บทที่ 1180 ความฝันและระบบ (ฟรี)

จ้าวเฉินกลับมานั่งบนบัลลังก์ มองดูความวุ่นวายในห้องบังคับการ

เนื่องจากยานดราก้อนเอ็มเพอเรอร์กำลังอยู่ระหว่างการอัปเกรด ยานรากษสพลูโตจึงทำหน้าที่เป็นศูนย์บัญชาการชั่วคราว

พอมีเวลาว่าง จ้าวเฉินก็จะเปิดดูหน้าจอระบบของตัวเอง

ในหน้าร้านค้าระดับ T6 ช่องเทคโนโลยีระดับ T6 ทั้งสามช่องที่รีเฟรชเมื่อเดือนเมษายน ตอนนี้ ‘ว่างเปล่า’ แล้วทั้งหมด

ตั้งแต่ต้นเดือนเมษายน เมื่อเทคโนโลยีระดับ T6 ทั้งสามรายการปรากฏขึ้น จ้าวเฉินก็แลกเปลี่ยนพวกมันทันที และนำเข้าไปในแผนการผลิตเรียบร้อยแล้ว

ตามกำหนดที่เร็วที่สุดคือครึ่งปีหลังจะพร้อมใช้งานได้จริง

เทคโนโลยี T6 ทั้งสามอย่างนี้ ถือเป็นเทคโนโลยีสำคัญระดับยุทธศาสตร์ของจักรวรรดิหลงเซี่ยวในปัจจุบัน

ตอนนี้ก็เข้าสู่ต้นเดือนมิถุนายนแล้ว อีกเพียงเดือนเดียว เมื่อถึงเดือนกรกฎาคม จ้าวเฉินก็จะสามารถแลกเทคโนโลยีระดับ T6 ชุดใหม่ได้อีกสามรายการ

เมื่อถึงเวลานั้น จักรวรรดิหลงเซี่ยวจะก้าวเข้าสู่ยุคของเทคโนโลยีระดับ T6 อย่างแท้จริง

เมื่อมีเทคโนโลยีระดับ T6 เหล่านี้ จ้าวเฉินก็จะมีความมั่นใจในการเผชิญหน้ากับออเดอร์มากขึ้น

แต่ก็มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย

จ้าวเฉินขมวดคิ้ว มองไปที่หน้าต่างภารกิจของระบบ

ตั้งแต่ต้นปีมานี้ ภารกิจประจำปีและภารกิจประจำไตรมาสก็ไม่เคยปรากฏขึ้นอีกเลย

ราวกับว่า... มันได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เวลาผ่านมาเกือบครึ่งปีแล้ว

ตามปกติ ช่วงเวลานี้ของทุกปี เขาควรจะทำภารกิจประจำไตรมาสแรกเสร็จเรียบร้อย และกำลังทำภารกิจประจำไตรมาสที่สอง ควบคู่กับการเตรียมทำภารกิจประจำปีอยู่

แต่ตอนนี้ แม้แต่เงาของภารกิจเหล่านั้นก็ไม่ปรากฏให้เห็น

ทันใดนั้น!

จ้าวเฉินรู้สึกปวดแปลบที่ศีรษะ และยกมือขึ้นกุมขมับโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นทุกอย่างก็มืดลง

จ้าวเฉินรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างถูกเติมเข้ามาในหัว

มันเป็นภาพความทรงจำที่กระจัดกระจาย ภาพของยานรบ สงครามอวกาศ ดาวเคราะห์ที่ถูกทำลาย และสุสานยานอวกาศขนาดยักษ์ที่ก่อตัวจากซากยานนับไม่ถ้วน

แม้แต่จักรวาลทั้งผืนก็ราวกับกำลังลุกไหม้

เสียงร้องไห้ เสียงกรีดร้อง เสียงตะโกนโกรธ และเสียงร้องที่สิ้นหวังดังขึ้นและหายไปไม่หยุด

จู่ๆ จ้าวเฉินก็สะดุ้ง และลืมตาขึ้น

เขามองไปรอบตัวด้วยอาการตื่นตกใจ ภาพตรงหน้ายังคงเป็นห้องบังคับการที่สว่างไสวเช่นเดิม

จ้าวเฉินรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากความฝันที่ยาวนาน

เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก และหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์

อันที่จริง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในปีนี้

เหตุการณ์แรกเกิดขึ้นราวๆ เดือนมกราคม ตอนนั้นเขาเห็นยานรบแปลกตาที่ไม่เคยพบในจักรวาลนี้มาก่อน

ตอนนั้นจ้าวเฉินคิดว่าเป็นเพียงผลจากการที่เขาอยู่กับยานรบมากเกินไป วันๆ อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบเดิม จนฝันถึงเรื่องนั้นในเวลากลางคืน

แต่หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เขาฝัน ภาพที่เห็นกลับมากขึ้น และมีรายละเอียดชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

จากเดิมที่เหมือนภาพถ่ายไร้ความเชื่อมโยง ตอนนี้กลับกลายเป็นลำดับเหตุการณ์ที่ต่อเนื่องเป็นช่วงๆ และยังเริ่มมีเสียงพูดแทรกเข้ามาในความฝัน

เสียงเหล่านั้นเป็นภาษาที่จ้าวเฉินไม่เคยได้ยินมาก่อน

แม้หลังตื่นขึ้นมา จ้าวเฉินจะเรียกนักภาษาศาสตร์ของจักรวรรดิให้มาวิเคราะห์ภาษาที่เขาจดจำได้จากความฝัน และถามว่ามันมาจากเผ่าพันธุ์ใดในจักรวาล

แต่ไม่มีใครรู้จักเลยแม้แต่คนเดียว

ที่แปลกกว่านั้นคือ ตอนนี้เขากลับเข้าใจภาษาที่ได้ยินในความฝันแล้ว

เหตุการณ์แบบนี้ ถ้าเกิดแค่หนึ่งหรือสองครั้งยังพออธิบายได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ

แต่เมื่อมันดำเนินต่อเนื่องมาตลอดครึ่งปี ก็ไม่อาจเรียกว่าเป็นเรื่องบังเอิญได้อีกต่อไป

ราวกับว่า... มีใครบางคนกำลังพยายามบอกอะไรบางอย่างกับเขา

เมื่อเชื่อมโยงกับความผิดปกติของระบบในปัจจุบัน จ้าวเฉินจึงเริ่มคิดว่าทั้งสองเรื่องอาจมีความเกี่ยวข้องกัน!

แต่จ้าวเฉินเองก็ไม่สามารถไขปริศนานี้ได้ จึงทำได้เพียงรอความฝันครั้งต่อไป

เผื่อว่าในครั้งต่อไป เขาจะได้เห็นภาพมากขึ้น และค้นพบคำตอบที่แท้จริง

----------------------------

กาแล็กซีหลงเซี่ยว เขตอุตสาหกรรมทางทหาร

โครงสร้างโลหะขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่กลางห้วงอวกาศ

ฐานอุตสาหกรรมระดับ T6 เมืองเหล็กไหลที่สร้างเสร็จสมบูรณ์!

ภายใต้การจัดการของหัวหน้าวิศวกรทั้งสาม ฐานอุตสาหกรรมขนาดมหึมาแห่งนี้จึงถูกสร้าง และส่งมอบพร้อมกันถึงสามแห่งในคราวเดียว ซึ่งทั้งหมดสำเร็จตามเวลาที่จ้าวเฉินกำหนดไว้

หลังจากส่งมอบแล้ว ฐานอุตสาหกรรมระดับ T6 เมืองเหล็กไหลทั้งสามแห่งก็เริ่มภารกิจการผลิตทันที

ภายในเมืองเหล็กไหลที่สร้างบนพื้นฐานของดาวเคราะห์เหล่านี้ มีโรงงานยานอวกาศนับไม่ถ้วนเรียงรายอยู่ และมียานรบกำลังถูกสร้างอยู่เต็มไปหมด

ฐานอุตสาหกรรมระดับ T6 เมืองเหล็กไหลหมายเลขหนึ่ง ห้องควบคุมหลัก

แอนนี่นั่งอย่างเฉื่อยชาอยู่บนเก้าอี้ของเธอ ราวกับหุ่นยนต์ที่ไร้วิญญาณ ทำงานตามขั้นตอนอย่างเย็นชาโดยไม่มีความรู้สึกใดๆ เหลืออยู่

“ท่านหัวหน้าวิศวกร!

แผนการสร้างชุดแรกของยานสงครามระดับ T6 รุ่นผลิตจำนวนมากสำหรับปี 37 เสร็จสิ้นแล้วค่ะ ทั้งหมดผ่านการทดสอบเดินยานครั้งสุดท้ายและเป็นไปตามมาตรฐานการส่งมอบทั้งหมด

กรุณาเซ็นรับรองด้วยค่ะ!” ช่างเทคนิคมือใหม่คนหนึ่งเดินไปหาแอนนี่ด้วยความตื่นเต้น และยื่นรายงานอิเล็กทรอนิกส์ให้เธอ

แอนนี่จ้องมองรายงานอิเล็กทรอนิกส์อย่างว่างเปล่า

ตรงข้ามกับสีหน้าของช่างเทคนิคที่ตื่นเต้นจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แอนนี่กลับไม่รู้สึกถึงอารมณ์ใดๆ เลย

เธอกวาดตามองข้อมูลในรายงาน

มีชื่อของยานสงครามระดับ T6 แต่ละลำเขียนไว้บนนั้น

ประกอบด้วย: ยานล่าสังหารระยะไกลระดับ T6 เซราฟอาร์บัสเตอร์ 10 ลำ, ยานพิฆาตหนักระดับ T6 ธันเดอร์ลอร์ด 30 ลำ, และยานยิงสนับสนุนหนักระดับ T6 เฮฟเวนลี่แรธ 10 ลำ

ทั้งหมดรวมเป็นยานสงครามระดับ T6 จำนวน 50 ลำเต็ม

สำหรับคนนอก กองยานชุดนี้คือกำลังรบที่น่าเกรงขามอย่างยิ่ง และเมื่อพวกมันเข้าร่วมกองทัพหลงเซี่ยว ย่อมทำให้ศักยภาพของกองทัพหลงเซี่ยวพุ่งขึ้นอีกระดับอย่างไม่ต้องสงสัย

อย่างไรก็ตาม แอนนี่เพียงเซ็นชื่อในรายงานอย่างเรียบเฉย เพื่ออนุมัติให้เข้าสู่กระบวนการส่งมอบ

“หัวหน้าวิศวกร… ทำไมดูไม่ดีใจเลยล่ะค่ะ?” ช่างเทคนิคมือใหม่เก็บรายงานที่เซ็นเรียบร้อยแล้ว และถามอย่างสงสัย

มุมปากของแอนนี่กระตุกเล็กน้อย

ดีใจงั้นเหรอ?

“ตอนนี้ฉันดีใจมากเลยนะ” แอนนี่ยกสองนิ้วดันมุมปากตัวเองให้ยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ช่างเทคนิคมือใหม่มองอย่างงุนงง

ขณะนั้น หัวหน้าวิศวกรนาน่าก็เดินเข้ามาในห้องควบคุมหลัก

“ช่วงนี้หัวหน้าวิศวกรแอนนี่ทำงานหนักเกินไป ไปทำงานของเธอต่อเถอะ”

“รับทราบ!” ช่างเทคนิคมือใหม่ตอบรับอย่างนอบน้อม และมองนาน่าด้วยสายตาชื่นชม ก่อนเดินออกจากห้องไป

ทันทีที่ประตูปิดลง นาน่าก็เก็บรอยยิ้มเป็นมิตรของเธอกลับไป แล้วมองไปที่พี่สาว ‘ไม่เอาไหน’ ของเธอ

“อย่างน้อยพี่ก็เป็นหัวหน้าวิศวกรนะ พี่น่าจะรักษาภาพลักษณ์ให้เหมาะสมในสายตาลูกน้องบ้าง”

แอนนี่กลอกตา “จะให้พี่ดีใจได้ยังไง? แผนการก่อสร้างประจำปีที่มีอยู่ก็ล้นมืออยู่แล้ว หมอนั่นยังมาเพิ่มงานให้พวกเราอีก!

แบบนี้จะให้พี่มีชีวิตอยู่ถึงสิ้นปีได้ยังไง?!" แอนนี่พูดอย่างเจ็บใจ

พูดยังไม่ทันขาดคำ ศีรษะของเธอก็ถูกนาน่าตีเบาๆ หนึ่งที

“ห้ามพูดไม่ให้เกียรติฝ่าบาท!” นาน่ามองพี่สาวอย่างไม่พอใจ

ยัยขี้ประจบ!

แอนนี่ขยับริมฝีปากบ่นพึมพำโดยไม่มีเสียง

“ถึงแม้งานจะเพิ่มขึ้น แต่นี่ก็เพื่อฝ่าบาท เพื่อจักรวรรดิ และเพื่อเหล่าทหารที่อยู่แนวหน้า

เราควรมีจิตวิญญาณแห่งการอุทิศตน และทุ่มเททำงานอย่างเต็มที่!” แววตาของนาน่าเปล่งประกายด้วยความศรัทธา