บทที่ 809 อัดพลังขึ้นเพชร?

ภายนอกมิติเงาหายนะ เจียงเสี่ยวค้นหาบัตรธนาคารของเขาจนเจอ และเทเลพอร์ตตรงไปยังชั้นสองของห้างร้านรุ่ยเฟิง ภายในห้องทำงานของผู้จัดการซุนซือเถียน

เจ้าอ้วนซุนสะดุ้งโหยง เขาที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเก้าอี้หมุนเกือบจะหงายหลังตึง...

เจียงเสี่ยวเตรียมที่จะตุนลูกแก้วดาราปีศาจหินน้อยเอาไว้เยอะหน่อยในครั้งนี้ มีสำรองไว้ย่อมดีกว่า

“ผู้จัดการซุน! ผมเอาเงินมาส่งให้อีกแล้วนะ!” เจียงเสี่ยวทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะทำงานของเขา พลางหัวเราะแหะๆ

“น้องเจียงล้อเล่นแล้ว ล้อเล่นแล้ว” เจ้าอ้วนซุนปาดเหงื่อ เขาตกใจจริงๆ สีหน้าดูลำบากใจเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า “น้องเจียง คุณก็รู้สถานการณ์ของประเทศเราตอนนี้ สถานการณ์ทั่วโลกคุณก็รู้ ธุรกิจลูกแก้วดาราของพวกเราทำยากเหลือเกิน ช่องทางการหมุนเวียนสินค้าถูกจำกัดอย่างมาก รัฐบาลควบคุมเข้มงวดเกินไป...”

เจียงเสี่ยวโบกมือ กล่าวว่า “เงินน่ะผมมี ไม่ได้ใช้แล้วมันอึดอัดน่ะ”

ซุนซือเถียนมีสีหน้าลำบากใจ กล่าวว่า “ไม่ใช่เรื่องเงินหรือไม่ใช่เงิน คุณบอกผมก่อนเถอะว่าคุณอยากได้อะไร?”

เจียงเสี่ยวกล่าวว่า “ลูกแก้วดาราปีศาจหินน้อยแบบคราวที่แล้ว มีเท่าไหร่เอาหมด”

สีหน้าของซุนซือเถียนไม่เปลี่ยนเลย ยังคงลำบากใจอยู่ตลอด “น้องเจียง เขตปกครองตนเองภาคเหนือทั้งภูเขาสูงหนทางไกลนะ...”

ผู้จัดการซุนยังคงเล่นลิ้นเพื่อหวังผลกำไรที่มากขึ้น เจียงเสี่ยวตบโต๊ะดังปัง แล้วเอ่ยว่า “ผมไม่รู้หรอกว่าอะไรคือภูเขาสูงหนทางไกล ผมรู้แต่ว่าเดือนมืดลมโชยคืออะไร”

ซุนซือเถียน: ???

เจียงเสี่ยวหัวเราะแหะๆ “เดือนมืดคือคืนฆ่าคน ลมโชยคือวันวางเพลิง ผู้จัดการซุน เคยได้ยินไหม?”

ซุนซือเถียนทำท่าทางเหมือนปวดฟันปวดเนื้อ เอ่ยปากว่า “น้องเจียง อย่างน้อยคุณก็เป็นแชมป์โลกนะ! คุณเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยนักรบดาราแห่งเมืองหลวงเชียวนะ! แถมยังเป็นทหารบุกเบิกที่ปกป้องประชาชนของพวกเราด้วย! ฟังสิ่งที่คุณพูดสิ มันคืออะไรกัน? ผมจะโทรไปร้องเรียนคุณแล้วนะ!”

“เอ่อ...” เจียงเสี่ยวเกาหัว กล่าวว่า “ผมกำลังเผยแพร่สำนวนชาวบ้านให้คุณฟังต่างหาก ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย ผมรู้สึกว่าระดับวัฒนธรรมของผมพัฒนาขึ้นเร็วมาก...”

ซุนซือเถียนลูบคางที่เต็มไปด้วยเนื้อ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เฮ้อ ยังไงก็ชอบน้องเจียงตอนมัธยมปลายมากกว่า ไม่เก่ง แล้วก็ไม่รู้อะไรเลย ทั้งคุยง่ายแล้วก็หลอกง่าย”

เจียงเสี่ยว: ???

“อุ๊ย” ซุนซือเถียนหัวเราะแหะๆ ความสำรวมและสง่างามเมื่อครั้งแรกพบได้หายไปนานแล้ว เจียงเสี่ยวก็สนิทสนมกับเขาแล้วจริงๆ

เห็นเพียงซุนซือเถียนรีบโบกมืออวบอ้วนคู่นั้น กล่าวว่า “น้องเจียงอย่าถือสาเลย”

เจียงเสี่ยวพลันยื่นมือข้างหนึ่งออกมา ทำท่าปางห้ามญาติ แววตาของเขาดูว่างเปล่าเล็กน้อย ดวงตาที่เหม่อลอยไปชั่วขณะนั้น ทำให้ซุนซือเถียนรีบหุบปาก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ผ่านไปครู่ใหญ่ สีหน้าของเจียงเสี่ยวก็ดูยินดีขึ้นมา หันไปมองซุนซือเถียน แล้วกล่าวว่า “เอาตามนี้ ลูกแก้วดาราปีศาจหินน้อยกับลูกแก้วดาราปีศาจหมวกฟาง มีเท่าไหร่เอาหมด คุณพยายามหามาให้ผมเถอะ เงินไม่ขาดแน่นอน”

ซุนซือเถียนอึ้งไปครู่หนึ่ง “ปีศาจหมวกฟาง!? คุณล้อผมเล่นหรือเปล่า ลูกแก้วดาราปีศาจหมวกฟางเนี่ยนะ!? คุณ... เอ๊ะ? น้องเจียง?”

ซุนซือเถียนรู้สึกเพียงแค่ตาลาย คนหายไปแล้ว!

ซุนซือเถียนอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นอย่างลับๆ โชคดีที่ทักษะดารามิติถูกรัฐบาลควบคุมอย่างเข้มงวด โชคดีที่บนโลกนี้มีสองสามคนที่มีทักษะดารามิติ ไม่อย่างนั้นแล้ว จะเกิดเรื่องวุ่นวายขนาดไหน?

เจียงเสี่ยวกลับมาที่ห้อง 701 โดยตรง ในขณะเดียวกัน เสี่ยวผีคนสวนในโลกเงาหายนะ ก็ได้เปิดมิติฝึกซ้อมเงาหายนะ และกระโดดลงไปแล้ว

เขาสอดสองนิ้วเข้าปาก ผิวปากเสียงดัง “วี๊ด~”

“หือ?” หานเจียงเสว่กำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่งไฟฟ้า หันหน้าเข้าหากำแพงดวงดาว พื้นที่ฝึกซ้อมขนาดหนึ่งร้อยตารางเมตรนี้ดูค่อนข้างซอมซ่อจริงๆ ทุกคนเพียงแค่ขนย้ายอุปกรณ์ฝึกซ้อมเข้ามา “มีอะไรหรือ?”

แต่มิติฝึกซ้อมเงาหายนะกลับดูอบอุ่นมาก ตามมุมต่างๆ เต็มไปด้วยตะเกียงวิญญาณทะเล ทำให้ที่นี่ดูอบอุ่นเป็นพิเศษ

เหยื่อล่อเจียงเสี่ยวโบกมือ กล่าวว่า “ไม่มีอะไร พวกเธอฝึกของพวกเธอไปเถอะ”

สิ้นเสียง เหยื่อล่อเจียงเสี่ยวมองซ้ายมองขวา หยิบตะเกียงวิญญาณทะเลดวงหนึ่งขึ้นมาจากพื้น แล้วผิวปากเสียงดังไปทางไกลอีกครั้ง “วี๊ด~”

ในตู้โชว์ที่ตั้งชิดมุมกำแพง ผ้าคลุมสีดำผืนหนึ่งเปิดประตูกระจกตู้โชว์ แล้วลอยออกมาอย่างช้าๆ

และผ้าคลุมสีดำผืนนี้ก็ดูเหมือนจะเมามาย เดินโซซัดโซเซ

คนเมา เดินโซเซ

ผ้าคลุมเมา ลอยโซเซ...

ความจริงแล้ว วิญญาณกลืนทะเลไม่ได้เมา แต่กินมากเกินไปต่างหาก

มิติฝึกซ้อมที่เพิ่งถูกเจียงเสี่ยวอัดฉีดพลังเข้ามาใหม่นี้ พลังดาราเข้มข้นสุดๆ นับตั้งแต่วิญญาณกลืนทะเลถูกขังเข้ามา ก็ยังปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่นี่ไม่ได้เลย ถ้ามันมีปาก ไม่แน่มันอาจจะสำรอกนมออกมาแล้วก็ได้...

ถึงที่สุดแล้ว วิญญาณกลืนทะเลก็ถือเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเจ้าทะเลในทะเลลึก นับตั้งแต่ซากปรักหักพังเงาหายนะของร่างต้นเจียงเสี่ยวกลายเป็นโลกเงาหายนะ ทุกคนก็กังวลมาตลอดว่าวิญญาณกลืนทะเลจะอาละวาดคลุ้มคลั่ง

เพราะมิติเงาหายนะของเจียงเสี่ยวขยายใหญ่ขึ้น พลังดาราจึงเบาบางลง หากตอบสนองความต้องการของวิญญาณกลืนทะเลไม่ได้ เกิดมันหวนกลับไปทำนิสัยเดิม เริ่มกลืนกินสรรพสิ่งขึ้นมาจะทำอย่างไร?

ดังนั้น ทันทีที่มิติฝึกซ้อมเงาหายนะถูกอัดฉีดพลังจนเต็ม ชั้นวางแสดงของวิญญาณกลืนทะเลจึงถูกย้ายเข้ามาก่อนอุปกรณ์ฝึกซ้อมเหล่านี้ โชคดีที่ในระหว่างรอคอย วิญญาณกลืนทะเลไม่ได้คลุ้มคลั่ง ไม่ได้ทำให้ความกังวลของทุกคนกลายเป็นจริง

เหยื่อล่อเจียงเสี่ยวคว้าผ้าคลุมไว้ แล้วกระโดดลงไป ในโลกเงาหายนะด้านนอกประตู เจียงเสี่ยวรออยู่แล้ว

เจียงเสี่ยวรับตะเกียงวิญญาณทะเลมา อีกมือหนึ่งถือผ้าคลุมไว้ในมือ มองดูสภาพอ่อนปวกเปียกของมัน อดไม่ได้ที่จะทำหน้าแปลกๆ “เฮ้ เพื่อน ตื่นสิ อย่าหลับนะ”

ผ้าคลุมสีดำพาดอยู่บนแขนของเจียงเสี่ยว ยกปกคอขึ้นเล็กน้อย แล้วก็อ่อนยวบลงไปอีกครั้ง ทำท่าทางเหมือน “เมาเละเทะ”

เจียงเสี่ยวเดินออกจากโลกเงาหายนะของตัวเอง พลางเอาผ้าคลุมคลุมร่างอย่างจนใจ กล่าวว่า “ตื่นได้แล้ว ฉันจะลงทะเลแล้วนะ ถ้าแกยังเป็นแบบนี้อีก ฉันจะไม่เอาแกแล้วนะ”

ชั่วพริบตา วิญญาณกลืนทะเลก็ลอยขึ้น คลุมอยู่บนร่างของเจียงเสี่ยว พลิ้วไหวโดยไร้ลม

“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย” เจียงเสี่ยวเบ้ปาก ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้าน ร่างกายหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

“วูม......” เสียงวาฬร้องดังก้อง ท่วงทำนองไพเราะ ทะลุผ่านทะเลลึกอันมืดมิด กระเพื่อมอยู่ในน่านน้ำแห่งนี้

“ฮิฮิ” เจียงเสี่ยวยิ้มน้อยๆ พ่นฟองอากาศออกมาเป็นสาย

เขาหิ้วตะเกียงวิญญาณทะเล สวมผ้าคลุมสีดำ ลอยไปที่ร่างของวาฬเวิงเวิง แล้วหมอบลงไป

ผิวของวาฬเวิงเวิงนุ่มนิ่ม ลื่นมือ สัมผัสดีมาก

เจียงเสี่ยวหมอบอยู่บนหลังของวาฬเวิงเวิง ถูแก้มกับมัน ในสมองส่งผ่านอารมณ์ของตัวเอง: ไม่เจอกันนานเลยนะ

“วูม......” เสียงร้องของวาฬที่ว่างเปล่า แม้ระดับเสียงจะไม่มีการขึ้นลงมากนัก แต่กลับราวกับเป็นบทเพลงที่ไพเราะและงดงามที่สุดในโลกนี้

หางวาฬรูปหัวใจขนาดใหญ่สะบัดไปมา ร่างกายใหญ่พลิกตัวไปมาในทะเลลึก ราวกับกำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน

น่าเสียดายที่ตัวมันใหญ่เกินไป กระแสน้ำที่ถูกกวนขึ้นมา เกือบจะม้วนเจียงเสี่ยวหายไปแล้ว...

เจียงเสี่ยวสวมผ้าคลุมสีดำถอยหลังอย่างรวดเร็ว มองดูท่าทางหมุนตัวกลิ้งไปมาของวาฬเวิงเวิง นึกถึงภาพที่มันเล่นสนุกอย่างอิสระในทะเลในช่วงนี้ บนใบหน้าของเจียงเสี่ยวก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาจางๆ

แต่ว่า พูดตามตรง วาฬเวิงเวิงก็ยังคงโดดเดี่ยว

เนื่องจากมันแข็งแกร่งเกินไป เสียงแห่งท้องทะเลที่กวาดผ่านไป สแกนเจอแต่โครงร่างของสิ่งมีชีวิต ก่อนที่วาฬเวิงเวิงจะไปถึง สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ก็ได้ยินเสียงของเจ้าทะเลทะเลลึกนี้แล้ว หรือสัมผัสได้ถึงอันตรายสุดขีดที่กำลังมาเยือน จึงหนีไปตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว

สิ่งมีชีวิตจำนวนน้อยนิดที่วาฬเวิงเวิงได้พบเจอ ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตอ่อนแอที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ต่ออันตราย และในทะเลลึกแห่งนี้ สัตว์ดาราที่อ่อนแอนั้นมีน้อยมาก พวกมันมักจะปรากฏตัวในทะเลใกล้ฝั่งหรือทะเลตื้นมากกว่า ดังนั้น...

วาฬเวิงเวิงว่ายไปไกลแสนไกล แต่กลับไม่ค่อยได้เจอสิ่งมีชีวิตเท่าไหร่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการได้เพื่อนสักคนเลย

ในโลกของสัตว์ดารา โดยเฉพาะในมิติต่ำ กลุ่มสัตว์ดาราที่สติปัญญาถูกลดทอนเหล่านี้ เพื่อนถือเป็นสิ่งที่ค่อนข้างฟุ่มเฟือย

“แต่แกก็ได้แหวกว่ายไปทั่วหล้าแล้วไม่ใช่หรือ? แกได้เห็นดวงอาทิตย์อันร้อนแรง ได้สัมผัสลมทะเล” เจียงเสี่ยวคิดในใจเงียบๆ มองดูวาฬเวิงเวิงที่เล่นสนุกอยู่ตรงหน้า แต่ในใจกลับไม่ค่อยเชื่อมั่นในคำพูดของตัวเองเท่าไหร่นัก

“วูม......” ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเจียงเสี่ยว วาฬเวิงเวิงหยุดลง ร่างกายใหญ่ว่ายเข้ามา ขณะที่ลวดลายคลื่นสีขาวดำพาดผ่านสายตาของเจียงเสี่ยว ดวงตาขนาดใหญ่ดวงนั้นก็ค่อยๆ หยุดลงตรงหน้าเจียงเสี่ยว

แต่แกเคยคิดไหมว่า บนโลกใบนี้ อาจจะมีแค่แกจริงๆ

แกอาจจะไม่มีพวกพ้อง...

ฝ่ามือที่หิ้วตะเกียงวิญญาณทะเลของเจียงเสี่ยวทิ้งลงข้างลำตัวอย่างเป็นธรรมชาติ ใช้หน้าผากแนบชิดกับดวงตาขนาดใหญ่ของวาฬเวิงเวิงเบาๆ

“เอาล่ะ ไม่คิดเรื่องพวกนี้แล้ว” เจียงเสี่ยวสัมผัสถึงโครงร่างที่สแกนได้ในสมอง ก็ได้สติกลับมาทันที “นั่นคือพื้นที่อยู่อาศัยของวิญญาณกลืนทะเล?”

เจียงเสี่ยววางมือข้างหนึ่งบนดวงตาของวาฬเวิงเวิง วินาทีถัดมา เจ้าทะเลทะเลลึกขนาดใหญ่ก็กลายเป็นชั้นพลังดารา ดุจดวงดาวร่วงหล่นราวกับสายฝน พุ่งทะลักเข้าสู่ร่างกายของเจียงเสี่ยวอย่างบ้าคลั่ง

“โอ้......” เจียงเสี่ยวพ่นฟองอากาศออกมาเป็นสาย นี่... ความรู้สึกนี้...... มันฟินหน่อยๆ แฮะ?

ทุกวันมีแต่ฉันอัดฉีดคนอื่น วันนี้ในที่สุดก็มีคนอัดฉีดฉันแล้ว?

ดวงตาของเจียงเสี่ยวว่างเปล่า มองไปข้างหน้า ปล่อยให้ร่างกายของตัวเองค่อยๆ จมดิ่งลง

โชคดีที่ผ้าคลุมบนร่างสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงตรึงเจียงเสี่ยวไว้กับที่ทันเวลา

เจียงเสี่ยวจำต้องเรียกวาฬเวิงเวิงกลับมา เพราะประตูมิติต่างมิติตรงหน้านี้เล็กมาก ขนาดประมาณ 5x5 เมตร วาฬเวิงเวิงว่ายเข้าไปไม่ได้เลย

“บุ๋งๆๆ” เจียงเสี่ยวสะบัดหัวไปซ้ายขวา กระพริบตาถี่ๆ กดทักษะระฆังหนึ่งทีที่หน้าอก พยายามทำให้ตัวเองตาสว่างขึ้นบ้าง

แม้ว่าวาฬเวิงเวิงจะถูกเก็บเข้าไปในแผนภูมิดาราของเขาแล้ว แต่ในกระบวนการนี้ เจียงเสี่ยวก็ได้สัมผัสกับความรู้สึก “อิ่ม” นี่มันพลังดาราระดับไหนกันเนี่ย พระเจ้ายอดมันจอร์จมาก...

“เอ๊ะ?” เจียงเสี่ยวพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ พูดถึงเรื่องกินอิ่ม ช่วงนี้วิญญาณกลืนทะเลก็กินอิ่มมาตลอดเลยไม่ใช่หรือ? แถมวิญญาณกลืนทะเลตัวนี้ก็อยู่ในช่วงตัวเต็มวัย ก่อนจะมาติดตามเจียงเสี่ยว ก็น่าจะเป็นจอมโหดที่ฆ่าไม่เลือกหน้าเหมือนกัน?

ดังนั้น...

ขอบตาของเจียงเสี่ยวแดงก่ำ กางอาณาเขตน้ำตาออกมา มือหนึ่งคว้าผ้าคลุมบนร่าง แล้วค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าออก

วิญญาณกลืนทะเลถูกถอดออกมา มันยังอยากจะพุ่งเข้ามา แต่ถูกเจียงเสี่ยวใช้มือข้างหนึ่งห้ามไว้

เจียงเสี่ยวหิ้วตะเกียงวิญญาณทะเลด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งยื่นออกไป ปรับเปลี่ยนพลังดาราของวาฬเวิงเวิงในร่างกาย แสงแห่งการไหลย้อนสายหนึ่งก็ถูกสะบัดออกไป

วินาทีถัดมา “ร่างกาย” ของวิญญาณกลืนทะเล ผ้าคลุมสีดำผืนนี้ ก็สั่นระริกอย่างรุนแรง!

เจียงเสี่ยวหน้าบานด้วยความยินดี อัดฉีดได้? มันสามารถอัปเกรดคุณภาพได้ มันจะเลื่อนขั้นเป็นระดับเพชรสำเร็จไหม?

วิญญาณกลืนทะเลที่สั่นไหวไม่หยุดนั้น ภายในฮู้ดคลุมศีรษะ หมอกควันสีดำได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แม้ว่ามันจะไม่มีหน้า ไม่มีสีหน้า แต่หมอกควันสีดำที่รวมตัวและกระจายตัวอย่างรวดเร็วนั้น ก็ทำให้เจียงเสี่ยวสัมผัสได้ว่ามันกำลังเผชิญกับอะไรอยู่

ดังนั้น... ระดับเพชร วิญญาณกลืนทะเล?

หลังจากอัปเกรดคุณภาพแล้ว แกจะยังเชื่อฟังอยู่ไหมนะ?

ถ้าไม่เชื่อฟัง ฉันจะปล่อยวาฬเวิงเวิงมากระทืบแกนะ...