บทที่ 95 - จอมมโนกับเลขาหน้าห้อง (ฟรี)

บทที่ 95 - จอมมโนกับเลขาหน้าห้อง

"โห~ มิน่าถึงสนิทกัน ไม่ใช่คนดีทั้งคู่!"

"ฉันไม่แนะนำแฟนให้เขา ตัวเองยังเอาไม่รอดเลย!" หลินหนิงเปลี่ยนท่านั่ง "ไม่อยากจะคิด พวกนายต้องพักฟื้น ฉันว่างจะตายอยู่แล้ว ถ้าเขาพึ่งพาได้ ฉันไปเดินเล่นเขตเขา ภารกิจรับใช้ประชาชนจะหยุดไม่ได้นะ!"

ความสบายใจที่หลี่เฟิงแอบอู้งานหายวับไปทันที สีหน้าเย็นชาลง

"นายจะทรยศหักหลัง ไปซบเจ้าอื่น เป็นทาสสามสกุลเหรอ?"

หลินหนิงงงไปวูบหนึ่ง "เชี่ย! เปรียบเทียบห่าไรเนี่ย ครูพละสอนภาษาไทยมารึไง?!"

"ฉันพูดถึงแก่นแท้ของปัญหา!"

"นายเป็นคนขอร้องฉันเองว่าอย่าส่งคดีมาให้อีก!"

"งั้นนายก็ไปขี้รดที่สร้างอาณาเขตบ้านคนอื่นไม่ได้ดิ!"

"ไอ้สัส! หลี่เฟิงมึงจะขยะแขยงกว่านี้ได้อีกไหม? มึงเป็นคนอินเดียเหรอ!"

ผกก.จางเดินเข้ามาเห็นภาพสองคนกำลังจะตีกัน ยืนจ้องหน้าแยกเขี้ยวใส่กัน

"เป็นอะไรกัน? คำนั้นเรียกว่าอะไรนะ 'คู่กัดคู่รัก'?"

หลินหนิงหน้ามืด หมดทางเยียวยา โรงพักนี้ยุบไปเถอะ

หลี่เฟิงรีบเดินไปฟ้องนายทันที หลินหนิงแปรพักตร์ จะเอาผลงานไปส่งโรงพักอื่นแล้ว เราอาจจะไม่ได้ที่หนึ่งแล้วนะ

ผกก.จางหรี่ตา รอยยิ้มไม่เปลี่ยน มองมาที่หลินหนิง

"เสี่ยวหลิน นายกังวลเรื่องเปิดเผยตัวตนเกินไปจนคนเพ่งเล็งไม่ใช่เหรอ? ฉันว่านะ ความรอบคอบของนายดีมาก ต้องรักษาไว้นะ"

ไม่เปิดโอกาสให้หลินหนิงพูด ต่อทันทีว่า "นายยังติดต่อผ่านหลี่เฟิงได้เหมือนเดิม คดีนอกเขต ให้เราส่งต่อให้ก็ได้ นายไม่ต้องไปยุ่งกับคนแปลกหน้าเยอะแยะ ฉันจะบอกให้นะ บางคนน่ะ เรื่องมากจะตายชัก"

สีหน้าหลินหนิงเปลี่ยนทันที—รอคำนี้อยู่พอดี!

แล้วปรายตามองหลี่เฟิงอย่างเหยียดๆ หวัดดีจ้ะ เลขาฯส่วนตัว!

...ทิศเหนือของเมือง ในตึกเล็กแห่งหนึ่ง

ประตูห้องทำงานของหลี่เสียนหมินถูกเคาะ

"เข้ามา" เขาถือกำเมาส์ สายตาจ้องหน้าจอ ตอบรับส่งๆ

ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา ท่าทางทะมัดทะแมงเดินเข้ามา

"ผอ.ครับ ตอนเราสกรีนประวัติอันเจ้าเฉิง พบว่าคนของเขตตะวันออกก็อยู่ด้วย"

มือที่จับเมาส์ของหลี่เสียนหมินเกร็งแน่น

เสียงราบเรียบถามกลับ "ใคร? ทำงานหยาบขนาดนั้น ให้พวกนายจับได้"

ชายหนุ่มตอบอย่างนอบน้อม "เสิ่นปิง ทีมสืบสวน 1 ครับ ผมเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับเขา เลยจำได้"

หัวใจหลี่เสียนหมินดิ่งวูบ ทีมสืบสวน 1 เขตตะวันออก นั่นมันหน่วยรบพิเศษของเฉินจื้อ ถ้าไม่ใช่คดีใหญ่ระดับชาติไม่โผล่หัวออกมาแน่

ตั้งสติ ยิ้มตอบ "งั้นแสดงว่าอันเจ้าเฉิงอาจจะมีปัญหาจริงๆ พวกนายถอนตัวเถอะ เดี๋ยวฉันคุยกับทางโน้นเอง"

มองประตูที่ปิดลง รอยยิ้มหลี่เสียนหมินหายไป แม้จะเข้าสู่ฤดูร้อน แต่เขากลับรู้สึกเหมือนโดนจับแก้ผ้าโยนลงกองหิมะกลางฤดูหนาว ความหนาวเหน็บแทรกซึมจากกระดูกสู่เครื่องใน

เขาต้องการแสดงพาวเวอร์และกันเหนียวให้ตัวเอง เลยอ้างว่าอันเจ้าเฉิงจะสัมภาษณ์บุคคลสำคัญ ต้องตรวจสอบความปลอดภัย สั่งให้ลูกน้องไปสกรีนประวัติ

ไม่นึกว่าไอ้สวะนี่ จะโดนเฉินจื้อจับตามองอยู่

สมองประมวลผลเร็วจี๋ นึกย้อนดูว่าช่วงนี้รอบตัวมีความผิดปกติอะไรไหม คำสั่งงานจากเบื้องบน หรือแม้แต่สีหน้าเจ้านายตอนเจอหน้า

ครู่ใหญ่ เขาพ่นลมหายใจออกทางปาก ไม่มีอะไรผิดปกติ

แววตาหลี่เสียนหมินยิ่งดูลึกล้ำ เขานึกถึงคำพูดของอันเจ้าเฉิงที่บอกว่าช่วงนี้พวกมันพลาดบ่อยๆ สถานการณ์นี้ไม่ปกติ เขาเคยคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญที่คดีมาโป๊ะพร้อมกัน แต่ดูจากตอนนี้ มีสถานการณ์ใหม่ที่เขาไม่รู้จริงๆ มีวิธีการคัดกรองแบบใหม่เหรอ?

ส่วนอันเจ้าเฉิง ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของเขา...