บทที่ 100: ความมั่งคั่งถาโถม (ฟรี)

เฉียนจื้อหยงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือพูดว่า "ไปเลย! ไปได้เลย!"

"แต่อย่างหนึ่งที่ผมต้องบอกไว้ก่อน ร้านชานมของเราจะไม่มีวันเข้าตลาดหุ้นเด็ดขาดนะ"

ร้านชานมปิงมี่ของเขาไม่มีวันจดทะเบียนในตลาดหุ้น ส่วนโจวไคเทียนไปทำอะไรก็ตามสบาย

อ้อ! โจวไคเทียนจะไปพูดที่เมืองเซินเฉิง ทั้งค่าที่พัก ตั๋วเครื่องบิน ค่าอาหารการกิน ทั้งหมดเอาไปเบิกบริษัทได้นี่นา

เขาไปในนามของร้านชานมปิงมี่ ก็ถือว่าไปทำงานเพื่อบริษัท

และถ้าเป็นงานของบริษัท… ก็ใช้เงินบริษัทได้สิ!

"จริงสิ คุณไปเมืองเซินเฉิงครั้งนี้ ไปในนามของร้านชานมปิงมี่นะ"

"ดังนั้น ต้องพักโรงแรมระดับห้าดาว อาหารที่กินก็ต้องดีระดับพรีเมียม"

"ทุกอย่างเอาใบเสร็จมาเบิกได้เลยนะ จ่ายเท่าไหร่ เบิกได้เท่านั้น"

"ไปเถอะ ผมรู้ว่าคุณทำได้"

เฉียนจื้อหยงพูดเสริมด้วยความจริงใจ พร้อมกับเน้นย้ำอีกครั้งว่า "ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน เพราะผมไม่เคยขาดเงิน"

"ดูหุ้นผมสิ เพิ่งทำกำไรไปตั้ง 100 ล้าน… ฮือๆๆ…"

เมื่อพูดถึง "100 ล้าน" เฉียนจื้อหยงร้องไห้

หดหู่ใจจริงๆ…

ยังไม่ถึงสองสัปดาห์เลย เขาก็ "เผลอ" ทำกำไรได้ตั้ง 100 ล้านแล้ว

ถึงโจวไคเทียนจะช่วยเขาใช้เงิน แต่จะให้ใช้คนเดียว มันก็เหมือนหยดน้ำหนึ่งหยดหายไปจากมหาสมุทร

เมื่อได้ยินว่าเฉียนจื้อหยงให้เขาใช้จ่ายได้ตามสบาย และยังสั่งให้นอนโรงแรมห้าดาว โจวไคเทียนก็ตื้นตันใจสุดๆ

นี่แหละเจ้านายที่ดี!

แต่พอได้ยินว่าเฉียนจื้อหยงทำกำไรจากหุ้นตั้ง 100 ล้าน เขาก็ตกใจจนตาค้าง

100 ล้าน? จากหุ้นเนี่ยนะ?

ถ้าเฉียนจื้อหยงบอกว่าได้จากการทำธุรกิจ เขาจะไม่สงสัยเลยแม้แต่นิดเดียว

เพราะเฉียนจื้อหยงเก่งเรื่องนั้นอยู่แล้ว

แต่ได้จาก "หุ้น" เหรอ?

หุ้นเนี่ยนะทำเงินได้?

ในสายตาเขา หุ้นไม่น่าเชื่อถือเท่าการหลอกคนด้วยซ้ำ!

ในความคิดของโจวไคเทียน หุ้นคือกับดักทางการเงิน ใครหลงเข้าไป ใครก็ต้องขาดทุนทุกราย

แต่เฉียนจื้อหยงกลับทำกำไรได้?

ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ…

"บอสครับ คุณสุดยอดจริงๆ" โจวไคเทียนอุทานด้วยความชื่นชม

เฉียนจื้อหยงยิ้มเจื่อนๆ แล้วส่ายหัว "ผมจะไม่ยุ่งกับของแบบนี้อีกแล้ว มันอันตรายเกินไป"

เมื่อได้ยินว่าเฉียนจื้อหยงจะเลิกยุ่งกับหุ้น เสิ่นโหย่วอันกับเฉินจิ่งฝูที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับตกใจ

"คุณเฉียน คุณมีพรสวรรค์ขนาดนั้น ทำเงินจากหุ้นได้อย่างง่ายดาย ทำไมจะต้องเลิกด้วยล่ะ?" เฉินจิ่งฝูรีบพูดอย่างร้อนรน

ถ้าเฉียนจื้อหยงเลิกเล่นหุ้น แล้วเขาจะไปหากำไรจากไหน?

ให้เขาลงทุนเอง? นั่นมันก็ไม่ต่างกับการเอาเงินไปโยนให้คนอื่นฟรีๆ

เฉียนจื้อหยงพูดอย่างหนักแน่น "ผมขอสาบานว่าจะไม่ยุ่งกับหุ้นอีก ถ้ากลับไปเล่นอีก เรียกผมว่าหมาได้เลย"

"ไม่ต้องห้ามผมนะ"

"หุ้นมันไม่ใช่ทางเดินที่แท้จริงของผม"

"ผมควรกลับไปทำธุรกิจแบบจริงจังดีกว่า นั่นแหละคือสิ่งที่ผมถนัดจริงๆ มันเป็นทางของผม!"

ในใจเขาก็รู้ดีว่าเขาไม่ได้ถนัดทำธุรกิจหรอก

เขา "กำไร" มาตลอด ไม่เคยมีครั้งไหนที่ขาดทุนได้ "สำเร็จ" จริงๆ สักครั้ง

แต่ยังไงก็ยังดูสมเหตุสมผลกว่าหุ้นเยอะ

อย่างน้อยในธุรกิจ เขายังรู้ว่าเงินมันมาทางไหน แล้วหายไปทางไหน

แต่ในตลาดหุ้น จู่ๆ ก็พุ่งขึ้นแบบไม่บอกไม่กล่าว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมมันถึงพุ่ง

เหมือนคนตายไปแล้วแต่ไม่รู้ว่าตัวเองตายได้ยังไง

หลังจากผ่านเรื่องนี้ไป เขาขอสาบานเลยว่าจะไม่ยุ่งกับหุ้นอีกเด็ดขาด!

ที่มีคำเตือนว่า "การลงทุนมีความเสี่ยง ผู้ลงทุนควรศึกษาข้อมูลก่อนตัดสินใจ" มันถูกต้องทุกอย่าง

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เขาจะยอมฟังตอนที่เฉินจิ่งฝูพยายามห้ามไม่ให้เขาเล่นหุ้น

เฉินจิ่งฝูได้ยินว่าเฉียนจื้อหยงจะหันไปทำธุรกิจ ก็พูดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะห้ามยังไงต่อ

เสิ่นโหย่วอันกลับเห็นด้วย พยักหน้าแล้วพูดอย่างจริงจัง "ธุรกิจนี่แหละของจริง"

"ไม่ธรรมดาจริงๆ ผมไม่ค่อยชื่นชมใคร แต่กับคุณ ผมยอมเลย"

"ทำกำไรในตลาดหุ้นเป็นร้อยล้าน แต่ยังไม่หลงระเริง ไม่หลงลืมหลักการดั้งเดิมของตัวเอง"

"ในช่วงที่ความมั่งคั่งหลั่งไหลเข้ามา คุณยังสามารถรักษาจิตใจให้มั่นคงได้"

เขาจะไม่ใช่คนที่ทำได้แบบเฉียนจื้อหยง แต่ในใจลึกๆ เขาก็นับถือคนที่มีความมุ่งมั่นเช่นนั้น อีกฝ่ายยังหนุ่มยังแน่น แต่กลับมีความคิดที่เหนือกว่าผู้ใหญ่หลายคน

เฉียนจื้อหยงได้แต่ยืนอึ้ง

ก็เงินพวกนี้มันมาจากระบบนี่นา เขาจะได้ประโยชน์ก็ต่อเมื่อขาดทุน

เขาจะไม่ยอมกำไรเด็ดขาด!

แน่นอนว่าเขาต้องมีความมุ่งมั่นอยู่แล้ว

ถ้าเงินนี้เป็นของเขาจริงๆ ใครที่ชวนเขาเล่นหุ้น = ศัตรูตลอดชาติ!

"เกินไปแล้วครับ" เฉียนจื้อหยงรีบโบกมือ "พวกคุณชมผมบ่อยแบบนี้ ผมจะรับไม่ไหวแล้ว…"

"เอาล่ะ วันนี้หุ้นพุ่งสุดเพดานอีกแล้ว คาดว่าคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมาก พวกคุณคุยกันต่อไปเถอะ ผมขอกลับไปคิดเรื่องแผนร้านชานมหน่อย"

พูดจบ เฉียนจื้อหยงก็รีบเผ่นทันที

สองคนนี้ดีทุกอย่าง… ยกเว้นอย่างเดียว นั่นคือชอบพูดแทงใจดำ

ถ้าเขายังอยู่ตรงนี้ แล้วโดนชมต่ออีกหน่อย ทั้งตัวเขาคงเต็มไปด้วยรูพรุนแน่อน

...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แป๊บเดียวก็เข้าสู่วันศุกร์

ทุกคนรวมตัวกันในห้องทำงาน จ้องหน้าจอหุ้นกันแบบไม่กะพริบตา

ตอนนี้เฉียนจื้อหยงเริ่มสับสนในชีวิตแล้ว

ในรอบสัปดาห์นี้ หุ้นเหม่าไถตัวเดียว พุ่งขึ้นสุดเพดานไปสามรอบ

รวมถึงวันนี้ พุ่งขึ้นไปอีก 40%

ตั้งแต่เขาซื้อหุ้นกลุ่มเหล้า ตอนนี้ขึ้นไปแล้ว 70% เกือบจะเพิ่มเป็นสองเท่าแล้ว

เฉินจิ่งฝูตอนนี้ดีใจจนอารมณ์ดีเกิดเหตุ เอาแต่พูดทุกวันว่าจะพาเขาไปกินอาหารหรูๆ

เขาจะมีอารมณ์กินได้ยังไง?

เฉียนจื้อหยงเริ่มสงสัยว่าหุ้นเหม่าไถจะพุ่งขึ้นไปจนถึงฟ้าจริงๆ หรือเปล่า?

ตอนบ่ายวันศุกร์ เฉียนจื้อหยงตัดสินใจว่าจะไม่ดื้อดึงอีกต่อไป

เขาถูกหุ้นเหม่าไถบดขยี้จนไม่เหลือแรงจะสู้แล้ว

เขายอมแพ้!

ยอมแพ้เหมือนหลิวเกาต้าเลย!

แต่ถ้าจะขายตอนนี้… เขาก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่ดี…

ช่วยตกลงมาบ้างก็ได้ ฉันจะได้ขายออกสักที

ทำไมแค่รอให้มันตกลงมานิดเดียวมันยากนัก?

เฉียนจื้อหยงได้แต่นั่งมองหุ้นวิ่งขึ้นไม่หยุด…

แล้วในพริบตา เวลาซื้อขายก็หมดลง

"เฮ้อ… เวลานี่มันผ่านไปไวชะมัด"

"ไว้ขายวันจันทร์ก็แล้วกัน" เฉียนจื้อหยงคิดในใจ

ไม่สามารถเลื่อนไปอีกแล้ว…

ถ้าปล่อยไว้อีก ราคาหุ้นอาจเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจริงๆ

ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่ จู่ๆ หลี่หยวนเว่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ร้องลั่นด้วยความตื่นเต้น

"ข่าวดีครับ! หุ้นเหม่าไถถูกสั่งพักการซื้อขายแล้ว"

"การพักซื้อขายครั้งนี้เป็นเพราะมีข่าวดีครั้งใหญ่ หุ้นของเรามีสิทธิ์จะพุ่งขึ้นทะลุฟ้าเลยครับ"

เฉียนจื้อหยงมองด้วยความงุนงง

เขาเป็นแค่มือใหม่ในตลาดหุ้น ยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่า "พักการซื้อขาย" มันคืออะไร

"พัก… พักการซื้อขายนี่หมายความว่ายังไง?" เฉียนจื้อหยงถามอย่างงงๆ

หลี่หยวนเว่ยรีบอธิบายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า "พักซื้อขายก็คือ หยุดการซื้อขายชั่วคราวตามชื่อเลยครับ จะกลับมาซื้อขายได้อีกต่อเมื่อเปิดการซื้อขายใหม่"

"ครั้งนี้เป็นการพักเพราะมีข่าวดีหลังจากเปิดใหม่ ส่วนใหญ่จะพุ่งขึ้นติดเพดานแบบต่อเนื่องเลย"

"ยินดีด้วยครับ!!"

"คุณกำลังรวยแล้ววววว!!"

สีหน้าของเฉียนจื้อหยงซีดเผือดในทันที

เฉินจิ่งฝูดีใจมาก "นี่มันข่าวดีที่สุดในรอบปีเลยนะ"

"ทั้งเมืองอู่เฉิงมีร้านหรูมากมาย อยากกินร้านไหนเลือกได้เลย"

"คืนนี้เราต้องเมาให้หัวทิ่ม! ผมเลี้ยงเอง!"

ทุกคนพากันหันมามอง "พระเอกของงาน"

เฉียนจื้อหยง!

เพราะการตัดสินใจอย่างกล้าหาญของเฉียนจื้อหยง ทำให้เฉินจิ่งฝูกอบโกยเงินไปมหาศาล

ทุกคนรู้ดีว่างานเลี้ยงวันนี้ ก็เพื่อแสดงความขอบคุณต่อเฉียนจื้อหยงโดยเฉพาะ

แต่แล้ว ทุกคนกลับต้องแปลกใจ

เพราะสีหน้าของเฉียนจื้อหยง ซีดเผือดผิดปกติ หน้าสลับระหว่างเขียวคล้ำกับซีดขาวอย่างน่ากลัว

"พะ… พักการซื้อขาย?" เฉียนจื้อหยงตัวสั่น

พักการซื้อขายก็แปลว่า.. .ไม่สามารถเทรดหุ้นได้?

แปลว่าตอนนี้เงินกว่า 300 ล้าน ของเขาโดน "ขัง" อยู่ในหุ้นเหม่าไถ

แล้วฉันจะต้องทำยังไง?

จะผลาญเงินได้ยังไง?

ถ้ามันพักซื้อขายไปจนระบบสรุปยอดเลยล่ะ? ระบบก็คิดว่าเงินส่วนนั้นเป็นกำไรใช่ไหม?

ไม่นะ!!! คฤหาสน์ของฉัน!!! รถหรูของฉัน!!!

แม่งเอ๊ย!!! ไอ้หุ้นเหม่าไถ!!!

ฉันกับแกจะเป็นศัตรูกันไปทุกภพทุกชาติ!!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]