บทที่ 1230 ข่าวลือเกี่ยวกับจักรพรรดิ? (ฟรี)
บทที่ 1230 ข่าวลือเกี่ยวกับจักรพรรดิ? (ฟรี)
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน
ชาร์ล็อตต์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วผุดลุกขึ้นนั่งอย่างตกใจ
“ลุกขึ้นมาทำไมล่ะ?
เธอเพิ่งคลอดลูก ต้องดูแลร่างกายตัวเองให้ดีๆ สิ” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากข้างๆ
ชาร์ล็อตต์หันไปมอง และเห็นจ้าวเฉินที่ยิ้มแย้ม โดยอุ้มจ้าวไป๋เอ๋อไว้ในแขนข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็อุ้มจ้าวหู่ไว้อย่างทะนุถนอม
“คุณ...คุณกลับมาแล้ว?” ชาร์ล็อตต์มองไปที่จ้าวเฉินด้วยความไม่เชื่อ
“แน่อยู่แล้วสิ
ทำไม? เธอโกรธที่สามีไม่อยู่ตอนคลอดเหรอ?” จ้าวเฉินหัวเราะเบาๆ
“ตอนนี้เรื่องข้างนอกถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว
ต่อไปฉันจะอยู่กับเธอและลูกๆ จนกว่าเธอจะเบื่อฉันไปเลย” จ้าวเฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
คำพูดนั้นทำให้ชาร์ล็อตต์ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ในเวลาเดียวกัน
แต่แล้วเงาร่างของจ้าวเฉินก็เริ่มพร่าเลือน รอยยิ้มบนใบหน้าของชาร์ล็อตต์ก็แข็งค้างไปทันที
เธอรีบลุกออกจากเตียง แต่เท้าของเธอเกิดลื่นจนล้มลงกับพื้น
“จ้าวเฉิน...”
"ที่รัก รอฉันจัดการเรื่องสุดท้ายให้เสร็จก่อน รอฉันกลับมา…”
ภายใต้การจ้องมองของชาร์ล็อตต์ ร่างของจ้าวเฉินก็ค่อยๆ สลายหายไป
“จ้าวเฉิน!”
เสียงกรีดร้องดังสะท้อนในห้วงฝัน
ชาร์ล็อตต์สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือเพดานสีขาวสะอาด และลิลิธที่ยืนอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าเป็นห่วง
ก่อนหน้านี้ หลังลิลิธบอกความจริง ชาร์ล็อตต์ก็แทบจะเสียสติและสลบไปทันที
“ลิลิธ…จ้าวเฉินล่ะ? จ้าวเฉินอยู่ที่ไหน?
ฉันต้องไปหาเขา! ต้องไปหาเขาเดี๋ยวนี้!” ชาร์ล็อตต์ปัดผ้าห่มทิ้ง ดึงท่อที่ใส่เข้าไปในร่างกายของตัวเองออก แล้วพุ่งตรงออกจากห้องราวกับคนเสียสติ
เพี๊ยะ!
เสียงตบกังวานไปทั่วห้อง
ลิลิธลดมือลง ขณะมองไปที่ชาร์ล็อตต์ด้วยสายตาแข็งกร้าว “ชาร์ล็อตต์! ได้สติได้แล้ว!
เธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา เธอคือชาร์ล็อตต์ จอมพลห้าดาวแห่งจักรวรรดิหลงเซี่ยว
และตอนนี้เธอเป็นแม่ของเด็กสองคนแล้ว!”
คำพูดของลิลิธทำให้ชาร์ล็อตต์เหมือนถูกฉุดกลับสู่ความจริง
ลิลิธชี้ไปที่ห้องกระจกข้างๆ ซึ่งเป็นห้องที่เด็กทั้งสองกำลังนอนหลับอยู่ “ตอนนี้จ้าวเฉินแค่สูญหายไปชั่วคราว แต่เขาบอกไว้แล้วว่าเขาจะกลับมา และเขาไม่เคยผิดคำสัญญาเลยสักครั้ง”
ลิลิธกำมือแน่น ดวงตาแดงก่ำ “ตราบใดที่เขายังพูดว่า ‘จะกลับมา’ ฉันก็เชื่อว่าเขาจะกลับมาจริงๆ
แต่ก่อนหน้านั้น เราต้องปกป้องทุกอย่างที่เขาทิ้งไว้ รวมทั้งลูกของเธอทั้งสองคนด้วย
แต่ถ้าเธอคิดว่าลูกไม่สำคัญ จะร้องไห้ จะบ้าคลั่ง จะทำลายอะไรก็ตามใจ!”
ปลายนิ้วของลิลิธจิ้มอกชาร์ล็อตต์แรงๆ หนึ่งที
ชาร์ล็อตต์ยืนนิ่ง ไม่ตอบกลับ ไม่สะอื้น เพียงแค่ยืนนิ่งราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกดึงปลั๊กออก
ในที่สุด ชาร์ล็ออต์ก็ทรุดลงช้าๆ จนกลายเป็นการนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้น
เธอฝังใบหน้าไว้ด้านใน แล้วเสียงสะอื้นก็แผดดังออกมาอย่างสิ้นหวัง
ใครจะคิดว่าจอมพลสูงสุดแห่งจักรวรรดิหลงเซี่ยวผู้ยิ่งใหญ่จะร้องไห้ราวกับเด็กหลงทางคนหนึ่ง
เมื่อเห็นเช่นนี้ ลิลิธก็น้ำตาไหลไม่ต่างกัน
เธอค่อยๆ นั่งลง และกอดชาร์ล็อตต์เอาไว้แน่น
“เรารอเขากลับมาด้วยกันดีไหม?”
ถึงลิลิธจะรู้ว่าความเป็นไปได้มันต่ำมาก แต่ความเชื่อนี้เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังยืนหยัดอยู่ได้
หากเธอสูญเสียความเชื่อนี้ไป เธออาจพังทลายยิ่งกว่าชาร์ล็อตต์ซะอีก
ดังนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งต่อหน้าคนอื่น และแม้กระทั่งหลอกตัวเอง ลิลิธก็ยังยืนหยัดเชื่ออยู่เสมอว่าจ้าวเฉินจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัย
สิ่งที่เธอทำได้คือ ‘รอ’ เท่านั้น
การบอกตัวเองอย่างต่อเนื่องในลักษณะนี้เท่านั้น ลิลิธถึงจะรู้สึกว่าตัวเองจะสามารถอดทนต่อไปได้
หญิงสาวทั้งสองได้แต่นั่งร้องไห้อยู่ในห้องด้วยกัน
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่
บางทีอาจเป็นเพราะร้องจนหมดแรงแล้ว ชาร์ล็อตต์จึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
ดวงตาที่แดงก่ำของชาร์ล็อตต์มองลิลิธด้วยความสับสนเหมือนเด็กหลงทาง
“ลิลิธ จ้าวเฉินจะกลับมาจริงๆ เหรอ?”
“เขาต้องกลับมาแน่นอน!” ลิลิธตอบโดยไม่ลังเล
ชาร์ล็อตต์กำมือแน่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไม่แพ้กัน “ใช่ เขาต้องกลับมาแน่ เขาไม่เคยผิดสัญญากับพวกเรา ไม่เคยเลยสักครั้ง!”
พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นยืน หายใจเข้าลึกๆ และกำหมัดแน่น “ก่อนที่เขาจะกลับมา เราต้องรักษาทุกสิ่งที่เขาทิ้งไว้
ฉันจะดูแลลูกทั้งสองของเราเป็นอย่างดี
เราจะอยู่ที่นี่ รอการกลับมาของเขา!”
ลิลิธพยักหน้าอย่างหนักแน่น ความเชื่อเล็กๆ ของทั้งคู่เกาะเกี่ยวยึดกันไว้ กลายเป็นเสาหลักชั่วคราว เพื่อให้จิตใจไม่แตกสลายลงอย่างสมบูรณ์
แต่ไม่มีใครรู้ว่า ความเชื่อที่ดูเลื่อนลอยนี้จะยืนหยัดไปได้นานแค่ไหน
มันอาจดูแข็งแรง แต่จริงๆ แล้วมันเปราะบางราวกับแก้วบางๆ
เพียงพริบตาเดียว สงครามกับรังเซิร์กก็ผ่านไปสามเดือนเต็ม
ในช่วงสามเดือนนี้ กองทัพหลงเซี่ยวได้แบ่งกำลังออกเป็นสองส่วน โดยส่วนหนึ่งรับผิดชอบในการปกป้องสถานที่สำคัญต่างๆ ทั่วทั้งจักรวรรดิ
อีกส่วนหนึ่งรวมกำลังรบหลักไล่กวาดล้างสิ่งมีชีวิตอันเดดที่หลงเหลืออยู่
ด้วยประสบการณ์การรบที่สะสมมาก่อนหน้า บวกกับการเข้าร่วมของกำลังรบหลัก การกวาดล้างสิ่งมีชีวิตอันเดดจึงไม่ใช่เรื่องยากเกินไป
แต่ในเวลาเดียวกัน ข่าวลือเกี่ยวกับจักรพรรดิหลงเซี่ยวก็เริ่มแพร่กระจายออกไป
ด้วยความที่จักรพรรดิหลงเซี่ยวไม่ได้ปรากฏตัวต่อสาธารณะเป็นเวลานาน ทำให้เริ่มมีข่าวลือว่าจักรพรรดิหลงเซี่ยวเสียชีวิตระหว่างการรบกับออเดอร์เซิร์ก
ข่าวลือนี้ทำให้เกิดกระแสลึกลับขึ้น ภายใต้ผิวน้ำที่ดูนิ่งสงบของจักรวรรดิหลงเซี่ยว
แต่โชคดีที่หน่วยจินอี้เว่ยยังคงทำงานอย่างแข็งขัน
ไม่ว่าตระกูลหรือกองกำลังใดก็ตามที่กล้าก้าวข้ามขอบเขต พวกเขาทั้งหมดจะถูกจัดการอย่างรวดเร็ว
หลังจากเหตุการณ์นองเลือดหลายครั้ง ทั้งจักรวรรดิก็สงบลงอีกครั้ง
แต่ความสงบนี้เป็นเพียงความสงบชั่วคราว และไม่มีใครรู้ว่ามันจะคงอยู่ได้นานเท่าไหร่
แกนหลักของจักรวรรดิหลงเซี่ยวที่ดูแข็งแกร่ง แท้จริงแล้วต้องอยู่ภายใต้แรงกดดันอย่างมหาศาล
ก่อนหน้านี้จ้าวเฉินเป็น ‘สัญลักษณ์’ ของจักรวรรดิหลงเซี่ยวมาโดยตลอด
แม้เขาจะไม่ค่อยยุ่งเรื่องการบริหารเท่าไหร่ แต่ตราบใดที่เขายังอยู่ จักรวรรดิหลงเซี่ยวก็ยังมีธงนำ!
ตอนนี้ธงนั้นหายไป ทุกคนก็เหมือนคนหลงทาง
ไม่มีใครรู้ว่าเชือกที่ถูกขึงจนตึงนี้จะขาดลงเมื่อไหร่
แต่ในช่วงที่ทุกอย่างกำลังมืดมนที่สุด กลับมีข่าวที่น่ายินดีเกิดขึ้น
“ท่านเลขาธิการสูงสุด! ยานรีบอร์นได้รับสัญญาณชีวิตจากลูกยานของยานล่าสังหารระยะไกลระดับ T6 เซราฟอาร์บัสเตอร์หมายเลขหนึ่ง!”
เมื่อได้ฟังรายงาน ลิลิธก็ผงะลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว