอดี้การ์ดเท่าไหร่ แต่ในความคิดผม บอดี้การ์ดต้องใส่ชุดสูทดำไม่ใช่เหรอ?"

หยวนเฉิงเหอยิ้ม "นั่นมันแค่ในหนัง เพื่อให้ดูเท่ ดูมืออาชีพ"

"แต่ในสถานการณ์จริง ต้องแนบเนียนที่สุด ต้องแต่งตัวธรรมดา ไม่ให้ใครรู้ว่าเป็นบอดี้การ์ด"

"แบบนี้จะไม่รบกวนชีวิตประจำวันของคุณ และไม่ดึงดูดความสนใจจากคนอื่นด้วย"

"แน่นอน ถ้าคุณต้องการ เราก็สามารถใส่สูทได้"

พวกเขาขับรถมา ชุดสูทก็อยู่ในรถ

เฉียนจื้อหยงพยักหน้าเข้าใจ

ก็จริง หากเขาเดินไปไหนโดยมีคนใส่สูทดำ 4 คนตามติด ใครเห็นก็รู้ทันทีว่าเป็นบอดี้การ์ด

แบบนั้น เขาจะกลายเป็นจุดสนใจทันที

จะทำอะไรก็ไม่สะดวกเลย

แม้แต่เดินเล่นในสวนสาธารณะก็อาจทำให้คนอื่นหลีกเลี่ยงเขา ส่งผลเสียต่อชีวิตประจำวันอย่างมาก

เฉียนจื้อหยงมองพวกเขาขึ้นๆ ลงๆ ก่อนถามอย่างสงสัยอีกครั้ง "แล้ว… พวกคุณมีปืนมั้ย?"

หยวนเฉิงเหอยิ้ม "ที่นี่คือประเทศจีนครับ การพกปืนถือว่าผิดกฎหมาย"

เฉียนจื้อหยงตบหน้าผากตัวเอง "โทษทีครับ ผมดูหนังมากไปหน่อย ดันคิดว่าในชีวิตจริงก็เป็นแบบในหนัง"

หยวนเฉิงเหอพูดเสียงเรียบ "ไม่เป็นไรครับ เจ้านายวางใจได้ พวกเราจะคอยปกป้องคุณจากเงามืด ไม่ทำให้คุณรู้สึกอึดอัดแน่นอน"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้า พูดคุยกับพวกเขาอีกครู่หนึ่งก่อนจะกลับเข้าไปพักในห้อง

หยวนเฉิงเหอบอกเขาว่าในชีวิตประจำวัน ให้ทำเหมือนไม่มีพวกเขาอยู่

พวกเขาจะคอยเฝ้าดูอย่างเงียบๆ

หากมีภัยเข้ามาใกล้เมื่อไหร่ พวกเขาจะโผล่ออกมาทันทีเพื่อปกป้องเฉียนจื้อหยง

แน่นอน ถ้าเฉียนจื้อหยงไปก่อเรื่องใหญ่โต จนถึงขั้นมีความเสี่ยงถูกลอบสังหาร แบบนั้นก็ต้องเพิ่มจำนวนบอดี้การ์ด และคอยติดตาม 24 ชั่วโมง

แต่จะมีใครส่งคนมาลอบฆ่าเขาจริงๆ เหรอ?

แน่นอนว่า เป็นไปไม่ได้เลย!

เขาไม่ได้มีศัตรูแบบต้องฆ่าให้ตายกันไปข้าง หรือต้องแลกด้วยชีวิตสักหน่อย

โดยทั่วไปก็แค่สู้กันด้วยธุรกิจ อย่างมากที่สุดก็อาจจะแค่ส่งคนมาขู่

เมื่อมีบอดี้การ์ดแล้ว เฉียนจื้อหยงก็รู้สึกเบาใจขึ้น

ไม่มีอะไรทำ เขากลับเข้าห้องตัวเอง กะว่าจะเปิดเกมเล่นสักหน่อย

แต่แล้วโทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกๆ

เฉียนจื้อหยงรับสาย ใช้ประโยคคลาสสิกของการปฏิเสธบรรดาเซลล์ทันที "ขอโทษครับ ผมไม่ต้องการ…"

แล้วก็กดวางสายทันที

จากนั้นก็เข้าเกม แต่ยังไม่ทันเริ่ม สายเดิมก็โทรมาอีกครั้ง

"คนคนนี้จะขายอะไรให้ฉัน? รีบขนาดนั้นเลยเหรอ? โดนเจ้านายเร่งยอดหรือไง? หรือว่าเป็นมิจฉาชีพ?" เฉียนจื้อหยงหงุดหงิดเล็กน้อยแล้วกดรับสายอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของเขารั่วไหลไปได้ยังไง?

แต่เขาโดนบรรดาเซลล์หรือไม่ก็แก๊งค์มิจฉาชีพโทรก่อกวนแบบนี้อยู่บ่อยๆ

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]