บทที่ 115: แค่ร้อยสาขาเองเหรอ? (ฟรี)

ร้านชานมปิงมี่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว

และผู้ที่ได้รับผลกระทบที่สุดในสถานการณ์นี้ คงหนีไม่พ้นร้านชานมชิงเย่

เพราะตอนนี้ร้านชานมปิงมี่เปิดรับสมัครพนักงาน และเริ่มดึงตัวพนักงานจากร้านชานมชิงเย่อย่างต่อเนื่อง

ร้านชานมชิงเย่แต่ละสาขามีพนักงานแค่ 2 คน สาขาที่ใหญ่หน่อย ก็เต็มที่แค่ 4 คน

บางสาขาพนักงานของร้านชานมชิงเย่ก็หายเกลี้ยงยกทีม ทำให้ต้องปิดตัวลงเพราะไม่มีคนทำงาน

……….

ณ คฤหาสน์หรูหลังหนึ่ง

สือหยงฉางวิ่งหน้าตั้งกลับมาบ้าน เมื่อเห็นลูกชายกำลังว่ายน้ำอยู่ที่สระหลังบ้าน ก็โบกมือเรียกเสียงดัง

"หงจวง! ขึ้นมานี่เลย!"

เสียงตะโกนดังทำเอาเด็กสาวที่ว่ายน้ำอยู่ข้างๆ สะดุ้งด้วยความตกใจ

สือหงจวงรีบปลอบ "เสี่ยวซิน ไม่ต้องกลัวนะ ไม่มีอะไรหรอก"

"ช่วงนี้ผมอยู่แต่บ้าน ไม่ได้ก่อเรื่องที่ไหนเลย"

จากนั้นก็ปีนขึ้นมาจากสระน้ำอย่างไม่ทุกข์ร้อน "พ่อครับ สองอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมไม่ได้ออกจากบ้านเลยนะ"

"ถ้ามีใครบ่นอะไรเกี่ยวกับผมให้พ่อฟัง นั่นต้องเข้าใจผิดแน่นอน"

ก่อนหน้านี้เขาเคยก่อเรื่องไว้มาก เมื่อเกิดปัญหา พ่อก็ต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้ทุกครั้ง

แต่ช่วงนี้เขาทำตัวดีอยู่แต่บ้าน ไม่ได้ออกไปก่อเรื่องที่ไหนเลย

ทันทีที่เขาพูดจบ

เพี้ยะ!

พ่อก็ตบหน้าเขาหนึ่งทีเต็มๆ

สือหงจวงเอามือจับหน้า มองพ่อด้วยสีหน้าเจ็บปวดและไม่เข้าใจ

สือหยงฉางตะโกนด้วยความโกรธ "แกรู้ไหมว่าเรื่องที่แกก่อไว้มันใหญ่แค่ไหน?"

"ร้านชานมปิงมี่เริ่มขยายสาขาอีกแล้ว"

"ยอดขายร้านชานมชิงเย่ของเราร่วงแบบดิ่งลงเหว"

"ทั้งหมดก็เพราะไอ้ลูกเวรอย่างแก"

เมื่อได้ยินคำว่า "ร้านชานมปิงมี่ขยายสาขาอีกแล้ว" สือหงจวงถึงกับตัวสั่น

เพราะการที่ร้านชานมปิงมี่เริ่มขยายสาขาใหม่ หมายถึงการแข่งกับร้านชานมชิงเย่แบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน จนขาดทุนกันฝ่ายละหลายร้อยล้าน

มันกำลังจะเกิดขึ้นอีกแล้วเหรอ?

เขาก็แค่เคยด่าเฉียนจื้อหยงกับพ่อแม่เท่านั้น ต้องแค้นกันขนาดนี้เลยเหรอ?

เมื่อเห็นลูกชายทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ สือหยงฉางก็ชะงักไป

จะดีจะชั่วยังไงก็ลูกชาย…

เขาเลยถอนหายใจแรงๆ เฮือกหนึ่ง

"วันๆ เอาแต่เที่ยวผู้หญิง สร้างปัญหาให้ฉันไม่จบ"

"ถ้าแกมีความสามารถได้สักเสี้ยวนึงของเฉียนจื้อหยงล่ะก็…"

"ถึงฉันตายไป ฉันก็ยังหมดห่วงได้"

"แต่แกนี่มัน…"

"แกมันไร้ค่า!"

สือหงจวงได้ยินคำด่าว่า "ไร้ค่า" ก็ก้มหน้าลงด้วยความอับอาย แล้วพึมพำว่า "พ่อก็ไม่เก่งเท่าเฉียนจื้อหยงเหมือนกัน…"

"ถ้าพ่อเก่งกว่า พ่อคงไม่กลัวไอ้ห่านั่นหรอก…"

"ว่าไงนะ?" สือหยงฉางตะโกนถาม

"เปล่าๆ เปล่าครับ" สือหงจวงรีบยกมือปิดหน้า "ผมด่าตัวเองเฉยๆ"

"หึ…" สือหยงฉางมองลูกชายที่กำลังกลัวจนหัวหดด้วยหางตา จากนั้นก็มองเด็กสาวในสระที่ยังคงตกใจ

สือหงจวงรีบพูดเสียงดัง "พ่อครับ ผู้หญิงคนนี้ผมจริงจังนะ ผมจะแต่งงานกับเธอ ไม่ได้แค่เล่นๆ"

"และตอนนี้เธอก็ตั้งท้องลูกของผมแล้ว พ่อกำลังจะได้เป็นคุณปู่แล้วนะ"

เมื่อได้ยินว่าอีกไม่นานก็จะได้เป็นคุณปู่ สีหน้าสือหยงฉางก็เปลี่ยนไปทันที ท่าทีที่มีต่อเด็กสาวก็ดูอ่อนลง

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็ใช้ชีวิตให้ดีๆ ล่ะ"

"ถ้าฉันจับได้ว่าแกยังออกไปเหลวไหลอีก อย่าหาว่าฉันไม่ปรานี"

พูดจบ สือหยงฉางก็หันหลังเดินออกไป

ตอนนี้เขามีเรื่องให้จัดการอีกมากมาย

ครอบครัวกำลังจะมีสมาชิกเพิ่ม ต้องใช้เงินเยอะขึ้น

แต่บริษัทก็มีแต่ปัญหาจุกจิกไม่จบไม่สิ้น

ทั้งหมดก็เพราะเรื่องที่ลูกชายตัวดีทำไว้

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เลยต้องกลับมาบ้านระเบิดอารมณ์สักหน่อย

แต่พอเห็นลูกชายมีท่าทีเหมือนจะเริ่มสำนึกบ้าง ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นหน่อย อย่างน้อยก็ยังรู้จักผิดชอบชั่วดี

……….

เมืองเซินเฉิง สำนักงานใหญ่ของร้านชานมปิงมี่

หลิวเฟยเจี๋ย, หลิวเกาต้า, และเฉินเจ๋อเซิ่ง นั่งประชุมอยู่ด้วยกัน

"คุณหลิวครับ ตอนนี้เราเปิดร้านได้ครบ 100 สาขา แล้วครับ"

"ยังคงเดินหน้าเปิดเพิ่มอย่างต่อเนื่อง และเร็วมากด้วย" หลิวเฟยเจี๋ยรายงาน

หลิวเกาต้าพยักหน้า "ทำได้ดีมาก ผู้จัดการหลิว"

"ผมว่าความเร็วในการขยายแบบนี้ จื้อหยงต้องพอใจแน่ๆ"

เขารู้สึกภูมิใจมาก

เพียงแค่สองสัปดาห์ ร้านชานมปิงมี่ก็เปิดใหม่ได้ถึง 100 สาขา

ต่อให้เขาจะนั่งเล่นเกมทั้งวัน สุดท้ายงานก็ออกมาดี

ในฐานะผู้บริหาร เขาเริ่มมีประสบการณ์แล้ว อย่างน้อยก็เข้าใจว่าควร "ใช้คนให้ถูกกับงาน"

จากนั้นเขาก็หยิบมือถือ โทรหาเฉียนจื้อหยง เพื่อรายงานข่าวดี

"เฮ้ จื้อหยง! แค่สองอาทิตย์เราเปิดร้านใหม่ไป 100 สาขาแล้วนะ"

เฉียนจื้อหยงกำลังนอนกลางวันอยู่ในห้อง ถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น

เมื่อได้ยิน "ข่าวดี" จากหลิวเกาต้า เขาลุกขึ้นนั่งทันที

"แค่ 100 สาขาเองเหรอ?"

"น้อยเกินไปแล้ว อย่างน้อยต้อง 1,000 สาขา"

"เงิน 400 ล้านที่ฉันให้ไป อย่าให้มันเหลือเด็ดขาด"

"ใช้มันให้หมด และทำทุกทางให้ร้านชานมชิงเย่เจ๊งให้ได้"

"เกาต้า นายอยู่กับฉันมานาน คงรู้ใช่ไหมว่าฉันเคยทำยังไงกับซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน?"

"ลุยได้เลย! ไม่ต้องกลัว ฉันเชื่อในตัวนาย"

หลิวเกาต้าเงียบไปพักหนึ่ง

เปิด 100 สาขาภายใน 2 สัปดาห์ ในสายตาเฉียนจื้อหยงมันน้อยเกินไปงั้นเหรอ?

เล่นงานร้านชานมชิงเย่ให้เหมือนตอนทำกับซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน?

หลิวเกาต้าเข้าใจทันที "โอเค จื้อหยง ฉันเข้าใจแล้ว!"

"ฉันจะเอาเงินทั้งหมดออกไปใช้ให้หมด"

"จะสู้กับร้านชานมชิงเย่แบบไม่ยั้งมือ ขยายร้านชานมปิงมี่ให้มากที่สุด"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้า "เอาเลย ฉันมั่นใจในตัวนาย"

"อย่าให้ฉันเห็นว่าเงินยังเหลือเด็ดขาด"

"ความสามารถในการใช้เงิน จะกำหนดว่าอนาคตนายจะไปได้ไกลแค่ไหน"

"อย่าให้ฉันต้องเป็นห่วง อยากทำอะไรก็ตัดสินใจเองได้เลย"

"จำไว้ให้ดีว่าฉันเชื่อใจนาย"

เฉียนจื้อหยงนึกขึ้นได้ กลัวว่าอีกฝ่ายจะยังไม่กล้าใช้เงินเต็มที่ จึงเสริมว่า "ถึงจะผิดพลาดไปบ้างก็ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นประสบการณ์"

"สิ่งที่สำคัญที่สุดคือใช้เงินให้หมด"

"ถ้าฉันจะเก็บเงินไว้ในบัญชีเฉยๆ ฉันก็เอาไปฝากธนาคารตั้งแต่แรกแล้ว"

"ขอย้ำอีกครั้ง ใช้ให้หมด! อย่าสนใจผลลัพธ์!"

"พลังบวกสร้างปาฏิหาริย์ได้ จงเชื่อในปาฏิหาริย์เข้าไว้"

พูดจบ เฉียนจื้อหยงก็กดวางสายทันที

เตียงใหม่ของเขานุ่มสบายเกินไป

เมื่อซื้อบ้านใหม่ ก็เปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ใหม่ด้วย

ตอนนี้มีเงินส่วนตัวเป็นล้าน เขาก็ไม่ประหยัดเลย ซื้อของดีๆ เข้าบ้านแบบจัดเต็ม

หลังจากคุยเสร็จ เขาก็เปิดแอปดูยอดเงินในบัญชี

แล้วก็ขมวดคิ้ว…

หลิวเกาต้าใช้เงินช้าเกินไป

คงต้องคอยโทรไปกระตุ้นบ่อยๆ

ถ้ายังใช้เงินช้าแบบนี้ จนถึงวันสรุปยอดของระบบ ก็ยังใช้ไม่หมดแน่ๆ

เขาเพิ่งสั่งไปชุดใหญ่ ตอนนี้หลิวเกาต้าน่าจะเข้าใจแล้วว่าต้องทำยังไง

เฉียนจื้อหยงไม่เคยสงสัยในความสามารถของหลิวเกาต้าเลย

เดือนๆ หนึ่งต้องเสียเงินหลายหมื่นหยวนเพื่อเลี้ยงดูสาวแฝดสี่...

หลังจากเฉียนจื้อหยงแบ่งเงินปันผลให้หลิวเกาต้า อีกฝ่ายก็รีบไปถอยรถสปอร์ตคันหนึ่งทันที

ตอนเล่นหุ้น หลิวเกาต้าไม่ลังเล โยนเงินลงไป 1 ทันที

เวลาหลิวเกาต้าใช้เงิน มันเหมือนกับเขาใช้กระดาษ

เงินของตัวเองยังกล้าใช้ขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นเงินของคนอื่นล่ะ จะใช้แบบบ้าคลั่งขนาดไหน?

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]