บทที่ 1200 แนวป้องกันรังเซิร์กทางเหนือ - ระดมพล! (ฟรี)

ในขณะที่อดีตราชาเทวทูตกำลังกรีดร้องด้วยความเสียสติอยู่นั้น

ราชาเทวทูตอีกสององค์ก็ได้ทราบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในกาแล็กซีพิพากษาเช่นกัน

ท้ายที่สุด นั่นก็ยังถือเป็นพื้นที่ภายใต้เขตอำนาจของพวกเขา พวกเขาย่อมรู้ดีว่าที่นั่นเกิดอะไรขึ้น

พวกเขาต่างตระหนักถึงภัยคุกคามจากพวกอันเดดอย่างถ่องแท้

ยิ่งไปกว่านั้น กองทัพเทวทูตมังกรศักดิ์สิทธิ์ซึ่งคอยติดตามกองทัพหลงเซี่ยวในแนวหลัง ก็อยู่ในพื้นที่เช่นกัน

แม้กองทัพเทวทูตมังกรศักดิ์สิทธิ์จะไม่ได้รับโอกาสได้ลงสนาม แต่เดเลียก็สามารถบอกพวกเขาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นนั่น

รวมทั้งเรื่องใหญ่ที่สุดเรื่องนั้นด้วย

“จริงเหรอ? แค่ชั่วพริบตาเดียว สิ่งมีชีวิตอันเดดทั้งหมดในกาแล็กซีพิพากษาก็ถูกกำจัดไปหมดเลยงั้นเหรอ?” ราชาเทวทูตแห่งสงครามถามอย่างไม่เชื่อ

ราชาทวทูตแห่งความศักดิ์สิทธิ์กลับจับประเด็นอีกอย่างหนึ่ง เธอขมวดคิ้วถามว่า "อาวุธพิเศษนี้... มัน... ทำลายทุกอย่างในพื้นที่เลยหรือเปล่า?"

เดเลียพยักหน้า และพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ใช่ค่ะ จากข้อมูลที่ได้รับมา

กองยานสอดแนมล่องหนของกองทัพหลงเซี่ยวที่เข้าไปตรวจสอบภายในพื้นในเวลาต่อมาไม่พบวัตถุใดๆ หลงเหลืออยู่เลยแม้เพียงชิ้นเดียว

พูดได้ว่าพื้นที่นั้นถูกตีกลับสู่สภาพเริ่มต้นของเอกภพ

ไม่มีสสาร ไม่มีโครงสร้างใดๆ ทุกอย่างเป็นเพียงความโกลาหลไร้รูปร่าง

คลื่นสะเทือนสุดท้ายหลังการระเบิด ยังลามออกมาถึงกองทัพหลงเซี่ยวในแนวป้องกันหลายแห่งนอกกาแล็กซีพิพากษาอีกด้วย

ดีที่กองทัพหลงเซี่ยวเตรียมการไว้ล่วงหน้า โดยใช้โล่ดวงดาวและยานฟริเกตของพวกเขาต้านทานเอาไว้ได้”

“พลังทำลายขนาดนี้… ช่างน่ากลัวจริงๆ!” ดวงตาของราชาเทวทูตแห่งสงครามเต็มไปด้วยความปรารถนา

ตรงกันข้าม ราชาเทวทูตแห่งความศักดิ์สิทธิ์กลับมีสีหน้าเศร้าหมอง และพึมพำเสียงเบา “เพียงเพราะสงคราม… กาแล็กซีแห่งหนึ่งจึงถูกทำลายจนไม่เหลืออะไรเลย…

เฮ้อ… ทั้งหมดเป็นบาปที่เรเน่ก่อเอาไว้”

เดเลียสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ราชาเทวทูตทั้งสองมีทัศนคติที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเกี่ยวกับเรื่องนี้

ราชาเทวทูตแห่งสงครามชื่นชมและปรารถนาพลังของอาวุธนี้

อย่างไรก็ตาม ราชาทวทูตแห่งความศักดิ์สิทธิ์กลับมองสิ่งที่สูญเสียไป

เหล่าเทวทูตที่อพยพออกมาจากกาแล็กซีพิพากษาจะสูญเสียบ้านเกิดของพวกเขาไปตลอดกาล

ไม่มีที่ให้กลับ และไม่มีแม้แต่โอกาสได้สร้างใหม่อีกแล้ว

“ไม่คิดเลยว่า จักรวรรดิหลงเซี่ยวจะครอบครองเทคโนโลยีระดับนี้แล้ว…

นึกภาพไม่ออกเลยว่า หากภายในจักรวรรดิมีคนสักกลุ่มกล้าขัดขืนเจตจำนงของจักรวรรดิ พวกเขาจะต้องเผชิญกับชะตากรรมแบบไหน” ราชาทวทูตแห่งความศักดิ์สิทธิ์เอ่ยเสียงเบา

ราชาเทวทูตแห่งสงครามพยักเห็นด้วย เขารู้ดีว่าอาวุธแบบนี้มีพลังข่มขวัญขนาดไหน

มันไม่ต่างไปจากอาวุธนิวเคลียร์ในยุคดาวเคราะห์

แค่การมีอยู่ของมันก็เพียงพอจะทำให้ทุกฝ่ายหวาดกลัว ไม่จำเป็นต้องใช้งานจริงด้วยซ้ำ

"แผนต่อไปของจักรวรรดิหลงเซี่ยวคงเป็นการจัดการกับพวกออเดอร์เซิร์กที่แนวป้องกันรังเซิร์กทางเหนือสินะ” ราชาทวทูตแห่งความศักดิ์สิทธิ์กล่าว

เดเลียพยักหน้า “ใช่ค่ะ กลุ่มกองทัพหลงเซี่ยวที่สอง และกลุ่มกองทัพหลงเซี่ยวที่สี่เพิ่งเสร็จสิ้นการรบที่นี่ และอยู่ในระหว่างพักเติมกำลัง

เมื่อพักเติมกำลังเสร็จสิ้น พวกเขาก็จะเคลื่อนพลไปยังแนวป้องกันรังเซิร์กทางเหนือ เพื่อกำจัดภัยคุกคามจากออเดอร์เซิร์กให้สิ้นซาก”

ราชาเทวทูตแห่งความศักดิ์สิทธิ์ฟังจบ ก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า “เวลส์ ฉันมีความคิดหนึ่ง

ในแต่ละเดือน เราจะนำทรัพยากรส่วนเกินของเผ่าเทวทูตครึ่งหนึ่ง ส่งไปสนับสนุนสนามรบที่แนวชายแดนของจักรวรรดิแบบไม่คิดค่าใช้จ่าย”

ราชาเทวทูตแห่งสงครามชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คัดค้าน

เขาตระหนักได้ถึงจุดประสงค์เบื้องหลังการตัดสินใจของราชาเทวทูตแห่งความศักดิ์สิทธิ์

หากเป็นเมื่อครั้งจักรวรรดิหลงเซี่ยวเพิ่งก่อตั้งขึ้น พวกเขาอาจยังมีความคิดซ่อนเร้นอยู่บ้าง

แต่ยิ่งจักรวรรดิหลงเซี่ยวแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ ความ ‘ภักดี’ ของพวกเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

------------------

หลายวันต่อมา

เมืองป้อมปราการแห่งเทพ

ทั่วทั้งห้องบัญชาการของป้อมปราการคล้ายถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นควันปืน

เสียงตะโกนรายงานจากแผนกต่างๆ ดังสลับกันไม่หยุด

"เขต B3 ขอการยิงสนับสนุนด่วน! ขอการยิงสนับสนุน! ขอการยิงสนับสนุน!”

“เขต C1 เต็มไปด้วยพวกออเดอร์เซิร์กจำนวนมหาศาล! เตือนภัย! เตือนภัย!”

“ยานรบ 300 ลำจำเป็นต้องดข้าจอด เพื่อรับการซ่อมบำรุงระดับกลาง!”

“มีหลายกองยานขอเติมทรัพยากร! กองยานกำลังร้องขอทรัพยากรด่วน!”

“ตอนนี้เราไม่มียานรบสำรองให้ส่งออกไปแล้วนะ!”

“หยุดเร่งเราได้แล้ว! ทรัพยากรเชิงยุทธศาสตร์ของป้อมปราการก็เกือบจะหมดแล้วเช่นกัน

อย่างมาก… เราก็ประคองได้อีกสิบชั่วโมงเท่านั้น!”

“ทุกช่องซ่อมบำรุงเต็มหมดแล้ว! อย่าให้พวกเธอขับเข้ามาอีก! ถ้าเข้ามาตอนนี้จะอุดเส้นทางเดินยานหมด!”

ผู้บัญชาการนางเงือก ไฮน่า มองภาพรวมของสนามรบด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น

แต่เธอก็รู้ว่า ตอนนี้เมืองป้อมปราการแห่งเทพระดับ T6 แห่งนี้ได้ถูกใช้งานจนถึงขีดจำกัดแล้ว

ความอดทนของลูกยานและเจ้าหน้าที่ทุกคนก็ถึงขีดจำกัดเช่นกัน

ในช่วงหลายร้อยชั่วโมงที่ผ่านมา พวกเธอได้พยายามทำทุกอย่างแล้ว

อย่างไรก็ตาม พวกออเดอร์เซิร์กมีจำนวนมากเกินไป

เหมือนกับว่าพวกมันไม่มีวันหมดสิ้น

หากออเดอร์เซิร์กจำนวนขนาดนี้ทะลวงไปถึงแนวป้องกันรังเซิร์กทางเหนือ ผลลัพธ์ย่อมกลายเป็นหายนะ

ดังนั้นแนวรบนี้ห้ามพังลงเป็นอันขาด

“ท่านผู้บัญชาการ เราได้คำนวณทรัพยากรทั้งหมดแล้ว นี่คือเวลามากที่สุดที่เราพอจะประคองเอาไว้ได้” ผู้ช่วยเดินเข้าหาผู้บังคับบัญชาไฮน่า พร้อมฉายตัวเลขตรงหน้าเธอ

นับถอยหลังสิบสองชั่วโมง

ผู้ช่วยกล่าวอย่างจริงจังว่า “ตัวเลขนี้อาจคลาดเคลื่อนได้ เพราะเราไม่รู้ว่าทรัพยากรเชิงยุทธศาสตร์จากด้านหลังจะส่งมาอีกเท่าไหร่ และไม่รู้ว่าจะมีกำลังเสริมมาสนับสนุนเราหรือไม่”

ผู้ช่วยเว้นช่วง ก่อนกล่าวอย่างลังเล “ท่านผู้บัญชาการ บางที... เราควรรายงานสถานการณ์ที่นี่ให้ฝ่าบาทและจอมพลสูงสุดทราบ แล้วขอการสนับสนุนสักส่วนหนึ่งก็ยังดี

แม้ว่า… แม้ว่าฝ่าบาทจะส่งยานรบมาสนับเราสัก 100,000...  ไม่สิ! 50,000 ลำ มันก็จะช่วยลดแรงกดดันของแนวรบนี้ลงได้มาก”

“ไม่ได้!” ไฮน่าปฏิเสธความคิดนี้ทันที

เธอกล่าวอย่างเย็นชาว่า “สถานการณ์ของเราที่นี่ เรารายงานแบบเรียลไทม์ไปยังฝ่าบาทและจอมพลสูงสุดอยู่แล้ว

พวกเขารู้สถานการณ์ของเราเป็นอย่างดี

หากพวกเขาไม่สามารถส่งการสนับสนุนมาให้เราได้

นั่นหมายความว่า ตอนนี้จักรวรรดิไม่มีกำลังเหลือแล้วจริงๆ

แล้วถ้าเรายังไปเรียกร้องเพิ่ม นั่นเท่ากับเป็นการเพิ่มภาระให้ทั้งฝ่าบาทและจอมพลสูงสุดอย่างไม่ต้องสงสัย

อย่าลืมว่าเราสู้ที่นี่ไปเพื่ออะไร?

ไม่ใช่เพื่อลงความกดดันของแนวป้องกันด้านหลังหรอกเหรอ?"

ผู้ช่วยเม้มริมฝีปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

“ไม่ว่าจะอย่างไร เราต้องรักษาแนวรบนี้เอาไว้ให้ได้

ต่อให้ต้องลดพื้นที่ป้องกันลงบางส่วน แต่ป้อมปราการของเราต้องไม่แตก!” ไฮน่ากล่าวอย่างหนักแน่น

“รับทราบ!”

ต่อมาภายใต้การจัดการของไฮน่า แนวรบเดิมลดขนาดลงหนึ่งในสาม เพื่อให้เหมาะกับสถานการณ์โดยรวม

แม้การลดพื้นที่จะทำให้จำนวนออเดอร์เซิร์กที่เล็ดรอดไปยังแนวป้องกันรังเซิร์กทางเหนือมีเพิ่มมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม นี่คือทางเลือกดีที่สุดในสถานการณ์ปัจจุบัน

เพราะแรงกดดันของป้อมปราการได้ถึงจุดวิกฤตแล้ว และป้อมปราการก็ไม่แข็งแกร่งเพียงพอที่จะรักษาพื้นที่รอบนอกเอาไว้ได้อีก

แทนที่จะเสียกำลังไปโดยเปล่าประโยชน์ ย่อมดีกว่าที่จะลดพื้นที่ป้องกันลง เพื่อให้แน่ใจว่าพื้นที่หลักยังคงอยู่ภายใต้การควบคุม

หลังการจัดระเบียบใหม่ การสู้รบก็ดำเนินต่อไปอีกห้าชั่วโมง

แต่ละชั่วโมงคือความทรมานอย่างยิ่งสำหรับป้อมปราการ

คลังทรัพยากรที่เคยอัดแน่น  ตอนนี้แทบจะกลายเป็นคลังเปล่า

แม้ว่าทรัพยากรจะถูกส่งมอบอย่างต่อเนื่อง ผ่านประตูมิติของยานอวกาศระดับ T6 หนานเทียนเหมิน

แต่ปริมาณที่ส่งเข้ามาก็ยังคงไม่เพียงพอต่อการใช้งานของป้อมปราการ และกองยานที่กำลังตรึงแนวรบ

รายจ่ายมากกว่ารายรับอย่างน่าเวทนา!

ในจังหวะที่ป้อมปราการใกล้จะทนไม่ไหว ไฮน่าก็ได้รับข้อมูลฉุกเฉินชิ้นหนึ่ง

“กำลังเสริมกำลังจะมาถึงเร็วๆ นี้”

เพียงประโยคเดียว แทบทุกคนต่างมองไปที่ประตูมิติของยานหนานเทียนเหมินทันที

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ประตูมิติก็ยังคงเงียบสนิท ไม่มีสัญญาณใดๆ ปรากฏ

ทันใดนั้น...

"คำเตือน! คำเตือน! คำเตือน! เขต D03 ตรวจพบความผิดปกติของมิติอย่างรุนแรง!”

"คำเตือน! คำเตือน..."

เสียงเตือนภัยดังขึ้นทั่วทั้งป้อมปราการ

ไฮน่าขมวดคิ้ว

ปฏิกิริยาแบบนี้หรือจะมาจากยานข้ามมิติระดับ T4 ฮุ่ยกวาง?

อย่างไรก็ตาม วงแสงที่เธอจินตนาการไว้กลับไม่ปรากฏขึ้น

แต่กลับเป็นมีช่องสีดำสนิทราวกับหลุมดำปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน

แล้วจากช่องนั้น รังแม่จำนวนมากก็ทยอยออกมาจากช่องสีดำทีละรัง

เมื่อเห็นว่าเป็นรังแม่ของพวกเซิร์ก ทุกคนในป้อมปราการก็ถึงกับสั่นสะท้าน

นี่เป็นกำลังเสริมของออพวกเดอร์เซิร์กงั้นเหรอ!?

หากพวกออเดอร์เซิร์กยังมีกำลังเสริมในสถานการณ์แบบนี้ นั่นจะเป็นการเร่งการนับถอยหลังสู่จุดจบของป้อมปราการแห่งนี้

แต่หลังจากพิจารณาอย่างละเอียด พวกเธอพบความผิดปกติของรังแม่เหล่านี้

รังแม่ทั้งหมดมีตราสัญลักษณ์หลงเซี่ยว!

นั่นคือ… หลงเซี่ยวเซิร์ก

แม้จะเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง แต่เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเอง จึงคิดไม่ได้ในทันที

“เป็นพวกเราเอง! เป็นกองทัพหลงเซี่ยวเซิร์ก!” ไฮน่าตะโกนขึ้นด้วยความตื่นเต้น หลังจากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอนึกไม่ถึงว่ากำลังเสริมที่กล่าวถึงในข้อความจะหมายถึงกองทัพหลงเซี่ยวเซิร์กเหล่านี้

จากช่องว่างสีดำ รังแม่และหน่วยเซิร์กจำนวนนับไม่ถ้วนทะลักออกมาไม่ขาดสาย

เมื่อพวกมันมาถึง พวกก็มันพุ่งเข้าสู่สนามรบทันที เข้าตะลุมบอนกับออเดอร์เซิร์กโดยตรง

ในตอนแรกหลงเซี่ยวเซิร์กเหล่านั้นดูราวกับตั้งแตนพยายามจะหยุดรถม้า เพราะว่าพวกมันมีจำนวนน้อยกว่า

แต่เมื่อหลงเซี่ยวเซิร์กปรากฎตัวมากขึ้นเรื่อยๆ แนวโน้มดังกล่าวก็เริ่มเปลี่ยนไป

ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ ไฮน่าเอ่ยเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น “ท่านผู้บัญชาการ! จำนวนหลงเซี่ยวเซิร์กของเราทะลุ 500,000 ตัวไปแล้ว และยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!”

ห้าแสน!

แม้จะยังไม่มากเท่าพวกออเดอร์เซิร์ก

แต่กำลังเสริมระดับนี้ก็เพียงพอที่จะบรรเทาแรงกดดันของป้อมปราการลงได้แล้ว และกำลังเสริมเหล่านี้ยังห่างไกลจากคำว่าสิ้นสุด

"คำเตือน! คำเตือน! คำเตือน! เขต D11 ตรวจพบความผิดปกติของมิติอย่างรุนแรง!”

"คำเตือน! คำเตือน! คำเตือน! เขต A07 ตรวจพบความผิดปกติของมิติอย่างรุนแรง!”

"คำเตือน! คำเตือน! คำเตือน! เขต B01 ตรวจพบความผิดปกติของมิติอย่างรุนแรง!”

ขณะนั้น สัญญาณเตือนภัยยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แต่คราวนี้ไม่มีใครตื่นตระหนกอีกแล้ว ทุกคนกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างไม่น่าเชื่อ

ไม่นานนัก ช่องว่างสีดำอีกหลายแห่งก็ปรากฏขึ้น

และหลงเซี่ยวเซิร์กก็หลั่งไหลออกมาจากช่องว่างสีดำไม่หยุด

“หนึ่งล้านแล้ว! เกินล้านแล้ว!” ผู้ช่วยแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ

บนแผนที่ยุทธการ จำนวนหลงเซี่ยวเซิร์กยังคงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

เพียงหนึ่งนาทีต่อมา หลงเซี่ยวเซิร์กจำนวนหนึ่งล้าน ก็เพิ่มขึ้นเป็นสองล้าน แล้วยังเพิ่มขึ้นต่อไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง

สามล้าน...

สี่ล้าน...

ห้าล้าน...

แค่ช่องว่างสีดำก็เกินสิบแห่งเข้าไปแล้ว!

ในขณะนี้ ทุกคนในป้อมปราการสามารถถอนหายใจด้วยความโล่งใจได้ในที่สุด

เมื่อมีกำลังเสริมมากมายขนาดนี้ ยังจะต้องกลัวพวกออเดอร์เซิร์กอีกเหรอ?

“ท่านผู้บัญชาการ ฉันไม่เคยคิดเลยว่ากองทัพหลงเซี่ยวเซิร์กของเราจะมีจำนวนมากขนาดนี้” ผู้ช่วยกล่าวอย่างตื่นเต้น

ไฮน่าขมวดที่ยืนอยู่ด้านข้างขมวดคิ้วเล็กน้อย

เธอเคยได้ยินมาว่า รังแม่ของกองทัพหลงเซี่ยวเซิร์กมีอยู่แค่ประมาณ 3 ล้านรังเท่านั้น

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว จำนวนหลงเซี่ยวเซิร์กคงเพิ่มขึ้นมหาศาลในช่วงเวลาสั้นๆ

ส่วนใหญ่สาเหตุน่าจะมาจากสงคราม

เป็นที่ทราบกันดีว่า ‘อาหาร’ คือปัจจัยหลักสำหรับการขยายพันธุ์ของเผ่าเซิร์ก

ยิ่งพวกมันมีอาหารมากขึ้นเท่าไหร่ พวกมันก็จะขยายพันธุ์ได้เร็วขึ้นเท่านั้น

และสงครามคือตัวเร่งปฏิกิริยาที่ดีที่สุดสำหรับพวกมัน

ในที่สุด จำนวนรังแม่ของกองทัพหลงเซี่ยวเซิร์กก็หยุดลงที่ประมาณ 8 ล้านรัง

แต่เมื่อถึงจุดนี้ ตัวเลขก็ไม่ได้สำคัญอีกต่อไป

สายตาของไฮน่าถูกดึงไปยังสัตว์ร้ายขนาดยักษ์

นั่นเป็นรังแม่ของเผ่าเซิร์กที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น

แม้จะไม่มีข้อมูล  เธอก็แน่ใจว่ามันต้องเป็นรังแม่ระดับ 6 อย่างแน่นอน

และจนถึงตอนนี้ ฝั่งออเดอร์เซิร์กยังไม่เคยปรากฏรังแม่ระดับ T6 เลยแม้แต่รังเดียว

ทันใดนั้น หน้าจอสื่อสารที่พร่ามัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าไฮน่า

ปลายสายคือ เด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง

“สวัสดีค่ะ ท่านผู้บัญชาการป้อมปราการ

ฉันคือผู้บัญชาการกองทัพหลงเซี่ยวเซิร์ก ชงจี้ ได้รับคำสั่งจากฝ่าบาทให้มาสนับสนุนแนวรบนี้

หลังจากนี้ ฉันจะสั่งให้กองทัพของฉันเปิดฉากโจมตีโต้กลับ

ส่วนท่านและป้อมปราการเพียงแค่ปกป้องพื้นที่เดิมเอาไว้ก็พอ” เสียงที่ฟังดูเด็กน้อยดังขึ้น แต่กลับแฝงด้วยกลิ่นอายการสังหารอยู่ในนั้น

“ทราบแล้ว” ไฮน่าตอบรับ

เมื่อมองไปที่เด็กหญิงที่อยู่ตรงข้ามกับเธอ เธออดไม่ได้ที่จะถามว่า "ผู้บัญชาการชงจี้ ฉันขอถามหน่อยได้ไหม

รังแม่ตรงนั้น มันคือรังแม่ระดับ T6 ใช่ไหม? แล้วมันชื่อว่าอะไร?”

ชงจี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “รังแม่ระดับ T6 เทาเทีย”