บทที่ 7 - เงินรางวัลเข้าบัญชี โอนเงิน โอนเงิน!

บทที่ 7 - เงินรางวัลเข้าบัญชี โอนเงิน โอนเงิน!

ตรรกะมันฟังดูเข้าท่า แต่มันไม่วิทยาศาสตร์เอาเสียเลย แต่ในเมื่อรัฐบาลยังมีมหาวิทยาลัยลัทธิเต๋าได้ คุณจะไปบอกว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องหลอกลวงทั้งหมดก็ไม่ได้ แต่ก็พิสูจน์ไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นเรื่องจริง

หลินหนิงคนนี้ ถ้าบอกว่าเป็นสัญชาตญาณ บางทีเฉินจื้ออาจจะไล่ตะเพิดเขาออกไปได้ง่ายกว่านี้

เฉินจื้อทบทวนข้อมูลทั้งหมดของหลินหนิงอีกรอบ ซึ่งก็ไม่มีอะไรน่าสงสัยจริงๆ ทั้งข้อมูลการติดต่อและสถานะทางการเงินก็ปกติ

แถมเขายังเป็นคนแจ้งเบาะแสเรื่องหวังหลี่จวินด้วย

แม้พฤติกรรมจะมีจุดน่าสงสัย แต่ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าหลินหนิงมีปัญหาอะไร คงทำได้แค่เฝ้าสังเกตการณ์ต่อไป แต่ไม่สามารถปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นผู้ต้องสงสัยได้

เฉินจื้อรู้สึกจนใจเล็กน้อย "แรงจูงใจของคุณ (แจ้งจับเพื่อเงิน) ผมเข้าใจได้นะ แต่สายลับน่ะมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณคิดหรอก ต้องระวังความปลอดภัยด้วย"

เขาอยากจะพูดอะไรมากกว่านี้ แต่ก็ต้องยั้งปากไว้ เพราะหลินหนิงไม่ใช่ทหารในบังคับบัญชา หลายเรื่องจึงพูดไม่ได้

แม้จะเจอกันแค่สองครั้ง แต่เฉินจื้อกลับรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่คุ้นเคย เด็กคนนี้สอนยากยิ่งกว่าทหารใหม่เสียอีก...

หลินหนิงรับคำอย่างหนักแน่น หลังจากที่สะกดรอยตามหวังหลี่จวินครั้งแรกและได้คุยกับเฉินจื้อ เขาก็เริ่มคิดได้ว่าตัวเองเริ่มจะใจร้อนเกินไปแล้ว ต่อให้ตอนนี้ยังไม่เกิดปัญหา แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นแบบนี้ได้ตลอด

ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงไม่รีบร้อนที่จะเห็นผลลัพธ์ในเวลาอันสั้น เขายอมที่จะช้าลง หรือยอมที่จะไม่มีผลลัพธ์เลย และจะระมัดระวังให้มากขึ้น ถ้าเห็นท่าไม่ดีเขาก็พร้อมจะถอยทันที

หลินหนิงรู้สึกว่าครั้งนี้เขาน่าจะผ่านด่านไปได้แล้ว เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "คนที่ผมตามวันนี้ สถานการณ์เป็นยังไงบ้างครับ?"

เฉินจื้อส่ายหน้า "อยู่ระหว่างการสืบสวน ข้อมูลยังไม่เปิดเผยครับ"

"ไหนๆ คุณก็มาแล้ว มาจัดการเรื่องที่คุณแจ้งเบาะแสครั้งก่อนให้เรียบร้อย ตามความรวดเร็วและระดับการช่วยเหลือที่คุณให้ข้อมูลมา เราอนุมัติให้จ่ายเงินรางวัลการรับฟ้องคดีก่อนเป็นจำนวน 100,000 หยวนครับ"

พอหลินหนิงได้ยิน แม้จะไม่ถึง 500,000 หยวน แต่การที่ได้เงินรางวัลก็พิสูจน์ได้ว่าเส้นทางนี้มันไปได้สวย เขาดีใจจนกระโดดตัวลอย "เย้!"

เฉินจื้อลอบยิ้มพลางมองเขา "ผมยังพูดไม่จบ นี่เป็นแค่เงินรางวัลตอนรับฟ้องคดีเท่านั้น เมื่อคดีเสร็จสิ้นทั้งหมดจะมีการจ่ายเงินรางวัลส่วนที่เหลือตามรูปคดี รอรับการแจ้งเตือนต่อไปแล้วกัน!"

หลินหนิงพยายามหุบยิ้มที่แทบจะฉีกถึงรูหู พยักหน้าตอบรับอย่างรวดเร็ว

หลังจากจัดการเอกสารเสร็จ เขาก็เดินออกมาจากตึก

เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าจากแอปฯ ธนาคารดัง 'ติ๊ง' ข้อความแจ้งว่ามีเงินเข้าจำนวน 100,000 หยวนถ้วน

หลินหนิงยิ้มแก้มปริดูยอดเงินในธนาคาร 151,250 หยวน

ในนี้มีเงิน 50,000 หยวนที่หยางเหว่ยเฟิงให้มา มีเงินที่เขาหาได้จากการวิ่งงานช่วงหลายวันที่ผ่านมา และยังมีเงินในวีแชทอีกเจ็ดร้อยกว่าหยวน

ถ้าไม่เคยสัมผัสความรู้สึกที่ไม่มีเงินติดตัวแม้แต่บาทเดียว ย่อมไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของเขาในตอนนี้

หลังจากเจรจาขอผ่อนชำระหนี้ได้แล้ว เขาต้องคืนเงินเดือนละหมื่นกว่าหยวน ซึ่งหลินหนิงก็ไม่ได้คิดจะคืนก่อนกำหนด

ตอนนี้เงินยังไม่พอ ถ้าเอาไปคืนหนี้หมดแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เขาไม่อยากกลับไปสัมผัสรสชาติของการไม่มีเงินติดตัวเป็นครั้งที่สองอีก

เขาคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะโอนเงิน 50,000 หยวนกลับไปให้บัญชีของหยางเหว่ยเฟิง

แล้วโอนอีก 60,000 หยวนไปให้บัญชีพี่สาว พร้อมส่งข้อความไปว่า "พี่ ลองเช็กยอดเงินโอนเข้าธนาคารดูนะ"

พอส่งข้อความออกไป หยางเหว่ยเฟิงก็โทรกลับมาทันที

"เชี่ย มึงโอนเงินคืนมาทำไมวะ?" หยางเหว่ยเฟิงยังคงเสียงดังลั่นทุกครั้งเวลาตื่นเต้น

"กูคุยเรื่องเลื่อนชำระหนี้ได้แล้ว คืนเป็นงวดๆ ต่อเดือนน่ะ กูรับผิดชอบไหวแล้ว เงินมึงกูยังไม่ได้ใช้หรอก"

"งั้นก็เก็บไว้ที่มึงก่อนสิ เผื่อต้องใช้อะไร กูก็ไม่ได้รีบใช้นะ"

"กูมีเงินติดตัวจริงๆ นะเว้ย เดี๋ยววันไหนมีเวลาไปกินข้าวแล้วกูจะเล่าให้ฟัง พอดีมีอีกสายโทรเข้ามาน่ะ แค่นี้ก่อนนะ"

หน้าจอมือถือโชว์สายเรียกเข้าจากหลินจิ้งไม่หยุด

หลินหนิงกดรับสาย

ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลของหลินจิ้งก็ดังมาตามสาย "หนิง เกิดอะไรขึ้น? ทำไมโอนเงินมาให้พี่เยอะขนาดนี้?"

หลินหนิงรีบปลอบ "พี่ ผมเป็นคนโอนเองครับ ไม่ได้โดนโกง หกหมื่นหยวนใช่ไหมครับ"

หลินจิ้งแทบจะร้องไห้ "ใช่ หกหมื่น แล้วนายไปเอาเงินมาจากไหน? ไปกู้มาอีกแล้วเหรอ?"

หลินหนิงจนใจ แต่ก็เข้าใจอาการผวาของพี่สาว เพราะก่อนหน้านี้หลินจิ้งคือเป้าหมายหลักที่พวกเจ้าหนี้โทรไปก่อกวน

"เปล่าครับ ผมหามาได้เอง พี่ใจเย็นๆ ก่อน ฟังผมนะ"

ขณะที่คุยสาย หลินหนิงก็แคปหน้าจอรายละเอียดเงินโอน 100,000 หยวนนั้นส่งไปให้พี่สาวทางวีแชท

"ผมเจรจาเลื่อนจ่ายหนี้สำเร็จแล้ว ไม่ต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่ในทีเดียว ลำพังเงินเดือนผมก็ครอบคลุมแล้ว เพราะฉะนั้นพวกพี่ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะ"

"พี่ลองดูรูปที่ผมส่งไปในวีแชทสิ ผมแจ้งเบาะแสการทำผิดกฎหมาย รัฐบาลเลยให้รางวัลมาแสนหนึ่ง ผมเลยเอามาคืนพี่กับพี่เขยก่อน ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วนะพี่!"

หลินจิ้งไม่อยากจะเชื่อ เธอเช็กชื่อบัญชีผู้โอนที่ขึ้นต้นด้วยชื่อหน่วยงานรัฐซ้ำไปซ้ำมาจนแน่ใจ ถึงได้วางใจลง

"นายแจ้งจับอาชญากรเหรอ มันอันตรายเกินไปไหม จะโดนตามล้างแค้นหรือเปล่า แล้วก็... เอาเงินไปคืนหนี้ก่อนดีกว่าไหม" แล้วเธอก็เริ่มกังวลเรื่องอื่นต่อ

"ผมไม่ได้ไปจับคนร้ายเองซะหน่อย แค่เห็นเบาะแสแล้วโทรไปแจ้ง ข้อมูลคนแจ้งเขาก็เก็บเป็นความลับนะ ที่อื่นผมไม่รู้ แต่ที่ปักกิ่งพี่วางใจได้เลย อีกอย่างคนคนนั้นก็เข้าคุกไปแล้วด้วย ไม่งั้นเขาจะให้รางวัลผมเหรอ"

"หนี้ก็ผ่อนจ่ายตามงวดไป เอาเงินไปคืนรวดเดียวหมดมันไม่มีความหมายหรอก เอามาคืนพวกพี่ก่อนดีกว่า จะได้ไม่ต้องมาลำบากไปกับผมด้วย"

"ยังไงก็ต้องระวังตัวให้มากนะ!"

"ครับๆ วางใจเถอะ ผมระวังตัวดีอยู่แล้ว! เดี๋ยวผมจะโอนเงินให้แม่หมื่นหนึ่งนะ พี่ว่างๆ ก็ไปเยี่ยมแม่บ้าง แล้วก็บอกแม่ด้วยว่าทางผมโอเคแล้ว เรื่องเงินรางวัลเนี่ยเล่าให้แม่ฟังลำบาก เดี๋ยวแกจะกังวล พี่ก็บอกแกไปว่าผมได้งานดีๆ ทำแล้วกัน"

"พอดีผมยังทำงานอยู่น่ะ แค่นี้ก่อนนะ ฝากขอบคุณพี่เขยด้วยครับ"

พอวางสาย หลินหนิงก็ถอนหายใจยาว

เขารู้สึกรับมือกับความผูกพันของญาติพี่น้องไม่ค่อยถูก แม้ความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมจะหลอมรวมมาแล้ว แต่ประสบการณ์จากชาติก่อนก็ยังทำให้เขาดูเก้อเขินกับเรื่องพวกนี้

หลินหนิงเงยหน้ามองท้องฟ้า วันนี้ฟ้าช่างเป็นสีครามสดใส กว้างใหญ่และดูอิสระเหมือนผืนทะเล

หลินหนิงรู้ดีว่า ชีวิตของเขาต่อจากนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มันจะไม่ใช่ชีวิตที่สงบนิ่งเหมือนสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ ตามกรอบแบบเดิมๆ อีกแล้ว

แต่มันจะเป็นเหมือนท้องฟ้านี้

ที่จะมีทั้งเมฆ ลม ฝน หิมะ ลูกเห็บ และแสงดาวพร่างพราว