ตอนที่ 7 การเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

ต่อมา ลู่ไหวอันพบว่าทุกครั้งที่เดินไปได้ระยะหนึ่ง ความเร็วของเขาก็จะเพิ่มขึ้นหนึ่งแต้ม และพละกำลังก็จะฟื้นฟูกลับมา

แต่ในการเพิ่มระดับครั้งต่อไป เขาจำเป็นต้องเดินให้เร็วขึ้นกว่าเดิม หรือไม่ก็ต้องเดินเป็นระยะทางที่ไกลขึ้น

เข้าใจแล้ว!

การเพิ่มค่าคุณสมบัติไม่ใช่แค่การปั๊มค่าประสบการณ์ง่ายๆ

แต่ความยากจะเพิ่มขึ้นตามค่าคุณสมบัติที่โฮสต์มีอยู่เดิมด้วย!

หลังจากเดินมาเกือบสองชั่วโมง ความเร็วของลู่ไหวอันก็มาถึงระดับ 9/10 แล้ว

ความเร็ว: 9 (9/10)

ถ้าเพิ่มอีกแค่แต้มเดียว ความเร็วของเขาก็จะเท่ากับคนวัยทำงานปกติแล้ว

เดินไปพลาง เพิ่มค่าสถานะไปพลาง ลู่ไหวอันนอกจากจะไม่เหนื่อยแล้ว ยังรู้สึกตื่นเต้นนิดๆ ด้วยซ้ำ

ซูว่างเดินหอบแฮกๆ ตามหลังมา

'ไอ้หนูนี่มันร้าย เดินมาสองชั่วโมงยังไม่เหนื่อย ที่ทำท่าเหนื่อยแทบตายเมื่อวานคงแกล้งทำแน่ๆ!'

"ลู่ไหวอัน อย่าเพิ่งวิ่ง! ตรงนี้ก็น่าจะเป็นบริเวณกลางเขาแล้ว ปกติแทบไม่มีใครขึ้นมาถึงนี่หรอก"

"เหล่าหลี่เวลามาเก็บสมุนไพรก็มาถึงแค่ตรงนี้ ไม่กล้าไปต่อแล้ว ข้างหน้าไม่มีทางเดิน แถมยังอันตรายด้วย"

"เจ้าบอกว่ารู้วิชาล่าสัตว์บ้างไม่ใช่หรือ? ลองดูแถวนี้สิว่ามีร่องรอยสัตว์ป่าบ้างไหม"

"หรือจะวางกับดักไว้สักสองสามจุด แล้วค่อยมาดูพรุ่งนี้ก็ได้"

ซูว่างไม่ได้คาดหวังกับการล่าสัตว์เท่าไหร่ แค่มาเป็นเพื่อนลู่ไหวอันตามคำขอเท่านั้น

"ได้ครับคุณอาซู งั้นคุณอานั่งพักตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมลองเดินดูรอบๆ เอง"

ลู่ไหวอันเห็นว่าซูว่างเหนื่อยจนแทบไม่ไหวแล้ว

ก็ดีเหมือนกัน ให้ซูว่างพักอยู่ตรงนี้ เขาจะได้ออกเดินคนเดียว จะได้ใช้พื้นที่มิติได้สะดวกขึ้น

ร่มไม้บดบังแสงอาทิตย์ไปกว่าครึ่ง ลู่ไหวอันกระชับเสื้อคลุมร่าง ตรงนี้อากาศเย็นกว่าข้างนอกมาก

รอบตัวเต็มไปด้วยหญ้ารกและหนาม ถ้าจะเดินต่อก็ต้องเบิกทางเอาเอง

ลู่ไหวอันสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียด

ความรู้เรื่องการล่าสัตว์ค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัวทีละอย่าง

"ตรงนั้นเป็นพุ่มไม้ ไก่ป่าชอบไปซ่อนตัวอยู่ในนั้นที่สุด"

"มุมขวาล่างตรงนั้นต้นไม้เตี้ย แถมหญ้ารก น่าจะมีกระต่ายป่าอยู่"

"แล้วก็เนินเขาฝั่งตรงข้าม เป็นป่าไผ่ ต้องมีหนูอ้นแน่นอน!"

เมื่อสังเกตพื้นดินอย่างละเอียด ลู่ไหวอันก็มั่นใจว่าที่นี่มีสัตว์ป่าออกหากินแน่

ลู่ไหวอันเดินสำรวจไปทั่ว จนรู้ตัวอีกทีก็เดินห่างจากซูว่างมาพอสมควรแล้ว

แต่เขาก็ได้อะไรติดไม้ติดมือมาบ้าง ในที่สุดเขาก็เจอจนได้... ขนไก่ป่าหนึ่งเส้น

เมื่อมองไปรอบๆ กอหญ้าแถวนั้นมีร่องรอยการกกของไก่ป่าอย่างชัดเจน แต่เหมือนจะไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของมันเลย

ลู่ไหวอันเดินเข้าไปดู

เฮ้ย มีจริงๆ ด้วย แต่ไม่ใช่ไก่ป่า แต่เป็นไข่ไก่ป่า

ไข่ไก่ป่าก็ไม่เลว รังนี้มีตั้งสิบกว่าฟองแน่ะ!

ช่วงนี้ไข่ไก่ราคาไม่ถูกเลย ชั่งละห้าเหมา แถมต้องมีตั๋วแลกซื้อด้วย

ที่สำคัญคือมีตั๋วก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้

ไข่ไก่ป่ารังนี้ก็น่าจะหนักเกินหนึ่งชั่งแล้ว ลู่ไหวอันไม่เกี่ยงงอน เก็บทั้งหมดเข้าพื้นที่มิติ

โชคดีที่มีมิติ ไม่อย่างนั้นพกไข่พวกนี้ติดตัวไปคงเดินทางลำบากแย่

เดินวนรอบกอหญ้าอีกรอบ ลู่ไหวอันก็เจออีกหลายรัง ตอนนี้เก็บไข่ได้สี่ห้าสิบฟองแล้ว

มีรังไก่เยอะขนาดนี้ จะไม่มีไก่ป่าได้ยังไง!

ลู่ไหวอันไม่เชื่อ เขายิบกิ่งไม้ขึ้นมา แล้วจงใจทำให้เกิดเสียงดัง

ทันใดนั้น ไม่ไกลออกไปเหมือนมีอะไรบางอย่างกระพือปีก

ลู่ไหวอันตาลุกวาว ดีล่ะ ที่แท้ก็ซ่อนอยู่ตรงนี้นี่เอง!

ไก่ป่ามักจะ "ซุกหัวแต่ไม่ซ่อมหาง"!

ลู่ไหวอันจับจุดนิสัยนี้ของไก่ป่าได้ เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ แล้วจู่ๆ ก็ทำให้เกิดเสียงดังโครมคราม

เป็นไปตามคาด ไก่ป่าห้าหกตัวตกใจบินว่อน แล้วรีบมุดหัวเข้าไปในกอหญ้าอย่างลนลาน เหลือแต่หางโผล่ออกมา

จังหวะนี้แหละ! ลู่ไหวอันพุ่งตัวเข้าไป ทันทีที่มือสัมผัสตัวไก่ป่า เขาก็เก็บพวกมันเข้าพื้นที่มิติไปเลย

สะดวกสบายสุดๆ!

ถ้าไม่มีมิติ ไก่ป่าคงหนีไปได้สักตัวสองตัว

แต่ตอนนี้ ขอแค่ลู่ไหวอันแตะตัวได้ ก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้สักตัวเดียว

ไก่ป่าหกตัวถูกโยนเข้ามิติไป พวกมันบินว่อนด้วยความตื่นตระหนก แต่ก็บินออกไปจากพื้นที่เล็กๆ นั้นไม่ได้

ลู่ไหวอันสามารถควบคุมพื้นที่มิติได้ดั่งใจนึก พื้นที่เล็กๆ นั้นเขาแบ่งไว้สำหรับเลี้ยงไก่ป่าโดยเฉพาะ

และแค่เขาคิด ไก่ป่าก็จะมาปรากฏในมือเขาทันที

ลู่ไหวอันสุ่มหยิบไก่ป่าออกมาตัวหนึ่ง ลองชั่งน้ำหนักดูก็พอใจมาก

แม้จะเป็นหน้าหนาวและไก่ป่าจะผอมไปบ้าง แต่ตัวนี้ก็น่าจะหนักอย่างน้อยสามชั่ง

เนื้อไก่ราคาชั่งละเจ็ดเหมา นี่คือราคาแบบมีตั๋วแลกซื้อนะ

ถ้าเอาไปขายในตลาดมืด ไก่หนักสามชั่งตัวหนึ่งขายได้ไม่ต่ำกว่าสามหยวนแน่นอน

ถ้าไม่รีบขาย รอจังหวะดีๆ อาจได้ถึงสี่หยวน

ช่วงนี้การปราบปรามตลาดมืดยังไม่เข้มงวด ถ้าเจอคนคุยง่าย เผลอๆ ขายได้สี่หยวนเลยด้วยซ้ำ

ประเด็นคือของในตลาดมืดมีน้อย เนื้อสัตว์เป็นของหายาก คนขายคือพระเจ้า

ลู่ไหวอันเดินวนอีกรอบ แถบนี้แทบจะถูกเขากวาดเรียบแล้ว

ลองเช็คในมิติดู

สรุปว่ามีไข่ไก่ประมาณห้าสิบฟอง ไก่ป่าตัวใหญ่แปดตัว

เงินยี่สิบกว่าหยวนนอนรออยู่ในกระเป๋าแล้ว

ของแค่นี้ ต่อให้เถียนต้าลี่ขนของหมดบ้านมาสู้ ก็คงไม่พอ

แต่ดูจากท่าทีของซูเลี่ยงเมื่อวาน เขาต้องช่วยเถียนต้าลี่แน่ๆ

คาดว่าคงจะควักของบางอย่างออกมาช่วยกู้หน้าเถียนต้าลี่

"ไหวอัน! ลู่ไหวอัน!"

ซูว่างสูบยาเส้นหมดไปสองมวนแล้วก็พบว่ารอบข้างเงียบกริบ ลู่ไหวอันหายไปไหนไม่รู้

เขาตกใจแทบแย่ ที่นี่ไม่ใช่ป่าลึกก็จริงแต่ก็อันตรายใช่ย่อย!

แถมสำหรับลู่ไหวอันแล้ว ที่นี่คือที่ที่เขาไม่คุ้นเคยเลย!

แย่แล้ว! แย่แล้ว!

เขารีบเดินตามหาไปทางที่ลู่ไหวอันเดินจากไป

"ลู่ไหวอัน!"

"คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ!"

จริงๆ ลู่ไหวอันได้ยินเสียงเรียกแล้ว แต่เขายังไม่ตอบทันที

เขาเอาไก่ป่าห้าตัวกับไข่ไก่อีกสี่สิบฟองออกมาจากมิติก่อน

แล้วค่อยขานรับ "คุณอาซู ผมอยู่นี่ครับ!"

ซูว่างรีบเดินจ้ำอ้าวตามเสียงไป

"ลู่ไหวอัน เจ้ารู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน? เดินมั่วซั่วไปได้!"

"ทำแบบนี้คราวหน้าข้าไม่พามาแล้วนะ เดี๋ยวก็ตายเป็นผีเฝ้าป่าหรอก!"

แต่พอซูว่างเห็นลู่ไหวอัน คำด่าที่เตรียมไว้ก็จุกอยู่ที่คอ

ที่แทบเท้าลู่ไหวอันมีไข่ไก่วางกองพะเนิน ในมือยังถือไก่ป่าตัวใหญ่อีกห้าตัว!

"เจ้า... นี่เจ้าไปถล่มรังไก่ป่ามาหรือ?"

ซูว่างตกตะลึง ของเยอะขนาดนี้ ต่อให้ไม่ใช่ปีข้าวยากหมากแพงก็หาได้ยาก

บ้านไหนจะเลี้ยงไก่ได้ตั้งห้าตัว แถมยังมีไข่เหลือเยอะขนาดนี้!

เขาหยิบไก่ป่าขึ้นมาลองชั่งน้ำหนักด้วยความตื่นเต้น

"แต่ละตัวอ้วนท้วนทั้งนั้น!"

"เจ้าหนู เจ้าไม่ได้โม้จริงๆ ด้วยแฮะ! มีฝีมือจริงๆ! ไก่ป่านี่จับยากจะตาย"

"ก็พอไหวครับ ถือว่าโชคดีด้วยที่พวกมันมากกกันอยู่แถวนี้หมดเลย!

ต้องขอบคุณคุณอาซูที่พาผมมาเจอทำเลทองแบบนี้ครับ"

"ไม่หรอก ที่นี่ไม่มีคนมาก็จริง แต่ต่อให้มีไก่ป่าก็ใช่ว่าทุกคนจะจับได้!"

การมาครั้งนี้ได้ผลเกินคาดไปมาก!

แถมยังได้เกินคาดในเวลาอันรวดเร็วอีกต่างหาก!

ซูว่างเงยหน้ามองฟ้า ยังไม่เที่ยงเลยนี่นา

"งั้นเราเก็บของลงเขากันเลยไหม?"

ลู่ไหวอันไม่อยากกลับ เดินขึ้นเขามาตั้งสองชั่วโมงกว่า จะกลับไปตอนนี้ได้ยังไง

"คุณอาซู อารอผมอยู่ตรงนี้เถอะครับ ช่วยเฝ้าของพวกนี้ไว้ให้หน่อย ผมอยากจะเดินไปข้างหน้าอีกสักนิด!"