บทที่ 319 ฝันไปเถอะ

“ไม่มีใครลุกขึ้นยืนได้อีกแล้ว”

ไช่เสี่ยวฉีกล่าวเสริมว่า “นี่คือผู้ปลุกพลังสายเวทระดับราชัน ช่วงดาวดารา อีกทั้งยังเป็นทักษะดาราสายฟ้าคุณภาพทองคำ ศัตรูไม่มีทางลุกขึ้นยืนได้อีกแน่! จุ๊ๆ...นี่คือการโจมตีที่ตัดสินผลแพ้ชนะได้แล้ว”

เย่สวินยางเฝ้ามองสายฟ้าเชื่อมโยงที่พาดผ่านร่างของคนทั้งสองไปมา อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ “ใช่แล้ว พลังทำลายล้างนี้มันรุนแรงเกินไปจริงๆ”

“ปรี๊ดๆๆ! เจียงเสี่ยวผี หลิวหยาง สูญเสียความสามารถในการต่อสู้!” เสียงนกหวีดของกรรมการสั้นและถี่กระชั้น

หานเจียงเสว่รีบก้าวเข้าไปข้างหน้า คุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเจียงเสี่ยว แต่กลับต้องประหลาดใจที่พบว่า เจียงเสี่ยวยังไม่ได้สลบไปอย่างนั้นหรือ?

ล้อกันเล่นใช่ไหม?

เธอคือผู้ปลุกพลังช่วงดาวดารา ทักษะสายฟ้าเชื่อมโยงนั้นเป็นทักษะดาราโจมตีคุณภาพทองคำ อีกทั้งยังเป็นธาตุสายฟ้า เจียงเสี่ยวกลับไม่ถูกสายฟ้าฟาดจนสลบไปอย่างนั้นหรือ?

ทั่วร่างของเจียงเสี่ยวชาหนึบ สั่นสะท้านจนควบคุมตัวเองไม่ได้ อันที่จริงเขาอยากจะตะโกนดังๆ เพื่อพิสูจน์ต่อหน้าผู้คนทั่วประเทศว่าเขายังไม่ตาย ขอเวลาให้เขาสักหน่อย เขายังสามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง แต่...หากทำเช่นนั้น ดูเหมือนจะเป็นการเปิดเผยทักษะดาราป้องกันคุณภาพทองคำ ‘ความอดทน’ ของเขา

ครั้งหนึ่ง เจียงเสี่ยวเคยพบกับหัวหน้าทหารรับจ้างในทุ่งหิมะ ผู้มีทักษะกายาเหล็กไหลคุณภาพทองคำ แม้แต่กริชก็ยังไม่อาจตัดศีรษะของอีกฝ่ายได้

และในตอนนี้ ทักษะความอดทนของเจียงเสี่ยวก็เป็นคุณภาพทองคำเช่นกัน แต่กลับไม่มีพลังป้องกันทางกายภาพเช่นเดียวกับกายาเหล็กไหล เขายังคงไม่ถึงระดับที่คมดาบและหอกทวนไม่อาจระคาย

แต่ทว่า พลังป้องกันที่ความอดทนมอบให้นั้นครอบคลุมกว่ามาก

อันที่จริง ชื่อของทักษะดาราก็ได้อธิบายทุกสิ่งแล้ว ทักษะหนึ่งเรียกว่า “กายาเหล็กไหล” ส่วนอีกทักษะหนึ่งเรียกว่า “ความอดทน”

ยกตัวอย่างเช่นฉากที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้านี้ ก็เพียงพอที่จะเห็นได้ว่าในบรรดาคุณสมบัติการป้องกันของเจียงเสี่ยว ความต้านทานสายฟ้าของเขาน่าจะสูงกว่าคนปกติอย่างมาก

หากไม่มีอะไรผิดพลาด ความต้านทานไฟ ความต้านทานน้ำแข็ง และอื่นๆ ของเจียงเสี่ยวก็น่าจะเป็นแบบนี้เช่นกัน

ทว่าการตัดสินของกรรมการที่ว่า “สูญเสียความสามารถในการต่อสู้” ก็ถือว่าสมเหตุสมผล ไม่ว่าความต้านทานของเจียงเสี่ยวจะเป็นอย่างไร หรือเขายังมีสติอยู่หรือไม่ ทั่วร่างของเขาก็ชาหนึบจนขยับไม่ได้ เป็นดั่งลูกแกะที่รอวันถูกเชือดโดยสิ้นเชิง

ไม่ว่าทางฝั่งหลิวหยางจะเป็นอย่างไร แต่สำหรับทางฝั่งเจียงเสี่ยวแล้ว แม้ภายนอกเขาจะดูบาดเจ็บสาหัส ถูกไฟฟ้าช็อตจนเนื้อหนังมังสาไหม้เกรียม บาดแผลเต็มตัว แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตแต่อย่างใด และในใจของเขาก็กำลังโห่ร้องยินดีอยู่

ชนะแล้ว!

กลยุทธ์ได้ผล! เข้ารอบชิงชนะเลิศแล้ว!

“เสี่ยวผี”

หานเจียงเสว่มีสีหน้าเจ็บปวดใจ พลางประคองเจียงเสี่ยวให้ลุกขึ้น มองไปรอบๆ อย่างสับสนเพื่อตามหาแพทย์

ทันใดนั้นเอง หมอกหนาทึบก็ปรากฏขึ้นในสนาม พร้อมกับลมหายใจของเจียงเสี่ยว จากภายในสู่ภายนอก จากศีรษะจรดปลายเท้า เริ่มเยียวยารักษาคนทั้งสามในสนามอย่างทั่วถึงทุกซอกทุกมุม

จนกระทั่งหมอกหนาทึบนั้นปกคลุมคนทั้งสามไว้ ผู้ชมจึงได้สติกลับคืนมา ผลแพ้ชนะได้ถูกตัดสินแล้ว!

ทีมตัวแทนโรงเรียนมัธยมเจียงปินหมายเลข 1 ทะลวงเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ!

ไช่เสี่ยวฉีทุบโต๊ะด้วยความตื่นเต้น ตะโกนเสียงดังว่า “ชัยชนะ! โรงเรียนมัธยมเจียงปินหมายเลข 1 เข้ารอบ! ในการแข่งขันลีกนักเรียนมัธยมปลายแห่งชาติปี 2016 โควตารอบชิงชนะเลิศได้ถือกำเนิดขึ้นแล้วหนึ่งทีม นั่นคือทีมตัวแทนจากโรงเรียนมัธยมเจียงปินหมายเลข 1 แห่งมณฑลเป่ยเจียง! ม้ามืดตัวนี้จะทะยานไปจนสุดทางจริงหรือ!?”

น้ำเสียงของเย่สวินยางก็สั่นเทาเช่นกัน “พวกเราล้วนเป็นประจักษ์พยานแห่งประวัติศาสตร์ ส่วนพวกเขา คือผู้สร้างประวัติศาสตร์!”

ไช่เสี่ยวฉี “มีคนประเภทหนึ่งเสมอ พวกเขาเกิดมาเพื่อสร้างประวัติศาสตร์ คิดในสิ่งที่คนธรรมดาคิดไม่ได้ ทำในสิ่งที่คนธรรมดาทำไม่ได้!”

ไห่เทียนชิงที่สุขุมมาโดยตลอด ก็เผยให้เห็นด้านที่ตื่นเต้นและกระตือรือร้นออกมาอย่างหาได้ยาก เขากำหมัดแน่นและเหวี่ยงออกไปอย่างแรง!

เยส~

ฉันไม่เพียงแต่ได้ออกมาเที่ยวในนามหน่วยงาน แต่ยังจะได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนอีกด้วย!

พร้อมกับที่บุคลากรทางการแพทย์เข้ามาในสนาม ในท่ามกลางหมอกหนาทึบนั้น กลับมีสองร่างที่ก้าวเดินโซซัดโซเซเล็กน้อย ค่อยๆ เดินออกมาจากม่านหมอกแห่งการรักษาทีละก้าว

เมื่อมองดูร่างของสองพี่น้อง เสียงปรบมือในที่เกิดเหตุก็ดังขึ้นอีกครั้ง ดุจดั่งคลื่นที่ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

เจียงเสี่ยวเงยหน้าขึ้น มองไปยังโรงยิมอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้

นั่นคือใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับเต็มไปด้วยความชื่นชมและให้กำลังใจ พวกเขาไม่ตระหนี่ถี่เหนียวต่อเสียงปรบมือและเสียงกรีดร้อง และยินดีที่จะมอบดอกไม้และคำสรรเสริญ เพียงเพื่อเด็กกลุ่มนี้ที่ยังคงพยายามอย่างไม่ลดละ

แม้ผิวของเจียงเสี่ยวจะได้รับการรักษาจากหมอกหนาทึบแล้ว แต่ก็ยังมีคราบเลือดเปรอะเปื้อนอยู่บนหน้าผาก เขาหยุดฝีเท้า แล้วหันกายเล็กน้อย

หานเจียงเสว่ไม่เข้าใจ แต่ก็ปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ ประคองไหล่ของเจียงเสี่ยว พยุงเขาให้หันกาย ราวกับการโค้งคำนับอำลาอย่างเงียบงัน การกระทำของคนทั้งสอง แลกมาด้วยเสียงตอบรับที่ดังกระหึ่มยิ่งขึ้นจากผู้คนนับหมื่นในสนามกีฬา

เจียงเสี่ยวเม้มริมฝีปาก ทันใดนั้นก็นึกถึงคำพูดของเฮมิงเวย์ขึ้นมา: โลกใบนี้ช่างงดงาม ควรค่าแก่การต่อสู้เพื่อมัน

แชะ!

ภาพถ่ายใบหนึ่งถูกบันทึกไว้ในตอนนั้น

เจียงเสี่ยวผู้มีคราบเลือด หานเจียงเสว่ผู้ประคองเขาด้วยท่าทีเย็นชาเล็กน้อย ที่นั่งผู้ชมในสนามกีฬานับหมื่นที่ปรบมืออย่างกึกก้อง... เบื้องหลังคือม่านหมอกที่ค่อยๆ สลายตัวไปไกลๆ และบุคลากรทางการแพทย์ที่กำลังเข็นเปลหามออกมาจากม่านหมอก

ภาพถ่ายใบนี้ ดูเหมือนจะเป็นคำอธิบายที่ดีที่สุดสำหรับการแข่งขันในครั้งนี้

เจียงเสี่ยวพบภาพถ่ายใบนี้บนอินเทอร์เน็ตตอนกลางคืนก่อนนอน เขารู้สึกว่าภาพนี้ถ่ายได้ดีมาก จึงโพสต์ลงบนเวยปั๋วของตนเองด้วยความกระตือรือร้น

เมื่อเขาล็อกอินเข้าสู่เวยปั๋ว จึงได้พบว่าอีกโลกหนึ่งกลับเป็นเช่นนี้

โลกแห่งความจริงงดงามเพียงใด โลกออนไลน์ก็อัปลักษณ์เพียงนั้น ผ่านหน้าจอเพียงชั้นเดียว ภูตผีปีศาจ สัมภเวสีเหล่านั้นก็เผยร่างที่แท้จริงออกมา

หานเจียงเสว่ด้วยความสามารถส่วนตัวที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งและรูปลักษณ์ภายนอกที่โดดเด่น ก็ได้รับความชื่นชอบจากแฟนคลับจำนวนมาก จำนวนผู้ติดตามของเธออยู่ที่ประมาณสามแสนคน

ต้องรู้ว่า หานเจียงเสว่ไม่ได้บริหารเวยปั๋ว แทบจะไม่โพสต์สถานะใดๆ เลย

ความคิดเห็นและการกดไลก์บางส่วนของเธอ ก็ล้วนเป็นของเจียงเสี่ยว ราวกับว่าการเปิดเวยปั๋วก็เพื่อสื่อสารกับเจียงเสี่ยวเท่านั้น

หลังจากรอบคัดเลือก เนื่องจากจำนวนแฟนคลับเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน และข้อความที่ส่งมาก็ยุ่งเหยิง เธอจึงปิดฟังก์ชันแสดงความคิดเห็น ในตอนนี้เวยปั๋วของเธอก็ยังคงสงบสุข แต่ในบัญชีการตลาดบางบัญชี สื่อโซเชียล หรือแม้แต่ในเวยปั๋วของเจียงเสี่ยว เธอกลับถูกด่าทอจนไม่มีชิ้นดี

ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นเพราะหานเจียงเสว่ใช้สายฟ้าเชื่อมโยงกับเจียงเสี่ยว

ใช่แล้ว เพียงเพราะสายฟ้าเชื่อมโยงเส้นนี้ หานเจียงเสว่ก็ได้กลายเป็นอาชญากรที่ชั่วร้ายอย่างมหันต์ไปแล้ว

คนที่โดดเด่น กลับถูกผู้คนอิจฉาริษยาถึงขนาดนี้เชียวหรือ?

หานเจียงเสว่ที่แสดงออกอย่างสมบูรณ์แบบมาโดยตลอด ทันใดนั้นก็มีสิ่งที่เรียกว่าจุดด่างพร้อยปรากฏขึ้น เหล่านักเลงคีย์บอร์ดที่ทั้งอิจฉาและเกลียดชังราวกับถึงจุดสุดยอดไปพร้อมๆ กัน

เจียงเสี่ยวเห็นความคิดเห็นที่น่าขยะแขยงมากมายในโพสต์เวยปั๋วล่าสุดของตนเอง

ยกตัวอย่างเช่น: เจียงเสี่ยวเป็นเพียงเครื่องมือคนหนึ่ง

หานเจียงเสว่เพื่อชัยชนะไม่เลือกวิธีการ จิตใจอำมหิตดุจงูพิษและแมงป่อง สามารถช็อตเพื่อนร่วมทีมของตนเองจนตายได้ หรือแม้กระทั่งคนในครอบครัวของตนเอง

หลังการแข่งขันแสร้งทำเป็นประคอง แสดงละครได้เสแสร้งอย่างยิ่ง สร้างภาพ ขอให้ตายอย่างไม่เป็นสุข

และอื่นๆ อีกมากมาย...

โชคดีที่เวยปั๋วของเจียงเสี่ยวเป็นฐานที่มั่นของแฟนคลับของเขาเอง นอกจากแฟนคลับสมองกลวงส่วนน้อยที่ถูกชักจูงไปแล้ว คนอื่นๆ ที่มีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ก็ยังคงครองสัดส่วนส่วนใหญ่ กลบความคิดเห็นที่น่าขยะแขยงเหล่านี้ด้วยน้ำลาย

เจียงเสี่ยวไม่รู้ว่าโลกใบนี้เป็นอะไรไป เขารู้สึกไม่คุ้มค่าแทนหานเจียงเสว่ คนอย่างเธอ สมควรที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่งดงามกว่านี้

ไม่รู้เพราะเหตุใด เจียงเสี่ยวรู้สึกว่าตนเองกำลังจะกลายเป็นฆาตกรโรคจิต ดังนั้น...นี่คือเหตุผลที่ฉันฆ่าหานเจียงเสว่อย่างนั้นหรือ? เพื่อส่งเธอไปยังสวรรค์ที่งดงาม?

นี่มันตรรกะบ้าบออะไรกัน

เจียงเสี่ยวนอนอยู่บนเตียง มองดูข้อความตอบกลับในเวยปั๋ว อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด เขาจึงโพสต์เวยปั๋วข้อความหนึ่ง พร้อมกับแนบภาพถ่ายที่หานเจียงเสว่ประคองเขาหลังจากได้รับชัยชนะ

เจียงเสี่ยวผีไม่ผี

เพิ่งโพสต์จาก Huawei Mate 8

ผู้ปลุกพลัง

ฝึกฝนเพื่อการรบ ถือกำเนิดเพื่อชัยชนะ

คนที่คิดแผนการนี้คือฉัน คนที่ร้องขอให้เธอช็อตฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็คือฉัน คนที่ไม่เลือกวิธีการเพื่อชัยชนะก็คือฉัน

ทุกอย่างมีบันทึกเสียงและวิดีโอ มีหลักฐานให้ตรวจสอบได้

ความสัมพันธ์ของฉันกับเธอดีมาก และจะยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป

แม้ฉันจะเป็นลูกบุญธรรม แต่ครอบครัวนี้ก็ได้มอบความรักให้ฉันอย่างเต็มเปี่ยม เลี้ยงดูฉันจนเติบใหญ่

ตอนเด็กๆ แม่สอนฉันว่า ให้เป็นคนดี

ต่อมา ฉันเติบโตขึ้น พบเจอเรื่องราวบางอย่าง พบเจอผู้คนบางคน ฉันเพียงหวังว่า พวกเขามีแม่ให้กำเนิด ก็มีแม่คอยอบรมสั่งสอน

เวยปั๋วข้อความหนึ่งครึ่งจริงครึ่งเท็จ ครึ่งอธิบายครึ่งตอบโต้ถูกโพสต์ออกไป เจียงเสี่ยววางโทรศัพท์มือถือลง ในห้องพลันตกอยู่ในความมืดมิด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

สิบกว่าวินาทีต่อมา ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เจียงเสี่ยวลุกขึ้นอย่างจนปัญญา เดินไปยังประตู “ใคร?”

แต่ข้างนอกกลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

เจียงเสี่ยวขมวดคิ้วเล็กน้อย เปิดประตูห้องออก แต่กลับเห็นหานเจียงเสว่สวมชุดนอนกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู

ใบหน้าของเธอไร้อารมณ์ แต่กลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วโอบกอดเจียงเสี่ยวเบาๆ

เจียงเสี่ยว “เอ่อ...”

แขนของเด็กสาวที่โอบรอบคอของเขานั้นรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนเขาหายใจไม่ออกเล็กน้อย

เจียงเสี่ยวเอ่ยเสียงแผ่วเบา “จะเข้ามาข้างในก่อนไหม ในโถงทางเดินน่าจะมีกล้องวงจรปิดนะ? ดึกดื่นป่านนี้ พี่ใส่ชุดนอนมากอดฉัน ถูกถ่ายไว้หมดแล้ว!”

หานเจียงเสว่เพียงแค่ซบใบหน้าลงบนไหล่ของเจียงเสี่ยว กอดเจียงเสี่ยวแน่น ไม่พูดไม่จา

เจียงเสี่ยวดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกล่าวว่า “อืม ดูเหมือนจะเข้ามาไม่ได้เหมือนกัน ถูกกล้องวงจรปิดเห็นว่าพี่ใส่ชุดนอนเข้ามาในห้องนี้ ดูเหมือนจะยิ่งเป็นเรื่องใหญ่กว่า...”

หานเจียงเสว่พลันเอ่ยปากขึ้นมา เสียงแผ่วเบา “อย่าป่วนอีกเลย แม้เพียงครู่เดียวก็ยังดี”

เจียงเสี่ยวเงียบไปครู่หนึ่ง ยื่นมือไปตบหลังของหานเจียงเสว่เบาๆ เอ่ยเสียงแผ่วเบา “พี่ดูแลฉันคนเดียวมาสามปี ต่อไปนี้ ให้ฉันดูแลพี่บ้างนะ”

หานเจียงเสว่ไม่มีเสียงใดๆ อีก เพียงแค่ศีรษะที่ซบอยู่บนไหล่ของเจียงเสี่ยว พยักหน้าเบาๆ

สองสามวินาทีต่อมา เธอกลับส่ายศีรษะเบาๆ อีกครั้ง เสียงเบามาก และสั่นเทาเล็กน้อย “ฝันไปเถอะ รอให้นายเรียนจบมหาวิทยาลัยก่อนแล้วค่อยว่ากัน”