บทที่ 1270 ร่วมกันฝ่าฟันทั้งชีวิตและความตาย (ฟรี)

“ฉันไปด้วย!”

“ฉันก็จะไปเหมือนกัน!”

“กัปตันของเราเป็นหัวหน้าของกองบินที่สิบแปด กัปตันออกไปปฏิบัติภารกิจจะไม่มีพวกเรากองบินที่สิบแปดได้อย่างไร!”

“บ้าเอ๊ย! ฉันไม่ไว้ใจส่งตัวกัปตันไปให้คนจากหน่วยอื่นหรอก!”

“พวกเราออกมาพร้อมกัปตัน ก็ต้องกลับไปพร้อมกัปตัน!”

เครื่องบินขับไล่เริ่มแยกตัวออกจากขบวนคุ้มกันมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วเร่งเครื่องไล่ตามทิศทางที่จ้าวเฉินจากไป

“พวกแก…พวกแกกำลังละทิ้งหน้าที่นะ นี่มันเป็นการฝ่าฝืนคำสั่งทหาร!” รองหัวหน้าหลีกล่าวด้วยความร้อนใจ

เสียงของเหล่าหลิวดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับสงบนิ่งอย่างประหลาด “ฝ่าฝืนคำสั่งแล้วยังไงล่ะ

กัปตันยอมรับภารกิจนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของพวกเรา และเงื่อนไขของเขาคือให้กองบินที่สิบแปดไม่ต้องเข้าร่วมภารกิจนี้

เพื่อกัปตันแบบนี้…

วันนี้ต่อให้ฉันต้องฝ่าฝืนคำสั่งทหาร ฉันก็ยอม!”

จากเครื่องบินขับไล่ของกองบินที่สิบแปดซึ่งเหลือร้อยกว่าลำ ตอนนี้ได้ออกจากขบวนคุ้มกันไปเจ็ดสิบถึงแปดสิบลำแล้ว และยังมีอีกหลายลำที่กำลังทยอยออกตามไป

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอามือกุมศีรษะ ใบหน้าสั่นระริก น้ำตาไหลอาบแก้ม

ในมือของเขากำจี้ห้อยคอเส้นหนึ่งไว้แน่น

ภายในจี้เป็นรูปถ่ายของผู้หญิงกับเด็กหญิงคู่หนึ่ง

“ฉันสัญญากับพวกเขาไว้แล้วว่ากลับไปครั้งนี้จะปลดประจำการ และจะพาพวกเขาไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

ฉันสัญญาไว้แล้ว ฉันต้องมีชีวิตกลับไป ฉันต้องกลับไปให้ได้…

พวกเขาขาดฉันไม่ได้ ฉันขอโทษ… ขอโทษจริงๆ…”

คนที่อยู่ในสภาพลังเลเช่นนี้ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว

ท้ายที่สุดแล้ว ระดับความอันตรายของภารกิจครั้งนี้สูงกว่าภารกิจที่ผ่านมาอย่างเทียบไม่ติด

การออกไปทำภารกิจครั้งนี้ พวกเขาอาจไม่มีโอกาสกลับมาอีกเลย

-----------------

“รายงานจากฐานทัพชั่วคราวหมายเลข 06

เครื่องบินขับไล่ของกองบินที่สิบแปด ซึ่งรับหน้าที่คุ้มกันฐาน ได้ถอนตัวออกจากพื้นที่เป็นจำนวนมากอย่างกะทันหัน!”

ผู้ใต้บังคับบัญชารายงานต่อพลจัตวาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ท่านนายพล! กองบินที่สิบแปดละทิ้งหน้าที่ ฝ่าฝืนคำสั่งทหาร พวกเขาควรถูกลงโทษอย่างหนัก!” เจ้าหน้าที่ฝ่ายเสนาธิการวัยกลางคน ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่เคยเสนอให้จ้าวเฉินรับภารกิจกล่าวขึ้นทันที

สายตาเย็นชาของพลจัตวาตกลงบนร่างของเสนาธิการคนนั้น และเอ่ยถามช้าๆ ว่า “เครื่องบินขับไล่จากกองบินที่สิบแปดมุ่งหน้าไปทางไหน?”

"ทั้งหมด... กำลังไล่ตามเครื่องบินขับไล่ของหัวหน้ากองบินที่สิบแปด" ผู้ใต้บังคับบัญชารายงานเสียงสั่น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พลจัตวาหลับตาลง และสูดหายใจเข้าลึกๆ

“รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นภารกิจที่แทบไม่มีทางรอด แต่จ้าวเฉินก็ยังยอมออกไปเพื่อปกป้องลูกน้องของตน

ส่วนลูกน้องของเขาก็ยอมติดตามเขาไปทำภารกิจเสี่ยงตาย

หากมีแบบนี้จะยังต้องการอะไรอีก...”

พลจัตวาลืมตาขึ้น สายตาเย็นยะเยือกจ้องไปที่เสนาธิการวัยกลางคน

“เสนาธิการจิน ถ้าฉันจำไม่ผิด หัวหน้ากองบินที่ห้าเป็นหลานชายของนายใช่หรือไม่

ก่อนหน้านี้ตอนที่จ้าวเฉินถูกโอนเข้ากองบินที่สาม เพราะการแย่งชิงตำแหน่งระหว่างสองกองบิน เขาจึงตกเป็นเป้าโจมตีจากหลายฝ่าย

ตอนนี้นายถึงขั้นกดขี่คู่แข่งจนไม่สนใจแม้แต่เส้นแบ่งพื้นฐานเลยเหรอ

หรือว่า… กองบินที่ห้าให้อะไรนายมา?”

เสนาธิการจินรีบก้มศีรษะต่ำ เหงื่อแตกพลั่ก

“ท่านนายพล! เป็นผมที่ไม่เข้าใจสถานการณ์อย่างชัดเจน โปรดอภัยให้ด้วย!”

ตอนนี้ในใจของเสนาธิการจินเต็มไปด้วยความเสียใจอย่างที่สุด

เมื่อครู่เขาไม่ควรใจร้อนกดดันกองบินที่สิบแปดแบบนั้น

แต่การเติบโตของกองบินที่สิบแปดได้คุกคามผลประโยชน์ของกลุ่มพวกเขาจริงๆ

“ฉันไม่ต้องการเห็นการแบ่งพรรคแบ่งพวกเกิดขึ้นบนยานแม่ของฉัน

และยิ่งไม่อนุญาตให้เอาความขัดแย้งเหล่านั้นมาใช้ในสนามรบ!”

พลจัตวากล่าวอย่างเย็นชาว่า “ถ้าฉันจำไม่ผิด ช่วงนี้เสนาธิการจินสุขภาพไม่ค่อยดีสินะ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นายติดตามฉันมาโดยตลอด และถือว่าทำหน้าที่ได้อย่างเต็มที่แล้ว

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น นายก็ถอยไปทำงานแนวหลังตั้งแต่ตอนนี้เถอะ

หลังสงครามครั้งนี้จบลง ฉันจะจัดการตำแหน่งให้นายเอง

ตอนนี้นายกลับไปพักผ่อนได้แล้ว ส่วนงานในมือก็ส่งมอบให้คนอื่นรับช่วงต่อ”

เสนาธิการจินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองเดินออกจากห้องบังคับการมาได้อย่างไร

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ

เขายังอยู่ในช่วงที่ดีที่สุดของการทำงาน แต่กลับถูกย้ายไปอยู่แนวหลัง

นั่นหมายความว่า เส้นทางก้าวหน้าในชีวิตทหารของเขาได้จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว

สิ่งนี้ทำให้ความแค้นที่เขามีต่อจ้าวเฉินยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

ทั้งหมดก็เพราะไอ้หมอนั่น เขาถึงได้ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

แต่แล้ว มุมปากของเสนาธิการจินกลับยกขึ้นอย่างเย็นชา

“จ้าวเฉิน ต่อให้แกจะแกร่งแค่ไหน หรือจะบัญชาการเก่งเพียงใด

แต่การใช้เครื่องบินขับไล่หนึ่งล้านลำไปสกัดยานรบ 30,000 ลำ

แกไม่มีทางรอดแน่นอน!

ถ้าแกเกิดกลัว และถอนกำลังก่อนเวลา ฉันก็สามารถหาคนไปยื่นถอดถอนแกได้!

การถอยหนีจนกระทบกับแผนยุทธศาสตร์โดยรวม ต่อให้แกมีความดีความชอบแค่ไหนก็หนีการลงโทษไม่พ้น!” เสนาธิการจินหัวเราะอย่างเย็นชา

พลจัตวาลูบคาง และถอนหายใจยาว “จัดกำลังจากฝูงบินอื่นเข้ามาอุดช่องว่างแทนตำแหน่งของกองบินที่สิบแปด

ส่วนนักบินขับไล่ของกองบินที่สิบแปดที่สมัครใจติดตามจ้าวเฉินไปก็ไม่ต้องห้าม

สำหรับพวกที่ไม่ได้ตามไปก็ปล่อยให้ทำภารกิจคุ้มกันต่อไป”

“รับทราบ”

---------------------

ในขณะนี้ จ้าวเฉินสังเกตเห็นเครื่องบินขับไล่จำนวนหนึ่งกำลัง 'ติดตาม' เขาอยู่

เขาขมวดคิ้ว แล้วเปิดช่องสื่อสารที่ปิดไว้ทันที

"หลีต้า! เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ฉันไม่ได้สั่งให้นายพาคนของกองบินที่สิบแปดทำภารกิจคุ้มกันต่อหรือไง!” น้ำเสียงของจ้าวเฉินแฝงไปด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน

คราวนี้หลีต้ารู้สึกอัดอั้นจนแทบร้องไห้

การตกอยู่ตรงกลางเป็นสถานการณ์ที่ไม่มีทางได้ประโยชน์อย่างแท้จริง

เขาปฏิบัติตามคำสั่งของกัปตัน แต่กลับไม่มีพี่น้องคนไหนฟังเขาเลย

ตอนนี้ยังต้องมาถูกกัปตันซักถามอีก

“กัปตัน… เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของผมจริงๆ… พวกเขารู้ภารกิจที่ท่านจะไปทำ แล้วไล่ตามมาด้วยตัวเองโดยไม่สนคำสั่งทหาร

ผม… ผมห้ามไม่อยู่จริงๆ!” เสียงของหลีต้าสั่นจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่

“กันตัน เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของหลีต้า พวกเราสมัครใจตามมาด้วยตัวเอง”

“ใช่แล้ว พวกเราเต็มใจมาเอง!”

“กัปตันออกไปทำภารกิจตามคำสั่งเบื้องบน และกัปตันคือหัวหน้ากองบินที่สิบแปด

กัปตันจะไม่ให้พวกเราสมาชิกกองบินที่สิบแปดตามมาได้อย่างไร!”

เมื่อได้ยินเสียงเหล่านั้นจากช่องสื่อสาร หัวใจของจ้าวเฉินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาเล็กน้อย

เขากล่าวช้าๆ ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พวกนายต้องเข้าใจว่า ภารกิจนี้อันตรายมาก

ฉันไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของพวกนายได้”

"กัปตัน ตั้งแต่พวกเราเลือกตามมา พวกเราก็ไม่กลัวตาย

พูดตามตรง ตั้งแต่รับภารกิจลับครั้งนี้  พวกเราก็ยืนอยู่บนขอบเหวแล้ว

แต่เป็นเพราะท่านพวกเราถึงรอดมาได้ ชีวิตของพวกเราเป็นท่านที่มอบให้”

“พวกเราตกลงกันแล้วว่าจะกลับไปด้วยกัน”

“ผมเคยได้ยินแต่เรื่องหัวหน้าทิ้งลูกน้อง

ไม่เคยได้ยินว่า ลูกน้องจะทิ้งหัวหน้าแล้วหนีเอาชีวิตรอดไปคนเดียว!”

"กัปตัน พวกเราไม่กลัวตาย!"

เมื่อได้ยินเสียงของเหล่าลูกน้อง จ้าวเฉินก็กำหมัดแน่น

เขาควบคุมน้ำเสียงของตัวเอง และกล่าวออกมาอย่างเด็ดขาด “ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปที่จะหันหลังกลับ

ถ้าพวกนายยังตามฉันมาอีก พวกนายจะไม่มีโอกาสถอยแล้ว”

ในช่องสื่อสารไม่มีใครตอบกลับ

แต่จุดสัญญาณที่ไล่ตามมาอย่างไม่ลดละบนจอเรดาร์ได้อธิบายทุกอย่างแล้ว

“ฮึก…ฮึก… ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาด

ถ้า…ถ้าจะไปก็อย่าคิดทิ้งฉันไว้

แต่…ถ้า…ถ้าฉันกลับไปไม่ได้จริงๆ ก็ขอให้พี่น้องช่วยดูแลภรรยากับลูกสาวของฉันด้วย…”

ในขณะนั้นเอง เสียงสะอื้นของชายวัยกลางคนดังขึ้นในช่องสื่อสาร

ทุกคนรู้จักเขาดี

เพราะเขามักหยิบรูปถ่ายของลูกสาวมาอวดต่อหน้าทุกคนอยู่เสมอ

และคำร้องขอปลดประจำการของเขา ก็ได้รับการอนุมัติแล้ว

หลังสงครามครั้งนี้จบลง เขาจะได้กลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิดกับภรรยาและลูกสาวอย่างสงบสุข