บทที่ 1280 กำลังหาอันนี้อยู่หรือเปล่า (ฟรี)

ยานท่องเที่ยวได้เดินทางมาถึงเมืองอวกาศที่สวยงามมากแห่งหนึ่ง

นี่คือเมืองอวกาศที่ถูกดัดแปลงขึ้นจากการคว้านภายในของดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่ง

ด้านนอกถูกครอบคลุมด้วยโล่ดวงดาวขนาดมหึมา

เมื่อมองจากระยะไกลจะดูเหมือนเมืองที่ลอยอยู่ในลูกแก้วคริสตัล

จ้าวเฉินก้าวลงจากยาน และกวาดตามองไปรอบๆ

ตั้งแต่จุดจอดยานไปจนถึงทางเดินเชื่อมเข้าสู่ตัวเมืองอวกาศ ทุกระยะจะมีทหารยืนรักษาการณ์อยู่เป็นช่วงๆ

ดูเหมือนว่าสหพันธ์ดาราจักรจะให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงครั้งนี้เป็นอย่างมาก

ท้ายที่สุดแล้ว งานเลี้ยงในวันนี้ก็เกี่ยวพันกับความสมดุลและสันติภาพระหว่างฝ่ายต่างๆ ภายในสหพันธ์ดาราจักร

“สวัสดีค่ะ กรุณายืนยันตัวตนตรงนี้ และขอความร่วมมือฝากอาวุธปืนทุกชนิดไว้ที่นี่ด้วยนะคะ”

ตรงด่านตรวจที่ทางเข้ามีพนักงานต้อนรับหญิงคอยรับแขกทีละคน

ไม่นานก็มาถึงคิวของจ้าวเฉิน

เขาหยิบบัตรประจำตัวออกมา

ติ๊ด

หลังจากมีเสียงดังขึ้นหนึ่งครั้ง พนักงานต้อนรับหญิงก็เห็นข้อมูลประจำตัวของจ้าวเฉินบนหน้าจอ

“ว้าว! ท่านคือขับไล่ระดับตำนานคนนั้นใช่ไหมคะ!” พนักงานต้อนรับหญิงมองจ้าวเฉินอย่างประหลาดใจ ในดวงตาเปล่งประกาย

จ้าวเฉินยิ้มอย่างสุภาพ เขาถอดปืนเลเซอร์พกพาที่ติดตัวอยู่เป็นประจำ และวางบนถาดด้านข้าง

จากนั้นจ้าวเฉินก็หยิบไลท์เซเบอร์ออกมา แล้วถามว่า “แล้วอันนี้ต้องฝากไว้ด้วยไหมครับ?”

พนักงานต้อนรับหญิงส่ายหน้า "อันนั้นไม่จำเป็นค่ะ

หลังจากนี้ท่านสามารถเดินผ่านประตูตรวจสอบตรงนี้ได้เลยค่ะ”

จ้าวเฉินทำตามคำแนะนำของพนักงานต้อนรับหญิง และเดินผ่านประตูเข้าไป

ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่น

“นี่คือบัตรนำทางสำหรับงานเลี้ยงในครั้งนี้ค่ะ

บนนั้นจะระบุหมายเลขห้องพัก รวมถึงตำแหน่งที่นั่งของท่านในงานเลี้ยง

หากมีข้อสงสัยใดๆ ท่านสามารถติดต่อหมายเลขที่ระบุไว้ได้เลยค่ะ” พนักงานต้อนรับหญิงอธิบายให้จ้าวเฉินฟังอย่างกระตือรือร้น

“ขอบคุณครับ”

จ้าวเฉินรับบัตรมา แล้วเดินไปข้างหน้า

แต่สายตาของพนักงานต้อนรับหญิงกลับยังคงจับจ้องอยู่ที่เขาไม่ยอมละไปไหน

จ้าวเฉินยังเดินไปไม่ไกล ซ่งชิงซานที่รออยู่ตรงนั้นก็เอาแขนพาดขึ้นบนไหล่จ้าวเฉิน

หลังจากดื่มด้วยกันบนยานท่องเที่ยวครั้งนั้น ท่าทีของซ่งชิงซานที่มีต่อจ้าวเฉินก็ดูสนิทสนมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หากใครไม่รู้มาก่อนคงนึกว่าพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกันมานานแล้ว

ต่อหน้าจ้าวเฉิน ซ่งชิงซานแทบจะไม่มีท่าทีของผู้บังคับบัญชาเลยแม้แต่น้อย

จ้าวเฉินก้มมองบัตรนำทางในมือ และสังเกตเห็นว่ามีเศษกระดาษเล็กๆ แนบมาด้วย ซึ่งบนกระดาษแผ่นนั้นเขียนตัวเลขชุดหนึ่งเอาไว้

“โอ้โห ดูเหมือนว่าสาวน้อยคนนั้นจะชอบนายเอามากๆ เลยนะ” ซ่งชิงซานที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็สังเกตเห็น และเอ่ยแซวขึ้น

เขาจำหมายเลขชุดนั้นได้ มันเป็นหมายเลขของแอปพลิเคชันสื่อสารชนิดหนึ่ง

หากผู้หญิงเป็นฝ่ายให้หมายเลขก่อน ความหมายของมันก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้มากความอีกแล้ว

จ้าวเฉินยิ้มอย่างจนใจ “ผมก็แค่นักบินที่ขับเครื่องบินขับไล่อวกาศ ไม่ใช่กัปตันยานรบสักหน่อย

ของแบบนี้เธอควรจะให้ท่านมากกว่า”

ซ่งชิงซานส่ายหน้า ก่อนจะพูดขึ้นว่า “พวกพนักงานต้อนรับแบบนี้ย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่า พวกเธอไม่มีทางทำงานแบบนี้ไปตลอดชีวิตได้ ทุกคนต่างอยากหาคู่ครองที่ร่ำรวย

แต่หากเลือกคนที่มีสถานะสูงเกินไป อีกฝ่ายก็ไม่มีทางแต่งงานด้วย

อย่างมากที่สุดก็เป็นได้แค่คนรักชั่วคราว แล้วยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนรอคิวอยู่ก่อนหน้าอีกกี่คน

เพราะงั้น ส่วนใหญ่พวกเธอจะเลือกข้าราชการหรือทหารที่มีความสามารถ และมีตำแหน่งสูงพอสมควร แต่ก็ไม่ได้สูงจนเกินเอื้อม

โดยเฉพาะดาวรุ่งพุ่งแรงที่ไต่เต้าขึ้นมาจากระดับล่างแบบนาย

ต้องเข้าใจนะ การสามารถขับเครื่องบินขับไล่อวกาศจนไปถึงจุดสูงสุดได้ มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย”

หลังจากเดินพ้นมุมหนึ่งของทางเดิน จ้าวเฉินก็โยนกระดาษใบนั้นลงไปในหุ่นยนต์ทำความสะอาดที่อยู่ข้างทาง

“อะไรล่ะ ไม่ถูกใจงั้นเหรอ?” ซ่งชิงซานมองจ้าวเฉินด้วยความประหลาดใจ

จ้าวเฉินหาข้ออ้างตอบไปว่า “ผมไม่ชอบความสัมพันธ์ที่ขับเคลื่อนด้วยเจตนาแอบแฝงแบบนี้”

ซ่งชิงซานไม่ได้พูดถึงประเด็นนี้ต่อ

เพราะสำหรับเขา เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดา

ผู้ชายที่โดดเด่นย่อมดึงดูดผู้หญิงเข้ามามากมายเป็นธรรมดา

“ห้องของนายอยู่ติดกับห้องของฉัน งานเลี้ยงจะเริ่มอย่างเป็นทางการในอีกประมาณสองชั่วโมง

ฉันยังมีธุระต้องไปจัดการก่อน

ถ้านายอยากเดินดูเมือง ในบัตรนำทางมีแผนที่อยู่ นายเดินดูได้ตามสบาย

แม้ว่าเมืองอวกาศแห่งนี้จะไม่ใช่เมืองที่ใหญ่ที่สุดในสหพันธ์ดาราจักรของเรา แต่เพราะอยู่แถบชายแดนเลยมีทิวทัศน์แปลกตาไม่น้อย

แต่อย่าเผลอเดินเพลินเกินไปจนลืมงานเลี้ยงล่ะ

ถ้านายไม่อยากเดินก็กลับไปพักผ่อนในห้องให้เต็มที่ก็ได้”

หลังจากให้คำแนะนำกับจ้าวเฉินเสร็จแล้ว ซ่งชิงซานก็แยกตัวจากไป

ส่วนจ้าวเฉินเลือกที่จะเดินเล่นไปทั่วเมืองอวกาศแห่งนี้

เมืองอวกาศแห่งนี้มีขนาดใหญ่มาก

นอกจากแขกที่มาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้แล้ว ที่จริงยังมีคนอื่นๆ อีกมายมายอาศัยอยู่ที่นี่

เพียงแต่เพราะงานเลี้ยง บางพื้นที่ของเมืองจึงถูกควบคุมด้วยโดยกองทัพ

บริเวณที่จ้าวเฉินเพิ่งผ่านเข้ามาก็เป็นหนึ่งในเขตควบคุมเหล่านั้น

ขณะเดินเล่นไปเรื่อยๆ จ้าวเฉินก็เดินผ่านบาร์กลางแจ้งบนชายหาดเทียมแห่งหนึ่ง และสังเกตเห็นความผิดปกติที่โต๊ะตัวหนึ่ง

ชายสามคนกำลังล้อมหญิงสาวที่นั่งดื่มอยู่

จากสายตาที่เต็มไปด้วยความใคร่เหล่านั้น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพวกมันคิดอะไรอยู่

ส่วนหญิงสาวไม่ได้สนใจพวกเขาเลย เธอเพียงมองออกไปยังทะเล แล้วดื่มอย่างเงียบๆ

เดิมทีจ้าวเฉินไม่ได้คิดจะยุ่งเรื่องนี้เลย

อย่างไรก็ตาม เขาเห็นว่าหนึ่งในชายเหล่านั้นแอบเทบางอย่างลงไปในแก้วของหญิงสาว

คิ้วของจ้าวเฉินขมวดเล็กน้อย

หลังจากเดินไปอีกสองสามก้าว เขาก็หยุดฝีเท้า

จากนั้นหันกลับ แล้วมุ่งหน้าไปทางโต๊ะนั้นโดยตรง

ขณะที่หญิงสาวกำลังจะยกแก้วซึ่งถูกใส่อะไรบางอย่างลงไปขึ้นดื่ม ชายที่อยู่รอบๆ ก็เผยสีหน้าหิวกระหาย

พวกมันไม่คิดเลยว่าจะได้เจอของดีแบบนี้ในสถานที่เช่นนี้

ถึงจะไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีภูมิหลังอะไร

แต่พวกมันล้วนมาจากตระกูลใหญ่ และข้างกายหญิงสาวก็ไม่มีบอดี้การ์ดติดตามมาสักคน

ดูแล้วเธอไม่น่าจะเป็นคนจากตระกูลใหญ่โตอะไร อาจจะเป็นแค่คุณหนูจากตระกูลเล็กๆ เท่านั้น

ของแบบนี้เล่นเสร็จแล้วจ่ายเงินชดเชยก้อนหนึ่ง ตระกูลเล็กๆ ก็ไม่กล้าพูดอะไรแล้ว

เรื่องทำนองนี้พวกมันทำมานับครั้งไม่ถ้วน

แต่ครั้งนี้กลับเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

ขณะเฝ้ามองริมฝีปากสีแดงกำลังจะสัมผัสกับแก้วเครื่องดื่ม

มือข้างหนึ่งก็คว้าแก้วนั้นไว้

“คุณผู้หญิง แก้วนี้ดื่มไม่ได้”

จ้าวเฉินแย่งแก้วมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

พวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านที่โผล่มาอย่างกะทันหันนี้ทำลายเรื่องดีๆ ของพวกมันเข้าเต็มๆ

แน่นอนว่า พวกมันไม่มีทางปล่อยเขาไปง่ายๆ

“ไอ้หนูแกหมายความว่ายังไง!”

“แกไม่รู้หรือไงว่าพวกเราเป็นใคร ฉันแนะนำให้แกอย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น!”

“แม่งเอ๊ย แกกล้ามาพังเรื่องดีๆ ของพวกเรางั้นเหรอ อยากตายนักหรือไง!”

หนึ่งในนั้นซึ่งเป็นคนอารมณ์ร้อนเป็นพิเศษ หยิบขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ข้างโต๊ะขึ้นมา แล้วฟาดลงไปที่ศีรษะของจ้าวเฉินเต็มแรง

แต่ภาพศีรษะแตกเลือดสาดที่จินตนาการไว้กลับไม่เกิดขึ้น

ไม่สิ! ควรจะบอกว่า สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว

ชายคนนั้นพบว่าขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในมือหายไป

“กำลังหาอันนี้อยู่หรือเปล่า?” จ้าวเฉินเขย่าขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ไม่รู้ว่ามาอยู่ในมือเขาตั้งแต่เมื่อไร

จากนั้นก็ฟาดมันลงไปที่ศีรษะของอีกฝ่ายอย่างแรง