บทที่ 3: ตาเดียวนอน

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เหลียน เฉียนจื้อหยงก็ตื่นเต้นสุดๆ

คนแบบนี้เหมาะมาก!

เชื่อฟังแปลว่าไม่ทำอะไรนอกเหนือคำสั่ง และไม่ก่อเรื่องวุ่นวายให้เขา

เขาชอบคนแบบนี้ที่สุด!

"ตกลงครับ" เฉียนจื้อหยงตอบรับหลี่เหลียนด้วยรอยยิ้ม ขณะในใจก็เริ่มคิดแผนของตัวเอง

พนักงานหลายคนทำงานกับหลี่เหลียนมานานถึงแปดปี

หลี่เหลียนตอนเลิกจ้างก็ไม่ได้มีแผนจะจ่ายค่าชดเชยแบบ n+1

เพราะระบบแบบ n+1 มักมีแค่ในบริษัทใหญ่ๆ

ซูเปอร์มาร์เก็ตทั่วไปมักจะไม่มี

แต่เฉียนจื้อหยงตั้งใจว่าจะจ่าย!

เพราะระบบอนุญาตให้เขาจ่ายได้ในฐานะค่าใช้จ่ายในการบริหารกิจการ

…

ภายในห้องทำงานของเจ้าของร้าน เฉียนจื้อหยงที่อิ่มจนท้องป่องนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงอย่างสบายใจ

หลี่เหลียนให้การต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นเกินคาด อีกฝ่ายยืนยันจะเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่

เขาปฏิเสธไม่ลง สุดท้ายกินไปกว่าพันหยวน

เนื้อแพะที่กินนี่เคี้ยวเพลินจริงๆ ตอนนี้เฉียนจื้อหยงยังคงรู้สึกได้ถึงรสชาติ

"มื้อนึงคนละ 500 หรูหราจริงๆ!" เขาบ่นพึมพำพร้อมกับลิ้มรสในความทรงจำ

แค่คิดว่าอีกสามเดือนข้างหน้า เขาจะได้ 5 ล้าน มื้อละ 500 ก็ดูเหมือนเรื่องเล็กน้อย

หลังจากนี้จะได้กินตามใจอยากทุกวัน ไม่ต้องทนกินแต่ข้าวกล่องอีกต่อไป!

แค่คิดก็รู้สึกมีแรงฮึดขึ้นมาเต็มเปี่ยม

ในตอนนี้ เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อก! ก๊อก!"

"เข้ามาได้" เฉียนจื้อหยงรีบลุกขึ้นนั่ง

ชายวัยกลางคนในชุดเรียบร้อยก้าวเข้ามาในห้อง

เขาคือผู้จัดการซูเปอร์มาร์เก็ต ชื่อว่าจูต้าเฉียง

"ผู้จัดการจู เชิญนั่งก่อน!" เฉียนจื้อหยงรีบเชิญเขานั่ง

จูต้าเฉียง เดินเข้ามาอย่างระวัง ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้าง

"คุณเฉียนสุภาพเกินไปแล้วครับ" เขาพูดอย่างนอบน้อม

เจ้าของร้านคนก่อนดูจะไม่พอใจเขาอย่างมาก

ถ้าไม่ใช่เพราะซูเปอร์มาร์เก็ตเจ๊งก่อน เขาคงโดนไล่ออกไปแล้ว

ไม่รู้ว่าเจ้าของคนใหม่จะคิดยังไงกับเขา

ตอนนี้งานหายาก โดยเฉพาะตำแหน่งผู้จัดการที่ได้เงินเดือนหมื่นหยวน

เขาอายุมากแล้ว มีพ่อแม่ มีลูก เมียไม่มีงานทำ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเขา

หากต้องออกจากงานตอนนี้ ก็ไม่รู้จะไปทำอะไรได้อีก

เฉียนจื้อหยงถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "ทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ตสบายดีไหม?"

จูต้าเฉียงหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า หยิบขึ้นมาหนึ่งมวนแล้วยื่นให้เฉียนจื้อหยงอย่างเคารพ

เฉียนจื้อหยงส่ายหน้า "ผมไม่สูบบุหรี่ครับ"

จูต้าเฉียงตอบเสียงเบา "คุณเฉียน ผมอยู่ที่นี่สบายดีครับ พนักงานทุกคนก็ขยันขันแข็ง ร่วมมือกันดี"

"เพียงแต่ร้านเรายิ่งเปิดนาน ก็ยิ่งขาดทุนทุกเดือนเลยครับ…"

พอได้ยินแบบนั้น เฉียนจื้อหยงถึงกับดีใจสุดๆ

ขาดทุนเหรอ!? นั่นฟังดูยอดไปเลย!!

เขาพยักหน้าพลางทำหน้าจริงจัง "เรื่องสถานการณ์ของร้าน ผมเข้าใจดีครับ ผมมีแผนของตัวเอง"

"คุณไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอแล้ว"

จูต้าเฉียงรีบนั่งหลังตรง "ครับคุณเฉียน คุณสั่งยังไง ผมก็ทำตามทุกอย่าง จะไม่มีคิดเองเออเองเด็ดขาด!"

เมื่อเห็นเขาเชื่อฟังขนาดนี้ เฉียนจื้อหยงยิ้มพอใจสุดๆ "ผู้จัดการจู ผมขอมอบหน้าที่ดูแลซูเปอร์มาร์เก็ตให้คุณเลยนะครับ"

"ปกติผมไม่ค่อยมีเวลา ถ้ามีปัญหาอะไร ให้คุณใช้วิธีเดิมๆ ปรึกษากับพนักงานแล้วตัดสินใจได้เลย"

"ครับ!" จูต้าเฉียงพยักหน้ารับคำทันที

เฉียนจื้อหยงหยิบบัตรธนาคารจากกระเป๋า แล้วยื่นให้เขา "นี่คือบัญชีบริษัท มีเงินอยู่ 2 ล้าน คุณลองดูว่าเพียงพอไหม?"

เขาเพิ่งใช้เงินจ้างคนจัดการเรื่องจดทะเบียนบริษัทแบบรวดเร็ว

เนื่องจากเปิดเป็นธุรกิจเจ้าของคนเดียว จึงไม่ต้องใช้เวลานาน

ชื่อบริษัทคือ ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง แปลว่า "เจ๊งเร็วทันใจ"

จูต้าเฉียงมือไม้สั่นขณะรับบัตร น้ำเสียงก็สั่นตาม "บัตรแบบนี้จะให้ผมถือไว้เลยเหรอครับ? แบบนี้มันจะดีเหรอ?"

พวกเขาเพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียวเอง แต่เจ้านายกลับไว้ใจเขาขนาดนี้

ไม่กลัวเขาหนีเอาเงินไปเหรอ?

เฉียนจื้อหยงยิ้มพลางตบบ่าอีกฝ่าย "ผมเชื่อใจคุณครับ"

เมื่อได้ยินแบบนั้น จูต้าเฉียงถึงกับน้ำตาไหล

ผู้ชายตัวโตคนหนึ่ง ถึงกับสะอื้นออกมา

"พอแล้วครับ อย่าทำตัวน่าสงสาร รีบไปทำงานเถอะ!" เฉียนจื้อหยงโบกมือไล่เขาออกไป

พอประตูปิดลง เฉียนจื้อหยงก็ถอนหายใจ "ในที่สุดก็ไปสักที!"

เขาทิ้งตัวลงบนเตียงแสนสบาย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเปิดเกมที่ไม่ได้แตะมานาน

"เล่นสักตาสองตา แล้วเข้านอนเร็วหน่อย พรุ่งนี้จะได้ตื่นเช้า"

เขาบอกตัวเองแบบนั้น แล้วก็นอนเล่นอย่างสบายใจ

ฝีมือของเขาโคตรเทพ แต่ดันเจอทีมแย่ เล่นกี่ตาก็แพ้ แม้ว่าเขาจะทำคะแนนอันดับหนึ่งตลอดก็ตาม

เขาโมโหจนต้องด่าทีม ทีมก็ด่าสวนกลับมา ด่ากันยับ

สุดท้ายเขาก็เล่นไปจนถึงตีสาม ชนะได้สักตา ถึงยอมนอน

…

ตอนเที่ยงวันถัดมา เฉียนจื้อหยงเพิ่งตื่น เขาเห็นว่าที่ร้านกำลังจัดของขึ้นชั้นอยู่

เขาออกไปซื้อข้าวกล่องรสชาติแย่ที่คุ้นเคยมากิน แล้วก็กลับมานั่งเล่นเกมโทรศัพท์ต่อ

สามวันผ่านไป เขายังคง "ทำงาน" อย่างจริงจัง

แพ้บ้าง ชนะบ้าง อันดับไม่ขยับไปไหนเลย ทำเอาเขาหงุดหงิดสุดๆ

ที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าคือตอนเที่ยงของวันที่สาม เขาออกไปซื้อข้าว แล้วพบว่าซูเปอร์มาร์เก็ตเปิดให้บริการแล้ว?

เร็วจนน่าเหลือเชื่อ!

เฉียนจื้อหยงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูยอดเงิน ในบัญชียังเหลืออยู่เจ็ดแสนกว่าหยวน!

ซูเปอร์มาร์เก็ต 5,000 ตารางเมตร ใช้เงินลงของแค่ล้านกว่าหยวน!?

เมื่อเห็นชั้นวางของเก่าๆ ถูกเติมจนแน่นด้วยสินค้า เฉียนจื้อหยงก็งงสุดๆ

"บอสครับ!" เมื่อเห็นเฉียนจื้อหยงเดินตรวจร้าน จูต้าเฉียงรีบวิ่งเข้ามาทันที

"ผู้จัดการจู นี่มันเรื่องอะไรครับ?" เฉียนจื้อหยงชี้ไปที่ชั้นวาง "ของพวกนี้แค่ล้านกว่าๆ เองเหรอ?"

เขาวางแผนจะใช้เงิน 2 ล้านเติมสินค้า ซึ่งจะทำให้ขาดแคลนสินค้า เพื่อขัดขวางไม่ให้ร้านได้กำไร

ใครจะไปคิดว่าเปิดร้านได้ราบรื่นขนาดนี้!

จูต้าเฉียงอธิบาย "บอสครับ ส่วนใหญ่พวกซัพพลายเออร์ให้สินค้าก่อน แล้วค่อยชำระเงินครับ

มีแค่บางเจ้าใหญ่ๆ เท่านั้นที่ต้องจ่ายเงินล่วงหน้า"

"อ๋อ อย่างนั้นนี่เอง" เฉียนจื้อหยงพยักหน้า

เขารู้สึกว่าธุรกิจสมัยนี้แข่งขันกันหนักเกินไปแล้ว!

ถึงขั้นยอมให้เครดิตเพื่อให้ซูเปอร์มาร์เก็ตสั่งของจำนวนมาก!

"อ้อ.. จริงด้วย" จูต้าเฉียงพูดขึ้น "เดือนนี้เรารับค่าเช่าพื้นที่จัดแสดงสินค้ามา 100,000 หยวนครับ"

"ค่าจัดแสดงสินค้า?" เฉียนจื้อหยงขมวดคิ้ว

ยังไม่ทันเปิดร้านขาย ก็ได้เงินแสนแล้ว?

"ก็คือเวลาซัพพลายเออร์อยากให้สินค้าของเขาอยู่ตำแหน่งเด่นๆ เขาต้องจ่ายเงินให้เรา นั่นแหละค่าเช่าพื้นที่จัดแสดงสินค้า" จูต้าเฉียงอธิบายด้วยสีหน้ายินดี

เฉียนจื้อหยงหน้าเครียดทันที

แบบนี้มันบ้าไปแล้ว!

เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้ร้านได้กำไร

ถ้าซัพพลายเออร์ขายของไม่ออก เงินค่าเช่าพื้นที่จัดแสดงสินค้าพวกนั้นก็เสียเปล่าสิ?

ไม่ได้! เขาขาดทุนได้ แต่ซัพพลายเออร์ห้ามขาดทุนเด็ดขาด!

"เงินนี่เรารับไว้ไม่ได้ เราต้องปฏิบัติกับทุกคนบนพื้นฐานเท่าเทียมกัน!" เฉียนจื้อหยงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วบอกให้จูต้าเฉียงรีบคืนเงินไป

"เอ่อ…" จูต้าเฉียงมองด้วยความไม่เข้าใจ

ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ๆ ทุกแห่งก็เก็บเงินตรงนี้ทั้งนั้น

ทำไมเจ้านายของเขาไม่รับเงิน?

เฉียนจื้อหยงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ผู้จัดการจู เราทำธุรกิจ ต้องมีหลักการ มีสิ่งที่ควรทำ และไม่ควรทำ"

"สิ่งที่ควรได้ ก็ต้องเอาเต็มเม็ดเต็มหน่วย แต่ถ้าไม่ควรได้ ก็ห้ามเก็บแม้แต่หยวนเดียว เข้าใจไหม?"

เขาต้องเตือนผู้จัดการจูไว้ก่อน

อย่าคิดทำกำไรให้เขาอีก!

เฉียนจื้อหยงก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ความผิดของจูต้าเฉียง เพราะแต่ก่อนซูเปอร์มาร์เก็ตก็คงเก็บเงินแบบนี้ ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายคิดเองทำเอง

"เข้าใจครับบอส!" จูต้าเฉียงถึงกับตัวสั่น รู้สึกเหมือนถูกปลุกให้ตื่น

คำว่า ‘มีสิ่งที่ควรทำ และไม่ควรทำ’ ดังซ้ำไปมาในหัวเขา

เฉียนจื้อหยงตบบ่าอีกฝ่าย "ตั้งใจให้ดีนะ ทำงานกับผม ได้กินดีอยู่ดีแน่นอน!"

จูต้าเฉียงเป็นคนดี เชื่อฟังทุกอย่างที่สั่ง

เฉียนจื้อหยงวางแผนไว้แล้ว

พอร้านนี้เจ๊ง และระบบโอนเงินรอบใหม่มา

เขาจะให้จูต้าเฉียงทำหน้าที่เดิม

ไปเปิดสาขาใหม่ แล้ว "ปล้นระบบ" อีกครั้ง!

………

ค่าชดเชยแบบ n+1 = (จำนวนปีที่ทำงาน + 1 เดือน) × เงินเดือน