บทที่ 120: กินเยอะๆ หน่อย (ฟรี)

เฉียนจื้อหยงไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังแค้นเขาอยู่

ทุกวันนี้เขากินอิ่มนอนหลับสบาย

ตื่นมาก็สิบเอ็ดโมงแล้ว

"เมื่อวานเล่นเกมดึกไปหน่อย" เฉียนจื้อหยงลูบหัวที่ยังมึนๆ ของตัวเอง

นอนนานเกินไปก็เลยทำให้สมองตื้อๆ

ที่จริงไม่ใช่ความผิดของเขาที่ตื่นสาย เพราะฤดูหนาวของเมืองฮั่นเฉิงมันหนาวจัดเหลือเกิน

ยิ่งอากาศหนาว หลับยิ่งสบาย

วันนี้ข้างนอกฝนตก เฉียนจื้อหยงกางร่มเดินลงไป ขึ้นรถลัมโบร์กินีสีฟ้าของตัวเอง ขับไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

ตั้งแต่ซูเปอร์มาร์เก็ตเปิดร้านอาหาร เขาก็มากินที่นี่แทบทุกวัน

เมื่อเดินเข้ามา พนักงานรอบข้างก็พากันทักทาย เฉียนจื้อหยงยิ้มพยักหน้าตอบ

แต่เมื่อเห็นลูกค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตจำนวนมาก สีหน้าของเขาก็แสดงความผิดหวังทันที

ในสายตาของเฉียนจื้อหยง พนักงานคือคนที่ช่วยเขาใช้เงิน

ส่วนลูกค้าเหล่านี้ คือคนที่เอากำไรมาให้เขา

เฉียนจื้อหยงก็เลยไม่ชอบลูกค้า

ลูกค้าเห็นเขาทำหน้าบึ้งก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

มีเด็กสาวคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนว่า "ไม่นึกว่าจะหยิ่งขนาดนี้ เขารวยแล้วเลยดูถูกพวกเราสินะ?"

ชายหนุ่มข้างๆ รีบห้าม "อย่าพูดว่าร้ายเขาเชียวนะ ถ้าพนักได้ยินเข้าต้องเป็นเรื่องแน่"

"เขาไม่ใช่คนหยิ่ง ไม่ได้ดูถูกพวกเราหรอก"

"เขาดีกับพนักงานแค่ไหน เธอก็ได้ยินมาบ้างแล้วใช่ไหม?"

"ฉันว่านะ ที่เขาทำหน้าขรึมๆ คงเพราะเขายังหนุ่ม ถ้าเจ้าของทำตัวเฮฮาไปวันๆ จะมีใครให้เกียรติเขาบ้างล่ะ?"

"ในบริษัท ยิ่งผู้นำอายุน้อย ก็ยิ่งต้องจริงจังและพิสูจน์ตัวเอง"

"ตรงกันข้าม พออายุมากขึ้น ผู้นำก็จะดูเป็นกันเองมากกว่า"

เด็กสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ "อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง"

เฉียนจื้อหยงไม่รู้เลยว่าลูกค้ากำลังพูดถึงเขาแบบไหน

เพราะเขาไม่ใช่คนที่จะสนใจสายตาคนอื่นอยู่แล้ว

เขาเดินตรงไปที่ภัตตาคารเฟยหวง สั่งอาหารจานโปรดตามเคย

"สวัสดีครับบอส" หนุ่มคนหนึ่งยิ้มทักทาย

"ซุนเนี่ยนเย่!" เฉียนจื้อหยงแปลกใจ

เขาจำชื่อได้ เพราะชื่อของอีกฝ่ายมันสะดุดหู

"ยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม มากินด้วยกันสิ" เฉียนจื้อหยงชวน

ซุนเนี่ยนเย่ยิ้มกว้าง "เป็นเกียรติของผมเลยครับ"

เมื่อก่อนเขาทำงานที่บริษัทอื่น ไม่ค่อยอยากเจอหน้าหัวหน้า เพราะอยู่ด้วยกันทีไรก็เต็มไปด้วยความกดดัน

เจ้านายพวกนั้นอยากให้พนักงานทำโอทีทุกวัน มีงานไม่รู้จบ

แต่เฉียนจื้อหยงต่างออกไป อีกฝ่ายทำเหมือนอยากจะไล่พนักงานออกไปจากบริษัทเลยด้วยซ้ำ

ทำงานไปวันๆ ถึงเวลา ไปรับเงินเดือนก็พอ

เฉียนจื้อหยงตั้งกฎไว้ชัดเจน ห้ามโอที ห้ามมาก่อนเวลา

เลิกงานแล้วก็ห้ามทำงานต่อเด็ดขาด

แต่เรื่องกินข้าว ไม่ว่าจะในภัตตาคารเฟยหวงหรือไปร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลา ไม่เคยมีข้อจำกัดใดๆ

ตราบใดที่เป็นพนักงานของกลุ่มเฟยหวง อยากกินเมื่อไหร่ก็กินได้ทุกเวลา

ทั้งคู่ถือถาดอาหาร เดินไปนั่งตรงมุมเงียบๆ

เฉียนจื้อหยงเห็นในถาดซุนเนี่ยนเย่มีแค่เนื้อนิดเดียว ก็แปลกใจ "หรือว่าเนื้อของที่นี่ไม่อร่อย?"

"หรือไม่สด?"

"ผมจะให้ร้านคิดเมนูใหม่ๆ มาเยอะๆ เลย เอาแพงๆ ด้วย"

ซุนเนี่ยนเย่รีบโบกมือ "ไม่ใช่ครับ เนื้อดีมากแล้ว ผมแค่กินเนื้อทุกวันจนเบื่อ อยากกินอะไรเบาๆ บ้าง"

เฉียนจื้อหยงถึงกับถอนหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผักมันก็ไม่กี่หยวนหรอก ทำไมไม่สั่งของแพงๆ หน่อยล่ะ?"

"อยากกินผัก ไว้วันหยุดค่อยกลับไปกินที่บ้าน อยู่ที่นี่ต้องกินดีอยู่ดีสิ"

เฉียนจื้อหยงไม่พอใจ

ทำไมพนักงานถึงไม่กินเนื้อ?

กินแต่ผัก มันจะใช้เงินไปสักเท่าไหร่?

เขากับหลิวเกาต้า แค่สองคนจะกินหมดได้ยังไง?

นี่มันเงินทั้งนั้น!

พนักงานต้องช่วยกันมั่งสิ!

ตอนนี้หลิวเกาต้าหนักตั้ง 125 กิโลแล้ว ถ้ากินมากกว่านี้ก็คงต้องกลิ้งแทนเดินแล้ว

และตอนนี้หลิวเกาต้าก็ย้ายไปอยู่เมืองเซินเฉิงแล้ว

"บอสขี้เล่นเหมือนกันนะครับ" ซุนเนี่ยนเย่หัวเราะ

เฉียนจื้อหยงยกมือกุมหน้า

เขาอุตส่าห์เตือนให้กินเนื้อเยอะๆ ดันถูกอีกฝ่ายเข้าใจว่าเป็นมุกตลก

แล้วเขาจะอธิบายยังไง?

จะให้บอกตรงๆ ว่าเพราะอยากเสียเงินมากๆ เลยอยากให้พนักงานกินเนื้อเยอะๆ อย่างนั้นเหรอ?

"กินเยอะๆ เถอะ คุณอยู่ในวัยทำงาน กินมากๆ จะได้แข็งแรง โปรตีนทำให้ร่างกายเติบโตนะ" เฉียนจื้อหยงได้แต่พูดกลบเกลื่อน

ซุนเนี่ยนเย่ยิ้ม "บอสครับ ผมอายุยี่สิบห้าแล้ว คงไม่โตไปมากกว่านี้แล้วครับ"

"แต่ในเมื่อบอสพูดขนาดนี้ ผมจะกินเยอะๆ ก็แล้วกัน"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้า พอใจที่มื้ออาหารจบลงอย่างราบรื่น

หลังมื้ออาหารต้องเดินย่อย เฉียนจื้อหยงก็เลยเดินเล่นในซูเปอร์มาร์เก็ต

หลายคนซุบซิบลับหลังเขา แต่เขาก็ไม่ใส่ใจ

หลังจากเฉียนจื้อหยงออกไปแล้ว ก็มีพนักงานมาเก็บโต๊ะ

ลูกค้ากลุ่มหนึ่งพูดกันว่า "ดูสิ คนนั้นแหละเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง เขามากินที่นี่แทบทุกวันเลยนะ"

"ขนาดเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตยังมากินเอง แสดงว่าคุณภาพต้องดีมากแน่ๆ"

อีกคนเสริมว่า "ฉันรู้ตั้งนานแล้ว ที่นี่ใช้แต่ของดี สด สะอาด"

"เพราะที่นี่คือโรงอาหารพนักงาน ไม่ใช่แค่พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ต แม้แต่พนักงานในภัตตาคารก็ต้องกินเหมือนกัน"

"พวกเขากินอาหารชุดเดียวกับเรา ถ้าไม่ดีก็เท่ากับทำร้ายตัวเองน่ะสิ"

เพราะคิดแบบนี้ ลูกค้าทุกคนจึงวางใจอาหารที่นี่

เมื่อได้เห็นเจ้าของอย่างเฉียนจื้อหยงมากินกับตา ความมั่นใจก็ยิ่งมากขึ้น

เรื่องความปลอดภัยของอาหารเป็นปัญหาใหญ่มาตลอด

คนส่วนมากไม่ชอบกินข้าวนอกบ้าน เพราะแพง และกังวลเรื่องความสะอาด

แต่ภัตตาคารเฟยหวงแก้ปัญหาได้ทั้งสองข้อ และเจ้าของก็มีชื่อเสียง

ทุกคนรู้ว่าเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงมีทรัพย์สินมหาศาล ไม่ใช่แค่ซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านหม้อไฟ แต่ยังมีร้านชานมอีกหลายร้อยสาขาในเมืองเซินเฉิง

ได้ยินว่ามูลค่ารวมหลายร้อยล้านแล้ว

เมืองฮั่นเฉิงไม่ใช่เมืองใหญ่ เมื่อมีเศรษฐีแบบนี้มาปรากฏตัวจึงกลายเป็นจุดสนใจได้ง่าย

ตอนนี้เฉียนจื้อหยงกลายเป็นคนดังของเมืองฮั่นเฉิงไปแล้ว เดินไปที่ไหนก็มีคนรู้จัก

…

เฉียนจื้อหยงเดินเล่นในซูเปอร์มาร์เก็ต เขาเห็นพนักงานหลายคนก็ทำเหมือนเขา กินเสร็จก็เดินเล่น

เขายิ่งรู้สึกพอใจ แล้วหันไปพูดกับพนักงานเสียงดัง

"จำไว้ว่าซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นของนายทุน แต่ร่างกายเป็นของเราเอง"

"การทุ่มเทแรงกายแรงใจของตัวเองเพื่อทำกำไรให้นายทุน เป็นเรื่องไม่ถูกต้อง"

"ทำงานตามที่ตกลง ห้ามมาก่อน ห้ามทำโอที ห้ามทำเกินหน้าที่"

"เราจ้างพวกคุณแค่หกชั่วโมง ก็ทำงานแค่หกชั่วโมงพอ"

"ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง พนักงานห้ามฝ่าฝืนกฎเหล่านี้เด็ดขาด"

"ถ้าใครฝ่าฝืน จับได้เมื่อไหร่ ไล่ออกสถานเดียว ไม่มีการผ่อนปรน"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]