บทที่ 1290 การฝึกจำลองการรบ (ฟรี)

ภายในโรงเก็บเครื่องบินหมายเลขหนึ่ง

จำนวนคนที่ถูกลงโทษให้วิ่งค่อยๆ ลดน้อยลง จนกระทั่งเหลือเพียงร่างเดียวที่ยังคงฝืนวิ่งต่อไปอย่างโดดเดี่ยว

นั่นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก เฉาปิง ผู้ที่ได้รับโทษหนักที่สุด

ในที่สุด รองหัวหน้าฝูงบินที่หนึ่งก็ทนดูต่อไปไม่ไหว และรีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปในห้องทำงานของจ้าวเฉิน

"กัปตันครับ หัวหน้าเฉาปิงล่วงเกินท่านก่อนหน้านี้ก็จริง แต่... แต่ตอนนี้เขาวิ่งไปสองร้อยกิโลเมตรแล้วนะครับ!

ถ้าขืนให้เขาวิ่งต่อไปแบบนี้ เขาจะตายเอานะครับ" รองหัวหน้าเอ่ยปากขอความเมตตาด้วยเสียงสั่นเครือ

จ้าวเฉินตอบอย่างเรียบเฉยว่า “ด้วยเทคโนโลยีในปัจจุบัน ไม่มีใครตายจากการวิ่งหรอก”

"แต่ว่า..." รองหัวหน้ายังพยายามจะอ้อนวอนต่อ

จ้าวเฉินเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา "ไม่ว่าใครก็ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำและสิ่งที่ตัวเองเลือกเสมอ แม้แต่หัวหน้าฝูงบินอย่างเฉาปิงก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น"

รองหัวหน้าฝูงบินขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความไม่ยินยอม แต่ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ จ้าวเฉินก็เอ่ยขึ้นว่า

"นายไปแจ้งห้องพยาบาลให้ส่งคนมาเฝ้าไว้ ทันทีที่เฉาปิงหมดสติให้รีบส่งตัวไปรักษาทันที แต่ระยะทางส่วนที่เหลือที่ยังวิ่งไม่ครบ... คราวหน้าต้องมาวิ่งต่อให้จบ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รองหัวหน้าก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และรีบไปจัดการตามคำสั่งทันที

ท้ายที่สุด หลังจากเฉาปิงฝืนวิ่งไปเกือบสามร้อยกิโลเมตร ร่างกายของเขาก็ถึงขีดจำกัดและล้มฟุบลงกับพื้นอย่างรุนแรง

นี่เป็นอาการที่อันตรายมาก

แต่โชคดีที่บุคลากรทางการแพทย์ที่รออยู่ใกล้ๆ รีบเข้ามาช่วยเหลือทันที และใช้เปลสนามจักรกลส่งตัวเขาเข้าสู่ตู้นอนรักษา ซึ่งจะใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเฉาปิงก็กลับมาฟิตปั๋งดังเดิม

เหตุการณ์นี้ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่กลับทำให้เหล่านักบินและเจ้าหน้าที่สนับสนุนบนยานแบล็คโรสหมายเลขหนึ่ง ต่างพากันยำเกรงและขยาดในตัวกัปตันคนใหม่อย่างถึงที่สุด

หลังจากนั้นไม่นาน แต่ละฝูงบินก็เริ่มทำความคุ้นเคยกับวิธีการฝึกแบบใหม่ โดยเฉพาะการฝึกจัดขบวนรบแบบต่างๆ ซึ่งก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถของนักบินระดับหัวกะทิเหล่านี้

เพียงไม่กี่ชั่วโมงเหล่านักบินก็เริ่มชำนาญ

แต่สิ่งที่ทุกคนยังสงสัยคือ ทำไมกัปตันคนใหม่ถึงต้องเร่งให้พวกเขาฝึกสิ่งนี้ให้ได้ในเวลาอันสั้นด้วย

"ประกาศจากห้องบังคับการ กองยานของเราจะออกจากเมืองอวกาศในอีกสิบนาที"

ในขณะนั้นเอง เสียงประกาศดังไปทั่วทุกแผนกของยาน

ในสายตาของคนทั่วไป นี่เป็นเพียงการออกเดินทางตามกำหนดการปกติ ทุกคนจึงทำเพียงจัดการงานในมือให้เรียบร้อยโดยไม่ได้เอะใจอะไร

แต่จ้าวเฉินรู้ดี... การออกจากเมืองอวกาศครั้งนี้คือสัญญาณเริ่มต้นของปฏิบัติการ

เขาค่อยๆ เดินไปยังช่องหน้าต่างเล็กๆ เพียงบานเดียวในแผนกที่เขาสามารถมองเห็นทัศนียภาพภายนอกได้

จากตรงนั้นจ้าวเฉินมองเห็นยานรบเรียงรายอยู่ด้านนอก

นี่คือกองยานองครักษ์ของซ่งเฉิน ซึ่งมีทั้งหมด 300 ลำ ประกอบด้วยยานลาดตระเวนประจัญบานหนักระดับกึ่ง T6 แบล็คโรส 5 ลำ และที่เหลือเป็นยานสงครามระดับ T5 รุ่นมาตรฐานทั้งหมด

หากดูจากขุมกำลังนี้ก็นับว่าน่าเกรงขามอย่างยิ่ง กองยานปกติทั่วไปแม้จะมีถึง 3,000 ลำ ก็ยากที่จะเจาะแนวป้องกันที่แข็งแกร่งนี้ได้

แต่ในเมื่อศัตรูรู้ถึงขนาดกองยานองครักษ์ของซ่งเฉินแล้วยังกล้าลงมือ แสดงว่าพวกมันต้องเตรียมการมาอย่างดีแน่นอน

ปัญหาคือ ศัตรูจะเลือกโจมตีที่ไหน?

จ้าวเฉินเปิดแผนที่ดาวขึ้นมา

จากข้อมูลที่ได้จากการแอบติดตั้งอุปกรณ์สอดแนมไว้บนตัวของซ่งชิงซาน ทำให้เขารู้เส้นทางการเดินยานครั้งนี้อย่างละเอียด

จ้าวเฉินเปิดแผนที่ดาวตลอดเส้นทางเดินยานขึ้นมา และทำการมาร์กจุดที่เหมาะสำหรับการซุ่มโจมตีอย่างรวดเร็ว

มีทั้งหมด 3 จุด

จ้าวเฉินลูบคางเบาๆ พลางใช้ความคิดวิเคราะห์ว่า ในบรรดาจุดซุ่มโจมตีทั้งสามแห่งนี้... จุดไหนเหมาะกับการซุ่มโจมตีที่สุดกันแน่.

จากระยะใกล้ไปไกล จุดซุ่มโจมตีถูกแบ่งออกเป็นหมายเลขหนึ่ง สอง และสาม

หากวัดกันที่ความได้เปรียบ จุดที่หนึ่งคือชัยภูมิที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่มันกลับอยู่ใกล้ที่นี่เกินไป

ส่วนจุดที่สามนั้นอยู่ไกลที่สุด และในขณะเดียวกันก็เป็นจุดที่สภาพชัยภูมิย่ำแย่ที่สุดด้วย

ความเป็นไปได้มากที่สุด จึงไปตกอยู่ที่จุดซุ่มโจมตีหมายเลขสอง ซึ่งมีความสมดุลที่สุดในบรรดาทั้งหมด

จ้าวเฉินจดจำพิกัดเหล่านี้ไว้ในใจอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะออกคำสั่งแรกไปยังกองบินของเขา "ในอีกสามสิบนาทีข้างหน้า เราจะฝึกจำลองการรบจริง"

คำสั่งนี้ถูกส่งต่อไปให้เฉพาะเหล่าหัวหน้าฝูงบินและรองหัวหน้าฝูงบินเท่านั้น

------------------

ฝูงบินที่หนึ่ง

เฉาปิงที่เพิ่งฟื้นสติจากการสลบไสล สะบัดผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ออกอย่างแรง สีหน้าของเขาดูจริงจังและเคร่งเครียดถึงขีดสุด

แม้สภาพร่างกายจะได้รับการฟื้นฟูแล้ว แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขากลับรู้สึกราวกับว่าขาของตนเองยังไม่ยอมฟังคำสั่ง

"หัวหน้า หมอบอกว่าท่านยังต้องพักผ่อนอีกหน่อยครับ!" รองหัวหน้ารีบเข้ามาขวางเมื่อเห็นเฉาปิงพยายามจะลงจากเตียง

แต่เฉาปิงกลับตอบย่างดื้อรั้นว่า "ฉันยังต้องวิ่งอีก 150 กิโลเมตร ฉันต้องวิ่งให้ครบ!"

พูดจบเขาก็ทำท่าจะลุกไปวิ่งต่อจริงๆ แต่รองหัวหน้ารั้งตัวเขาไว้พลางอธิบายว่า "กัปตันสั่งไว้แล้วว่า ส่วนที่ท่านยังวิ่งไม่ครบค่อยมาชดเชยทีหลังได้

แต่ตอนนี้ยานออกจากเมืองอวกาศแล้ว และอยู่ในสภาวะเตรียมพร้อมระดับสาม

กัปตันบอกว่า เขาไม่ต้องการให้หัวหน้าฝูงบินคนไหนอยู่ในสภาพที่แม้แต่แรงจะขับเครื่องบินยังไม่มี

เพราะฉะนั้น บทลงโทษของท่านให้เลื่อนไปจนกว่าจะถึงการเข้าจอดพักครั้งหน้าครับ"

เฉาปิงชะงักไปครู่หนึ่ง และกำหมัดแน่น ก่อนจะยอมนั่งลงที่ขอบเตียงแต่โดยดี

ดูเหมือนว่าเขาจะยอมรับการตัดสินใจนี้แล้ว

ในขณะนั้นเอง คำสั่งแรกของจ้าวเฉินเกี่ยวกับการฝึกรบจริงก็ถูกส่งมาถึง

"ทำไมหมอนั่นถึงมีแผนการเยอะแยะนัก? เขาเพิ่งมาถึงไม่กี่ชั่วโมงก็จะฝึกรบจริงแล้ว" รองหัวหน้าพึมพำด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก

แต่คราวนี้ เฉาปิงกลับเป็นฝ่ายพูดแก้ต่างให้จ้าวเฉิน "นี่เป็นสิ่งที่ควรทำแล้ว ในฐานะกัปตันคนใหม่ที่ถูกส่งตัวข้ามหัวคนอื่นเข้ามาแบบนี้

เขาจำเป็นต้องทำความคุ้นเคยกับกองบินของตัวเองให้เร็วที่สุด และต้องรู้ศักยภาพที่แท้จริงของลูกน้องด้วย"

"หัวหน้า ทำไมท่านถึงไปพูดเข้าข้างเขาล่ะ?

ถ้าหมอนั่นไม่มา ตำแหน่งหัวหน้ากองบินก็น่าจะเป็นของท่านแท้ๆ!" รองหัวหน้ายังคงรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมแทนหัวหน้าฝูงบินของตน

อย่างไรก็ตาม เฉาปิงกลับตอบอย่างใจเย็นว่า "ตำแหน่งหัวหน้ากองบินมีไว้สำหรับคนที่มีความสามารถ ใครเก่งกว่าคนนั้นก็ได้ตำแหน่งไป

ในเมื่อเขาแข็งแกร่งกว่าพวกเราทุกคน เขาก็ย่อมมีสิทธิ์ในตำแหน่งนั้น

และในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา เราก็ต้องปฏิบัติตามคำสั่ง

เอาละ เลิกพูดมากได้แล้ว ไปเตรียมตัวสำหรับการจำลองการรบในอีกครึ่งชั่วโมงซะ

ฉันไม่อยากขายหน้าต่อหน้าหัวหน้ากองบินอีก แค่ครั้งเดียวก็น่าอายมากพอแล้ว"

"รับทราบ!"

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เสียงสัญญาณแจ้งเตือนดังกึกก้องไปทั่วแผนกกองบิน สัญญาณนี้จำกัดวงอยู่แค่ในส่วนของกองบินและทีมสนับสนุนเท่านั้น

แผนกอื่นๆ บนยานไม่มีใครล่วงรู้ถึงความเคลื่อนไหวนี้

เพื่อให้แน่ใจในความพร้อมรบสูงสุด การฝึกจำลองสถานการณ์ในหน่วยรบเช่นนี้ถือเป็นสิทธิ์ขาดของผู้บัญชาการสูงสุดประจำหน่วย

พริบตานั้น เหล่านักบินและเจ้าหน้าที่สนับสนุนต่างเคลื่อนไหวกันอย่างโกลาหลแต่เป็นระเบียบ

เริ่มจากการจัดลำดับการออกตัวของเครื่องบิน เพื่อลำเลียงขึ้นสู่โรงเก็บเครื่องบินพร้อมรบ

ในขณะที่ฝูงโดรนในห้องข้างๆ ก็ถูกเตรียมความพร้อมเช่นกัน

เหล่านักบินต่างสวมชุดนักบินเต็มยศ และนั่งรอคำสั่งอยู่ภายในห้องพักของตนเองอย่างใจจดใจจ่อ