บทที่ 30 - ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด

บทที่ 30 - ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด

เช้าตรู่ จินเอ้อร์และพรรคพวกพกปึกเอกสาร "เหมือนหมายจับ" ที่หลินหนิงพรินต์ให้ นั่งรถเมล์โขยกเขยกไปถึงพื้นที่เป้าหมาย

ตระเวนดูสามจุดที่หลินหนิงให้มา

ทั้งสามมองตากัน อย่างพวกเขาน่ะเก๋าเกม ร้านรถกับร้านนวดน่ะมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

ที่ยุ่งยากหน่อยคือไอ้แก๊งที่สงสัยว่าเป็นสถานีฐานปลอมแก๊งนั้น

จินเอ้อร์: "พี่น้อง ไปยืดเส้นยืดสายที่ชุมชนเก่ากันหน่อย"

เข้าเขตชุมชน ทั้งสามไม่รีบร้อนบุกไปที่ตึก แต่ทำตัวเหมือนหยดน้ำมันที่ไหลลื่น กลมกลืนไปกับโซนคนแก่ที่คึกคักที่สุดในยามเช้า

ที่ศาลาพักร้อน คุณลุงกลุ่มหนึ่งกำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดงเรื่องเดินหมาก

สวีซานไพล่มือเดินดู จู่ๆ ก็พูดแทรก "ม้าหลังปืน (กลยุทธ์หมากรุก) ตายสนิท โอ๊ย เดินแบบนี้ไม่ได้!"

คุณลุงคนหนึ่งตวาด "ดูแล้วไม่เหยียบเงา (ไม่พูดแทรก) เข้าใจไหม!"

สวีซานยิ้มแหยขอโทษ แล้วแจกบุหรี่รอบวง "ทนไม่ไหวๆ ขอโทษทีครับ ช่วงนี้โดนไอ้พวกวัยรุ่นกวนจนนอนไม่หลับ ใจมันร้อนรน" พูดพลางบุ้ยปากไปทางตึก 216

คุณลุงทั้งหลายจุดบุหรี่ ถือว่าพักยก เริ่มเม้าท์มอย

"อูย พูดถึงไอ้ห้องเช่ารวมชั้น 6 นั่นใช่ไหม! กลางค่ำกลางคืนเสียงดังหนวกหู ยายเหอข้างล่างขึ้นไปด่าตั้งกี่รอบแล้ว"

ลุงอีกคน: "บอกว่าเป็นทีมนักเล่นเกม อะไรสักอย่าง คอมพิวเตอร์เครื่องเบ้อเริ่มร้องหึ่งๆ ตาจูไม่น่าทำห้องเช่ารวมเลย เงินที่ได้มามันเงินบาป!"

สวีซานถอนหายใจส่ายหน้า "ตาจูนี่ก็นะ! ที่บ้านแกอยู่กันเกือบสิบคนมั้ง!"

ลุงเสื้อดำส่ายหน้า ทำหน้าขยะแขยง "สิบคนอะไร? ขาประจำมี 16 คน! สามวันดีสี่วันไข้ก็มีคนใหม่มาพักอีก บ้านฉันอยู่ตึกตรงข้ามเห็นชัดแจ๋ว!"

ลุงเสื้อกั๊กสีน้ำตาลเสริม "เฮ้อ ไอ้พวกนั้นนะ ฉันจะบอกให้..."

...

โซนเครื่องออกกำลังกาย จินเอ้อร์ยืนแกว่งขาอยู่บนเครื่องเดินอากาศ ฟังพวกมนุษย์ป้าเม้าท์เรื่องชาวบ้าน

เออออห่อหมกไปตามน้ำ แล้วเนียนเข้าเรื่อง

เวลาจินเอ้อร์ทำตัวดีๆ เขาก็ดูมีความเป็นผู้ดีเหมือนกัน ถือเป็นหน้าตาของกลุ่ม "ชุมชนเราเดี๋ยวนี้คนต่างถิ่นเยอะขึ้นจริงๆ!"

พูดแล้วก็เอียงคอไปทางตึก 216 "ไอ้หนุ่มกลัดมันสิบกว่าคนจับกลุ่มกันทุกวัน รู้สึกมันมั่วสุมยังไงชอบกล! ผมไม่กล้าให้ลูกสาวเดินไปแถวนั้นเลย"

ป้าผมดัดลอนรีบผสมโรง "นั่นสิ! ยายจ้าว! คราวก่อนเธอไปหาตาจู เขาว่าไง?"

ป้าจ้าวกลอกตามองบน บ่นอุบ "พวกทำห้องเช่ารวมค่าเช่ามันแพง เห็นแก่เงิน จะมาสนเพื่อนบ้านเก่าแก่เหรอ?"

ยิ่งคิดยิ่งแค้น กระซิบด่า "วันไหนทำฉันของขึ้น ฉันจะแจ้งตำรวจไปตรวจค้นมัน!"

จินเอ้อร์เลิกคิ้ว กระซิบถาม "ทำไมครับ? มีอะไรไม่ชอบมาพากลเหรอ?"

ป้าจ้าวกระซิบตอบ "เคยเห็นคนดีๆ ที่ไหนลากขยะไปทิ้งตอนดึกๆ ดื่นๆ ไหมล่ะ!? ไม่ใช่เรื่องดีแน่!"

จินเอ้อร์ถามด้วยความอยากรู้ "ทิ้งไรอะ?"

"มืดตึ๊ดตื๋อใครจะไปมองเห็น! แต่ทรงดูไม่ใช่เรื่องดี" ป้าจ้าวยืนยันหนักแน่น "บ้านฉันอยู่ใกล้ พวกคุณไม่รู้อะไร พวกนั้นมันชอบ..."

...

จางสือโถวไม่ได้เข้าไปสุมหัว

เขาเดินวนรอบตึก 216 เหมือนคนมาเดินออกกำลังกาย

เน้นดูสามจุด: จุดทิ้งขยะ, หน้าต่างห้อง 603, และรถที่จอดข้างล่าง

จดจำรายละเอียดเงียบๆ แล้วเดินไปที่สถานีจัดการขยะของชุมชน

ที่กองขยะ จางสือโถวทำหน้าซื่อๆ ปนร้อนใจ ตัวโค้งงอนิดๆ พูดกับคุณลุงคนเก็บขยะ "พี่ชายครับ คือว่า... โอ๊ย... เมียผมเผลอทิ้งของสำคัญของผมมากับถุงขยะ พี่พอจะให้ผมลองหาดูหน่อยได้ไหมครับ?"

พูดพลางยัดบุหรี่หงถ่าซาน (Hongtashan) หนึ่งซองใส่มือคุณลุง...

...

ในขณะเดียวกัน

ที่โรงยิมพยัคฆ์คำราม

หลินหนิงกัดฟันวิ่งอยู่บนลู่วิ่ง ปรับลมหายใจไป มองดูคนต่อสู้กันบนเวทีด้วยความอิจฉา

เมื่อไหร่จะจบคอร์สปั้นหุ่นแล้วได้ไปสู้จริงสักทีวะ?

"ฮ่า... ฟู่... ฟู่..."

"คุมจังหวะหายใจ! อย่าใจลอย!" เสียงครูฝึกดังขึ้นข้างหู

...

พลบค่ำ ร้านอาหารเล็กๆ ในจูหม่าเฉียว

หลินหนิงมองพี่ชายทั้งสาม ฟังพวกเขาแย่งกันเล่าเรื่อง

อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดจริงๆ!

ไปเอาลูกล่อลูกชนในการล้วงความลับมาจากไหนเยอะแยะเนี่ย!

หลินหนิงสรุปในใจ: เวลาเข้าพัก, จำนวนคน, ทะเบียนรถขาจร, เวลาเข้าออก, ข้ออ้างบังหน้า, พฤติกรรมน่าสงสัย, ชื่อเจ้าของบ้าน, ความเห็นเพื่อนบ้าน...

เก็บปากกาบันทึกเสียง ตัดสินใจกลับไปเรียบเรียงเขียนเป็นรายงานละเอียด

เอ๊ะ! ได้ฟีลตอนเป็นพนักงานต๊อกต๋อยกลับมาเลย!

แต่อารมณ์ทำไมต่างกันจัง? อ๋อ ฉันทำงานให้ตัวเองนี่หว่า งั้นไม่เป็นไร!

หลินหนิงอารมณ์ดี ยิ้มบอก "ลำบากพวกพี่แล้ว! ส่งยอดค่าใช้จ่ายมาที่มือถือผมเลย เดี๋ยวโอนพร้อมเบี้ยเลี้ยงและค่าแรงขั้นต่ำให้!"

จังหวะนั้น จางสือโถวก็ยื่นถุงพลาสติกสีดำเงียบๆ มาให้หลินหนิง

"นี่ไรอะ?" หลินหนิงงง

จางสือโถวกางปากถุงออก ข้างในมีถุงเปื้อนๆ อีกใบ "ในนี้เป็นซิมการ์ด น่าจะเป็นร้อยใบ บางอันยังมีโครงการ์ดหักๆ ติดอยู่ ฉันว่าน่าจะมีค่าเป็นหลักฐาน!"

ตาหลินหนิงเบิกกว้าง "เชี่ย! พี่หิน พี่... ไปเอามาจากไหน?!"

จางสือโถวหน้าตาย "กองขยะ!"

"พี่ไปคุ้ยขยะมา?!" เสียงหลินหนิงสูงปรี๊ด ใช้นิ้วคีบหูหิ้วถุงด้วยความรังเกียจ

จางสือโถวมองบน "ถุงข้างนอกมันสะอาด! จะมาดัดจริตรักสะอาดอะไร ห้องพวกเราก็ไม่ได้สะอาดกว่ากองขยะเท่าไหร่หรอก เอ็งก็อยู่มาได้ตั้งนาน?!"

จินเอ้อร์กับสวีซานหัวเราะลั่น

...

กินอิ่มดื่มเปรมกลับถึงห้องเช่า หลินหนิงนั่งแหกขาเอามือกุมเอวหน้าคอมพิวเตอร์

รวบรวมข้อมูลที่พวกจินเอ้อร์หามาได้เป็นไฟล์เอกสาร ส่งพร้อมข้อความเสียงหาหลี่เฟิง "เขตชุ่ยหลิ่งในพื้นที่พวกคุณ มีแก๊งที่สงสัยว่าเป็นสถานีฐานปลอมแก๊งหนึ่ง รายละเอียดดูในเอกสาร มีซิมการ์ดถุงนึงเดี๋ยวเรียกแกร็บไปส่งให้ รอรับด้วย"

ไม่กี่นาทีต่อมา หลี่เฟิงโทรกลับมาทันที

"เชี่ย! หลินหนิง!" เสียงหลี่เฟิงทั้งตกใจทั้งดีใจ "นี่นายเอาจริงเหรอวะเนี่ย? มีของกลางด้วย?!"

หลินหนิงที่กำลังใช้ปืนนวดกล้ามเนื้อนวดตัวเองอยู่ ตอบขำๆ "กับความยุติธรรม ผมไม่เคยล้อเล่น"

หลี่เฟิง: "..."

"ฉันว่านายไม่เคยล้อเล่นกับเงินรางวัลมากกว่ามั้ง!" หลี่เฟิงด่าขำๆ แต่น้ำเสียงตื่นเต้นปิดไม่มิด "ได้! ฉันจะรายงานหัวหน้าเดี๋ยวนี้ รอฟังข่าว!"