บทที่ 1205: ตัวไม่ใหญ่มาก! (ตอนพิเศษ)

เช้าวันถัดมา –

รุ่งอรุณ –

ภายในวิลล่าของแฮงก์ พิม สก็อตต์ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นบนเตียง แต่ทันทีที่ลุกขึ้นนั่ง เขาก็ผงะสุดตัวเมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงในชุดสูทสีดำยืนอยู่ตรงหน้าเขา

ภาพที่เห็นเล่นเอาเขาสะดุ้งจนหัวใจแทบหยุดเต้น พออึ้งไปได้สองวินาที สก็อตต์ก็พูดออกมาเบาๆ

"เอ่อ… สวัสดีครับ?"

โฮปที่กำลังก้มดูมือถืออยู่ เหลือบตามามองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ตอบอะไร

พอเห็นว่าเธอไม่พูดอะไร สก็อตต์ก็พูดต่อ

"คุณเป็นใครเนี่ย?"

"คุณยืนดูผมนอนหลับอยู่ตรงนี้ทั้งคืนเลยเหรอ?"

โฮปเก็บมือถือ หันมามองหน้าเขาแล้วตอบนิ่งๆ

"ใช่"

สก็อตต์ขมวดคิ้วงง

"ทำไมล่ะ?"

โฮปจ้องหน้าเขาแล้วพูดว่า

"เพราะครั้งก่อนที่นายมาที่นี่ นายขโมยของไป"

ได้ยินแบบนั้น สก็อตต์ก็มองไปรอบห้อง แล้วทันใดนั้นก็จำเหตุการณ์เมื่อวานได้ขึ้นมา

"ฟังนะ คือผม—"

เขากำลังจะลงจากเตียงเพื่ออธิบาย แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาก็ดึงกลับทันที

พื้นห้องเต็มไปด้วยมดดำตัวใหญ่ ๆ ที่คลานกันแน่นขนัด

พอสก็อตต์จ้องพื้นด้วยสีหน้าตกตะลึง โฮปก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนจะยิ้ม

"มดกระสุน"

"พวกมันอยู่สูงสุดในดัชนีความเจ็บปวดจากการโดนแมลงต่อยเลยล่ะ"

"ตอนที่ฉันไม่อยู่ พวกมันจะคอยดูแลนายแทน"

จากนั้นโฮปก็ปรายตามองเขาอีกครั้งแล้วพูดว่า

"ดร. พิม รอนายอยู่ข้างล่าง"

พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป

สก็อตต์ยังทำหน้างงแล้วตะโกนถามตามหลัง

"ใครนะ?"

"แล้วก็—ชุดนอนนี่ของใครน่ะ?"

ไม่มีใครตอบ เขาก็เลยคิดว่า ใครสักคนคงรอเขาอยู่ข้างล่างจริงๆ เขามองไปที่พื้นแล้วเริ่มพยายามเหยียบลง

"แล้วฉันจะเดินข้ามพวกนายยังไงดีล่ะเนี่ย…"

เขาค่อยๆ ยื่นเท้าลงไป แต่ทันใดนั้น มดด้านล่างก็ขยับหลีกทางให้เขาได้วางเท้า

สก็อตต์ตกใจอยู่พักนึง แต่ก็เริ่มปรับตัวได้ จากนั้นก็ลองเหยียบเท้าอีกข้างตามลงไป มดก็หลีกทางให้อีก

"เอาล่ะ…ทีละก้าวก็แล้วกัน…" เขาพึมพำกับตัวเอง

ตอนที่เดินออกจากห้อง เขาก็บ่นไปด้วย

"นายไม่กัดฉัน ฉันไม่เหยียบพวกนาย…ตกลงนะ?"

เขาค่อยๆ เดินทีละก้าว ออกไปจากห้อง

...

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องอาหารด้านล่าง –

ชายหนึ่ง หญิงสอง นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร—แฮงก์ พิม, โฮป และปากุระ

โฮปเอ่ยขึ้น

"หนูเข้าใจว่าพ่ออยากจัดการดาร์เรน ครอส ด้วยตัวเอง—เพราะเขาเคยเป็นลูกศิษย์ของพ่อ"

"แต่ที่หนูไม่เข้าใจก็คือ—ทำไมต้องเลือกหมอนั่น?"

แฮงก์ พิม ไม่ได้ตอบคำถามลูกสาว แต่หันไปทางสก็อตต์ที่เพิ่งเดินลงมา แล้วพูดว่า

"ดูเหมือนนายจะได้เจอกับลูกสาวฉันแล้วสินะ โฮป"

สก็อตต์พยักหน้า

"ครับ… เธอเยี่ยมมากเลย"

จากนั้นแฮงก์ พิม ก็แนะนำต่อ

"นี่คือปากุระ โจนินจากซึนะงาคุเระ"

สก็อตต์หันไปมองผู้หญิงที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักด้วยสีหน้างงๆ เขาไม่รู้เลยว่า "ปากุระจากซึนะงาคุเระ" คือใคร

เพราะเขาเพิ่งออกจากคุกมาได้ไม่นาน ยังตามไม่ทันโลกภายนอกนัก

ติดคุกไปตั้งสามปี เขาพลาดข่าวสารไปเยอะ ถึงจะเคยได้ยินคำว่า "นินจา" อยู่บ้าง แต่ชื่อ "ปากุระ" นี่ไม่เคยได้ยินเลย

"สวัสดีครับ"

ปากุระยิ้มตอบรับเบาๆ

ตอนนั้นเอง แฮงก์ พิม ก็พูดต่อ

"ลูกสาวฉันคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องใช้นาย"

สก็อตต์เดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวว่างที่โต๊ะอาหาร

โฮปพูดต่อทันที

"ใช่เลย พวกเราจัดการเองก็ได้ หรือไม่ก็—"

ยังไม่ทันพูดจบ แฮงก์ก็ขัดขึ้น

"ฉันลงทุนลงแรงมากมายกว่าจะให้นายมาขโมยชุดของฉันได้ แล้วโฮปก็เป็นคนจัดฉากให้นาย"

โฮปถอนหายใจ

"ใครจะไปคิดว่าขโมยจะกลับมาคืนของที่ขโมยไปล่ะ?"

"ฉันนึกว่านายจะโดนจับไปที่อื่นซะอีก"

จากนั้นเธอก็หันไปพูดกับพ่อว่า

"รอให้เขาทำพังแล้วให้ปากุระตามเก็บกวาดทีหลังน่ะ มันไม่คุ้มเลยนะ แทนที่จะทำแบบนั้น ทำไมไม่หาคนที่ไว้ใจได้มาตั้งแต่แรก หรือไม่ก็ให้ปากุระจัดการซะเองเลยล่ะ?"

ปากุระยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า

"ฉันไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ ลูกค้าจะตัดสินใจยังไงก็ได้ ฉันก็แค่ปฏิบัติตามคำสั่งภารกิจ"

"แต่มีข้อตกลงอยู่อย่างหนึ่ง—ถ้าฉันเห็นว่ามีความเสี่ยง ฉันจะลงมือจัดการเองทันที"

"ซึนะงาคุเระจะไม่มีวันกลายเป็นหมู่บ้านนินจาแห่งแรกที่ทำภารกิจล้มเหลวเด็ดขาด"

แฮงก์ พิม กับลูกสาวมองหน้ากัน แล้วพยักหน้าเห็นด้วยทั้งคู่ จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับสก็อตต์ว่า

"ลูกสาวฉันอาจจะกังวลเกินไปหน่อย—ก็เข้าใจได้ เพราะภารกิจครั้งนี้มันสำคัญ"

"แต่ในเมื่อวันนี้นายมานั่งอยู่ตรงหน้าฉันแบบนี้ ฉันจะถือว่านายสนใจ"

สก็อตต์ทำหน้างง

"ภารกิจอะไรเหรอครับ?"

แฮงก์ พิม หยิบกาน้ำชาขึ้นแล้วถาม

"เอาชามั้ย?"

"เอ่อ…ครับ ขอบคุณครับ"

ขณะเทชาให้ แฮงก์พูดต่อ

"นายสามารถผ่านระบบรักษาความปลอดภัยของฉันมาได้ ฉันก็ประทับใจอยู่เหมือนกัน"

"โดยเฉพาะตอนใช้โลหะแช่แข็ง—ฉลาดดี"

สก็อตต์ถาม

"คุณดูผมอยู่เหรอ?"

แฮงก์เอนหลังพิงเก้าอี้แล้วตอบตรงๆ

"สก็อตต์ ฉันจับตาดูนายมานานแล้วนะ"

"ตั้งแต่ตอนที่นายบุกไปขโมยของจากบริษัท Vista นั่นแหละ"

พูดจบ แฮงก์ก็หยิบหนังสือพิมพ์มาปึกหนึ่ง หนึ่งในนั้นมีข่าวพาดหัวเล็กๆ เกี่ยวกับสก็อตต์ด้วย

"ระบบรักษาความปลอดภัยของ Vista ถือว่าเป็นหนึ่งในระดับสูงที่สุดในวงการเลยนะ มันแทบจะเจาะไม่ได้เลย แต่สุดท้ายนายก็ทำได้"

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเรื่องทันที

"เอาน้ำตาลมั้ย?"

สก็อตต์พยักหน้า

"เอาสิครับ ขอบคุณ"

ทันใดนั้น มดสองตัวก็เดินข้ามโต๊ะมา พลักก้อนน้ำตาลมาด้วยกันสองก้อน

พอเห็นว่ามีมดเป็นคน(ตัว)เสิร์ฟ สก็อตต์ก็รีบโบกมือ

"เอ่อ ไม่เป็นไรดีกว่าครับ"

ภายใต้สายตาของทุกคน มดทั้งสองก็หันหลังผลักก้อนน้ำตาลกลับไปอย่างว่าง่าย

สก็อตต์ชี้ไปที่มดบนโต๊ะ แล้วถามอย่างทึ่ง

"คุณฝึกให้มันทำแบบนี้ได้ยังไง?"

แฮงก์ พิม อธิบาย

"มดสามารถแบกของได้หนักกว่าตัวมันถึง 50 เท่า มันสร้างรัง เจาะดิน และทำงานร่วมกันได้อย่างเป็นระบบ"

"ผมเข้าใจครับ" สก็อตต์ตอบ "แต่คุณทำยังไงให้มันยอมทำตามล่ะ?"

ตอนนั้นเอง ปากุระก็หันมาฟังอย่างตั้งใจ ถึงแม้เธอจะไม่ได้ประทับใจกับความสามารถควบคุมมดนัก แต่ก็ไม่ขัดข้องที่จะฟังคำอธิบาย

แฮงก์ชี้ไปที่อุปกรณ์ที่หูของเขา

"ฉันสามารถกระตุ้นศูนย์ประสาทรับกลิ่นของมันด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ฉันคุยกับมันได้"

"ฉันอยู่ทุกที่ รู้ทุกอย่าง และมองเห็นทุกมุม"

ได้ยินคำพูดโอ้อวดของแฮงก์ ปากุระก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

"หึ…"

เธอรีบยกมือขึ้นปิดปากแล้วพูดว่า

"ขอโทษค่ะ ฉันเป็นมืออาชีพ…ปกติจะไม่หลุดแบบนี้นะ"

โฮปรีบใช้จังหวะนี้แทงสวนทันที

"ก็ยังดีนะ รู้ไปซะทุกอย่าง...แต่น่าเสียดายที่รู้อะไรไม่จริงเลยสักอย่าง"

แม้จะโดนรุมด่าจากสองสาว แต่แฮงก์ พิม ก็ไม่ได้รู้สึกอายหรือสะทกสะท้านอะไรเลย

ปากุระจึงพูดต่อว่า

"ถึงยังไง ความสามารถควบคุมมดของคุณก็ทำให้ฉันนึกถึงตระกูลอาบุราเมะในโลกนินจาเลยค่ะ"

โฮปถามอย่างสงสัย

"ตระกูลอาบุราเมะ?"

ปากุระพยักหน้า

"เป็นตระกูลนินจาจากโคโนฮะ"

"พวกเขามีความสามารถในการใช้แมลงทำลาย ต่อสู้ในสนามรบ แข็งแกร่งมากเลยล่ะ"

"แต่ต่างจากคุณ ตรงที่พวกเขาไม่พึ่งอุปกรณ์ แต่ใช้ความสามารถของตัวเองล้วนๆ"

โฮปทำหน้างงๆ

"แมลงทำลาย?"

เธอไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อน และก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่ดูจากชื่อแล้วก็คงเป็นแมลงอะไรสักอย่าง—ซึ่งเธอก็เดาเอาไว้ว่า…

"คงไม่ตัวใหญ่เท่าไหร่มั้ง…"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….