บทที่ 1: ระบบเสียเงิน

ประเทศจีน มณฑลหู เมืองฮั่นเฉิง

ในอาคารสำนักงานสุดหรูแห่งหนึ่ง ภายในห้องทำงานแคบๆ มีชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยพลังนั่งอยู่กับชายวัยกลางคนหัวล้าน

ชายหนุ่มคนนั้นชื่อว่าเฉียนจื้อหยง กำลังอยู่ในการสัมภาษณ์งานครั้งที่ 53 ของเขา

บนเก้าอี้ผู้บริหาร ชายวัยกลางคนที่ชื่อว่าคุณเฉิน มีสีหน้าจริงจัง เขาลูบเส้นผมบางๆ ของตัวเอง ขณะมองไปยังเรซูเม่ ก่อนจะเอ่ยถามว่า "คุณสามารถทำโอทีได้ไหม?"

เฉียนจื้อหยงย้อนถามกลับไปทันที "คุณจ่ายค่าโอทีไหมล่ะครับ? ถ้าจ่าย ผมก็ทำได้!"

คุณเฉินนิ่งไปเล็กน้อย ปกติเด็กจบใหม่จะไม่ค่อยกล้าพูดตรงๆ ขนาดนี้

ค่าโอทีเป็นค่าแรงสองเท่า แน่นอนว่าเขาไม่อยากจ่าย

ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว เริ่มมีทีท่าหงุดหงิด แล้วถามต่อ "แล้วคุณสะดวกไหมถ้าต้องเดินทางไปทำงานนอกพื้นที่?"

"คุณเฉินมีเบี้ยเลี้ยงให้ไหมครับ?" เฉียนจื้อหยงถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

คำถามนี้แทงใจดำ ทำให้คุณเฉินเริ่มอารมณ์เสีย "เด็กสมัยนี้ต้องรู้จักความยากลำบาก อย่ามัวแต่คิดถึงแต่เรื่องเงิน!"

จากนั้น คุณเฉินก็เริ่มเทศนายืดยาว

เฉียนจื้อหยงฟังจนเริ่มหมดความอดทน แต่ก็ยังฝืนยิ้มฟังจนจบ

เขารอจนคุณเฉินพูดจบ จึงแย้งขึ้น "ถ้าให้เงินเดือนสูงๆ ผมก็ยังลำบากได้ ไม่เห็นเป็นไร…"

คุณเฉินถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ถอนหายใจแล้วพูดเสียงเข้ม "เด็กหนุ่มอย่างคุณ เอาแต่จ้องแต่เงิน"

พออีกฝ่ายพูดแต่เรื่องอื่น ไม่พูดถึงเงินสักคำ เฉียนจื้อหยงก็หมดความอดทน เขาลุกขึ้นทันที

"ถ้าไม่ให้จ้องเงิน แล้วจะให้ไปจ้องอะไร? จ้องหน้าคุณหรือไง?"

"คุณหล่อขนาดนั้นเลยเหรอ?"

จากประสบการณ์การสัมภาษณ์งาน 52 ครั้งก่อนหน้านี้ เขาพอจะเดาได้ว่าบริษัทนี้จะจ่ายเงินเดือนแค่สามพันหยวน และหวังให้เขาทำโอทีโดยไม่ต้องจ่ายเพิ่ม

บริษัทนี้อยากให้เขาไปทำงานนอกพื้นที่ เสียแรงเสียเหงื่อเพื่อบริษัท แต่ไม่ให้แม้แต่ค่าเดินทาง

บริษัทห่วยๆ แบบนี้ ใครจะอยากร่วมงานด้วย?

ใครจะทำก็ทำ แต่ฉันไม่ทำเด็ดขาด!

พูดจบ เฉียนจื้อหยงก็หันหลังเปิดประตูออกไป

เสียง "ปั้ง!" ดังสนั่นเมื่อเขาปิดประตู

คุณเฉินมองตามแผ่นหลังของเขาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง "เด็กหนุ่มสมัยนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เอาใจยากจริงๆ"

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง เฉียนจื้อหยงเดินกลับเข้ามา

คุณเฉินสีหน้าสดชื่นขึ้นทันที "ทำใจได้แล้วเหรอ?"

เฉียนจื้อหยงเดินไปคว้าเรซูเม่บนโต๊ะ "ขอเรซูเม่คืนด้วย พิมพ์ทีนึงเสียตั้ง 1 หยวน!"

นี่เขาต้องรอสัมภาษณ์กับบริษัทห่วยๆ นี่ตั้งสี่ชั่วโมงนะ!

ทิ้งเรซูเม่ไว้ก็เท่ากับขาดทุนชัดๆ!

หลังจากหยิบเรซู่เม่แล้ว เฉียนจื้อหยงก็ออกไปทันที

……

หน้าอาคารสูง เฉียนจื้อหยงกำลังก้มมองโทรศัพท์ดูรายละเอียดของการสัมภาษณ์งานครั้งที่ 54 ในช่วงบ่าย

ในประกาศรับสมัครเขียนว่าเงินเดือน 3,000 ถึง 6,000 หยวน เขารู้ทันทีว่าก็คงแค่สามพันอีกแล้ว ก็ได้แต่หวังว่าอย่างน้อยก็ขอให้จ่ายค่าโอที และขอแค่งานไม่เหนื่อยเกินไปก็พอ

ในขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีม่านแสงโปร่งใสปรากฏขึ้นในหัวของเขา

[ระบบเสียเงินกำลังเชื่อมต่อ…]

[เชื่อมต่อสำเร็จแล้ว]

[เงินจำนวน 5,000,000 หยวนได้ถูกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว]

[โฮสต์: เฉียนจื้อหยง]

[เงินของระบบ: 5,000,000]

[เงินส่วนตัว: 1,211]

[กฎของระบบมีดังนี้…]

ระบบ!?

เฉียนจื้อหยงถึงกับตาเป็นประกาย

เขาเป็นทั้งเกมเมอร์และนักอ่านนิยายตัวยง แน่นอนว่าเขารู้ว่าระบบคืออะไร

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าวันหนึ่งเขาจะได้รับพรจากระบบเหมือนคนอื่นๆ ด้วย

เฉียนจื้อหยงรีบกดเปิดดู "กฎของระบบ"

ซึ่งมีเพียงสองข้อเท่านั้น

[1: ห้ามทำผิดกฎหมาย]

[2: จำนวนเงินของระบบที่โฮสต์ใช้ไป จะถูกแปลงเป็นเงินส่วนตัวเมื่อสิ้นสุดรอบ แต่ทุกการกระทำต้องสมเหตุสมผล]

เขาเปิดดูรอบปัจจุบันของตัวเอง

[รอบ: 3 เดือน]

[เงินของระบบ: 5,000,000]

หลังอ่านอย่างละเอียด เฉียนจื้อหยงก็เข้าใจทันทีว่าวิธีใช้ระบบให้เกิดประโยชน์ที่สุดคืออะไร

ภายใน 3 เดือน ขอแค่เขาทำให้เงิน 5 ล้านของระบบหมดไป ระบบก็จะมอบเงินจำนวนเดียวกันให้เขาเป็นรางวัล

แม้จะไม่หมด เขาก็จะได้รับเท่าที่เสียไป

การหาเงิน 5 ล้านภายในสามเดือน? ยากมาก!

แต่ใช้เงิน 5 ล้านภายในสามเดือน? โคตรง่าย!

ข้อจำกัดเพียงอย่างเดียวคือ ห้ามใช้เงินของระบบกับตัวเอง และต้องใช้อย่างสมเหตุสมผล

พูดง่ายๆ ว่าในสามเดือนนี้ เขาต้องใช้ชีวิตด้วยเงินส่วนตัวที่มีอยู่เพียง 1,211 หยวน

หลังจากนั้น ระบบถึงจะสรุปผลและโอนเงินให้

แค่คิดถึง 5 ล้านในอนาคต เฉียนจื้อหยงก็รู้สึกฮึกเหิม

ในหัวเขาผุดไอเดียขึ้นมามากมาย ทุกไอเดียล้วนสามารถ "เสียเงิน" ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

"เล่นหุ้น? ก็ไม่เลวนะ แต่มันไม่แน่นอน หุ้นจะร่วงแค่ไหนก็คงไม่ถึงกับเหลือศูนย์ในสามเดือน"

"งั้นก็ทำธุรกิจ ธุรกิจนี่แหละตัวกินเงินชั้นดี แถมยังควบคุมได้ด้วย!"

มีระบบอยู่ทั้งที จะมานั่งทำงานงกๆ ไปทำไม?

ไปเป็นเจ้าของกิจการดีกว่า!

เจ้าของแบบที่ผลาญเงินไปวันๆ โดยไม่ต้องลงแรงให้เหนื่อย

ระหว่างที่คิด เฉียนจื้อหยงก็เดินไปเรื่อยๆ จู่ๆ ท้องก็ร้องขึ้นมา

ตอนนี้ก็บ่ายแล้ว ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย

เขาเงยหน้าขึ้น เห็นฝั่งตรงข้ามถนนเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ชื่อว่า "ซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน"

ซูเปอร์มาร์เก็ตแบบนี้นอกจากจะขายของใช้แล้ว ยังมีขายอาหารจานด่วน ขนมขบเคี้ยว และแม้แต่โรงหนังในตัว

แม้สถานที่จะดูดี แต่ราคาสินค้าแพงใช้ได้

ถ้าหลังจากสามเดือน ได้เงิน 5 ล้านจากระบบ เขาก็คงไม่ลังเลที่จะเดินเข้าไป

แต่ตอนนี้...

เมื่อมองดูเงินที่มีแค่พันกว่าหยวน เฉียนจื้อหยงได้แต่ลูบท้อง แล้วเดินต่อไป

เขาเดินข้ามถนนไปอีกฟาก เขาแวะซื้อข้าวราดแกงข้างทางในราคา 15 หยวน กินไปเดินไป พร้อมกับคิดหาวิธี "เสียเงินให้ได้มากที่สุด"

แต่แล้ว เสียงเอะอะก็ขัดจังหวะความคิดของเขา

เขาหันไปมองตามเสียงก็พบว่าซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งปิดอยู่กำลังมีคนยกของออกมา

ดูเหมือนว่าซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้จะปิดกิจการไปแล้ว พวกซัพพลายเออร์จึงกำลังขนสินค้ากลับ

ที่นี่ไม่ใช่ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่โตอะไร และไม่นานมานี้ ซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนที่อยู่อีกฝั่ง ห่างออกไปไม่ไกล ก็เพิ่งเปิดใหม่

ร้านขนาดกลางอย่างที่นี่ก็ย่อมถูกเบียดจนอยู่ไม่ได้

เพราะซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนมีขนาดใหญ่กว่าที่นี่ถึงสิบเท่า

แถมนอกจากจะขายของกินของใช้ ยังมีโซนการค้าอื่นๆ อีกด้วย

ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดกลางแบบนี้ จะไปแข่งกับขนาดใหญ่ซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างหยงเหนียนได้ยังไง?

ขณะที่คิดไปเรื่อยๆ เฉียนจื้อหยงก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

นี่มันธุรกิจที่ขาดทุนแน่นอน! ไม่ใช่สิ่งที่เขากำลังมองหาอยู่หรอกเหรอ!?

ตอนนี้ของก็ยังอยู่ พนักงานก็ยังไม่ไป ถ้าเขาเข้ามารับช่วงต่อทันที ก็สามารถเริ่ม "ขาดทุน" ได้เลย!

ถ้าจ้างพนักงานเพิ่มอีกหน่อย วันนึงขาดทุนสักสองสามหมื่นหยวนก็อาจจะเป็นไปได้

พอครบสามเดือนก็ประกาศล้มละลาย จ่ายค่าชดเชยให้พนักงาน

แค่นี้ระบบก็จะโอนเงิน 5 ล้านให้ทันที!

ที่สำคัญคือ เขาไม่ต้องลงแรงอะไรเลย ไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องคิด

พนักงานจะเป็นคนช่วยทำให้เขาขาดทุนเอง!

เฉียนจื้อหยงกลัวว่าเจ้าของจะหนีไปก่อน จึงรีบวิ่งเข้าไปพร้อมกับข้าวกล่องที่ยังกินไม่หมด

ในซูเปอร์มาร์เก็ตยังมีคนอยู่ไม่น้อย บ้างก็ทำความสะอาด บ้างก็ขนของ

เฉียนจื้อหยงกวาดตามองจนเห็นชายวัยกลางคนใส่สูทผูกเนคไท กำลังยืนสั่งการอยู่ท่ามกลางฝูงชน

เขารีบเดินเข้าไปหา

"ขอโทษนะครับ ซูเปอร์มาร์เก็ตนี้มีคนรับช่วงต่อหรือยังครับ?" เฉียนจื้อหยงถามด้วยความคาดหวัง

ชายวัยกลางคนมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหยิบซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า หยิบมวนหนึ่งขึ้นมา กำลังจะยื่นให้

แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังถือกล่องข้าวอยู่ เขาก็ลังเลใจ กำลังจะเก็บกลับเข้าไป แต่ก็รู้สึกว่าทำแบบนั้นดูไม่ดีเท่าไหร่

ขณะที่เขากำลังกระอักกระอ่วนอยู่ อีกฝ่ายก็เอื้อมมือรับบุหรี่ไปอย่างไม่ลังเล

"เอ่อ… ผมไม่ใช่เจ้าของหรอกครับ ผมเป็นแค่ผู้จัดการ เจ้าของอยู่ตรงนั้น" ชายวัยกลางคนชี้ไปยังชายอ้วนพุงพลุ้ยที่อยู่ด้านข้าง

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

ระบบอะไร? ยิ่งเจ๊งยิ่งรวย! เริ่มต้นด้วยซูเปอร์มาร์เก็ต

ดินแดนของฉันมีแต่ทหารระดับเทพ

มาร์เวล: ระบบโหลดเทมเพลตตัวเอกแบบสุ่ม

จ้าวแห่งเวทมนตร์ในจักรวาลมาร์เวล

ฮอกวอตส์: ระบบสุ่มกาชา

วันสิ้นโลก: สิ่งของที่ผู้หญิงใช้จะได้คืนหมื่นเท่า

พรสวรรค์ระดับ SSS คูลดาวน์เร็วขึ้นล้านเท่า

ปลุกพลังเซียนดาบแห่งสุรา ฉันเก่งขึ้นได้ด้วยการดื่ม

ปรมาจารย์สัตว์อสูรระดับเทพ (จบแล้ว)

เส้นทางสู่มหาเศรษฐีด้วยระบบสุ่มเทคโนโลยีหมื่นโลก (จบแล้ว)

ผจญภัยในจักรวาลมาร์เวลกับระบบจำลองตัวละคร

ระบบคัดลอกพรสวรรค์แห่งวันสิ้นโลก

เริ่มต้นด้วยความไร้เทียมทานและสร้างมหานครนิรันดร์ (จบแล้ว)

ระบบเทพเจ้าผู้สร้าง : กำเนิดใหม่ในโลกบรรพกาล

ผจญภัยในโลกวันพีซกับระบบจำลองตัวละคร

ระบบอัญเชิญนินจาสู่จักรวาลมาร์เวล

จอมมารที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งฮอกวอตส์ (จบแล้ว)

สงครามแห่งมาตุภูมิอเมริกันคอมิกส์ (จบแล้ว)

วันสิ้นโลกกับระบบสุ่มเสบียงไม่จำกัดทุกวัน (จบแล้ว)

วันสิ้นโลก: รูเล็ตต์ของฉันเลเวลสูงกว่าคนอื่น (จบแล้ว)

อัตราดรอป 100% ณ จุดเริ่มต้นของโลกในตำนาน (จบแล้ว)

เกิดใหม่เป็นอพอลโล่เทพแห่งดวงอาทิตย์ พร้อมระบบหีบสมบัติ (จบแล้ว)

มาร์เวล: เมื่อผมแต่งงานกับแบล็ควิโดว์ (จบแล้ว)

คุณปู่ตะลุยมัลติเวิร์ส (จบแล้ว)

จอมเวทย์สูงสุดแห่งฮอกวอตส์ (จบแล้ว)

--------------------