บทที่ 1100 คุณมาที่นี่เพื่อพาเสี่ยวชงกลับบ้านงั้นเหรอ? (ฟรี)
บทที่ 1100 คุณมาที่นี่เพื่อพาเสี่ยวชงกลับบ้านงั้นเหรอ? (ฟรี)
“คุณย่า?” จ้าวเฉินเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ
“ใช่น่ะสิ ที่นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของคุณย่า” บางทีอาจเป็นเพราะลูกอมเมื่อกี้นี้ เสี่ยวชงจึงไม่กลัวจ้าวเฉินอีกต่อไป
นี่หมายความว่า…ซากรังแม่ระดับ T6 รังนี้ ก็คือสิ่งที่เธอเรียกว่า ‘คุณย่า’ อย่างนั้นเหรอ?
ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของจ้าวเฉิน
“แต่ว่า… เพื่อปกป้องเสี่ยวชง… คุณย่าได้จากไปแล้ว” เสี่ยวชงก้มหน้าต่ำ และพูดอย่างเศร้าสร้อย
“เธอรู้ด้วยเหรอ…ว่าคุณย่าของเธอไม่อยู่แล้ว?” จ้าวเฉินถามด้วยความประหลาดใจ
เสี่ยวชงพยักหน้าช้าๆ เธอวางฝ่ามือเล็กๆ แนบกับพื้น “คุณย่ายังเหลือสัญญาณชีวิตจางๆ อยู่ แต่ไม่สามารถสื่อสารได้แล้ว
คำพูดสุดท้ายที่คุณย่าบอกกับเสี่ยวชงคือ ให้เสี่ยวชงนอนหลับสักพัก แล้วทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง”
จ้าวเฉินขมวดคิ้ว แล้วถามต่อ “แล้วเธอหลับมานานแค่ไหนแล้ว?”
เสี่ยวชงส่ายหัว “ไม่รู้เลย เสี่ยวชงหลับไปแล้วก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งพวกคุณปลุกเสี่ยวชงขึ้นมานี่แหละ”
เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย แล้วหันมามองจ้าวเฉินกับอาหยินอย่างหวาดๆ “พวกคุณ… จะไม่กินเสี่ยวชงจริงๆ ใช่ไหม?”
จ้าวเฉินอดหัวเราะออกมาไม่ได้ "เธอไม่ได้อาบน้ำมาสิบปีแล้ว สกปรกขนาดนี้ ใครจะอยากกินเธอกัน?
แล้วอีกอย่าง เธอลองเทียบกับลูกอมเมื่อกี้ดูสิ เธอคิดว่าอะไรอร่อยกว่ากัน?”
“ลูกอมนั่น… อร่อยจริงๆ” เสี่ยวชงพยักหน้าอย่างหนักแน่น จากนั้นก็พึมพำเสียงเบา “แต่เสี่ยวชงไม่ได้สกปรกหรอกนะ…คุณแม่กับคุณย่าบอกเสมอ ว่าเสี่ยวชงตัวหอมที่สุด”
“ทำไมเธอถึงพูดภาษาของเราได้?” จ้าวเฉินตั้งคำถามขึ้น
สิ่งมีชีวิตตรงหน้าชัดเจนว่าเกี่ยวข้องกับเผ่าเซิร์กแน่นอน แล้วทำไมเธอถึงสื่อสารกับเขาได้?
“ภาษา?” เสี่ยวชงเอียงคอ แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “เสี่ยวชงไม่รู้ว่าภาษาคืออะไร เสี่ยวชงแค่เลียนแบบพวกคุณเท่านั้นเอง”
“เธอ…สามารถเลียนแบบ…ได้ทุกภาษาอย่างนั้นเหรอ?” จ้าวเฉินถามด้วยความประหลาดใจ
เสี่ยวชงทำหน้าฉงนไม่เข้าใจสิ่งที่จ้าวเฉินพูด
ในขณะนี้ อาหยินก็เอ่ยขึ้น แต่เธอใช้ภาษาที่จ้าวเฉินไม่เคยได้ยินมาก่อน
จากนั้นเสี่ยชงก็ตอบกลับด้วยภาษาแบบเดียวกัน
หลังจากบทสนทนาสั้นๆ ที่จ้าวเฉินฟังไม่รู้เรื่องสิ้นสุดลง
อาหยินก็หันมาอธิบาย “เธอมีความสามารถทางจิตที่ทำให้เธอเลียนแบบภาษาต่างๆ ได้ แค่ได้ยินคำพูดประโยคหนึ่ง เธอก็สามารถเข้าใจและสื่อสารกลับได้ทันที”
ล่ามสารพัดภาษาอย่างนั้นเหรอ?
จ้าวเฉินพิจารณาเสี่ยวชงตรงหน้าอย่างละเอียด “เสี่ยวชงคือชื่อของเธอใช่ไหม?”
เสี่ยวชงส่ายหัวช้าๆ แต่พอคิดอีกที เธอก็พยักหน้า แล้วตอบเสียงเบา “ฉันมีชื่อว่าชงจี้… แต่คุณแม่กับคุณย่ามักจะเรียกว่าเสี่ยวชง”
ชงจี้
ปรากฎว่าเผ่าเซิร์กก็มีชื่อของตัวเองเช่นกัน
“เธอรู้ไหมว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?
แล้วใครกันที่โจมตีพวกเธอ? ที่นี่เคยเกิดอะไรขึ้น?” จ้าวเฉินเอ่ยถามอย่างต่อเนื่อง
สีหน้าเศร้าสร้อยปรากฏบนใบหน้าของชงจี้ เธอกอดเข่าซุกตัวเล็กลง แล้วพูดเสียงเบาว่า “มีคนเลวบุกเข้ามาในบ้านของเสี่ยวชง
ฆ่าคุณลุง คุณอา คุณป้า แล้วจับพวกเขาไป
คุณแม่พาเสี่ยวชงหนี อุ้มพวกเราออกจากบ้าน ออกไปเร่ร่อนอยู่ข้างนอก
แต่…ไม่มีที่ไหนต้อนรับพวกเราเลย ทุกครั้งที่ใครเห็นเราก็จะขับไล่ และทุบตีพวกเรา…”
ชงจี้หยุดหายใจหนักๆ และกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ต่อมา พวกคนเลวก็ไล่ตามมาอีกครั้ง
คุณแม่สู้กับพวกนั้น เพื่อให้เสี่ยวชง, คุณย่า, และทุกคนหนีไป
หลังจากนั้น เสี่ยงชงก็ขาดการติดต่อกับคุณแม่ และไม่เคยเจอกันอีกเลย”
ชงจี้ก้มหัวลง น้ำตาเอ่อคลอในดวงตากลมโต
เธอสะอื้นพลางเล่าต่อ “หลังจากนั้น เสี่ยวชงกับคุณย่าก็ไม่รู้หนีมาไกลแค่ไหน ส่วนใหญ่เสี่ยวชงจะอยู่ในสภาวะจำศีล
จนกระทั่งครั้งสุดท้ายที่ถูกปลุกขึ้นมา คุณย่าบอกว่าข้างนอกกำลังรบกันอีกแล้ว
พวกคนเลวตามเจอเราอีกครั้ง พวกเขามารังแกเรา เสี่ยวชงกลัวมาก
เสี่ยวชง…อยากกลับบ้าน…
คุณย่าบอกกับเสี่ยวชงว่าจะปกป้องเสี่ยวชงเอง ให้เสี่ยวชงนอนต่อไปอีกหน่อย แล้วรอจนกว่าจะถึงครั้งถัดไปที่ถูกปลุกขึ้นมา… จะมีใครสักคนมาพาเสี่ยวชงกลับบ้าน
พวกคุณ…มาพาเสี่ยวชงกลับบ้านใช่ไหม?”
ชงจี้เงยหน้าขึ้น จ้องมองจ้าวเฉินกับอาหยินด้วยดวงตาใสแจ๋วของเธอ
เมื่อฟังจบเรื่องราวจนจบ จ้าวเฉินก็ถึงกับอึ้งไป
เซิร์กในเรื่องนี้ไม่เหมือนกับเซิร์กที่จ้าวเฉินรู้จักเลยสักนิด!
ในความเข้าใจของจ้าวเฉิน เผ่าเซิร์กควรเป็นเผ่าพันธุ์ที่ดุร้าย กระหายเลือด
แต่ในเรื่องที่ชงจี้เล่ากลับตรงกันข้าม ทำไมเผ่าเซิร์กถึงอ่อนแอ และเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขนาดนี้?
เมื่อต้องเผชิญกับคำถามสุดท้ายของชงจี้ จ้าวเฉินก็ถึงกับพูดไม่ออก
เขาไม่รู้จะตอบยังไง จึงได้แต่เบี่ยงประเด็น “แล้วเสี่ยวชงพอรู้หรือเปล่าว่าพวกเธอหนีออกจากบ้านเกิดมานานแค่ไหนแล้ว?”
“เสี่ยวชงจำไม่ได้…มันนานมาก…นานจนจำไม่ได้แล้ว” ชงจี้ส่ายหัวเบาๆ
เสี่ยวชงไม่มีแม้กระทั่งแนวคิดเรื่องเวลา
สิ่งที่เธอเล่าเกิดขึ้นมากี่ปีแล้วก็ไม่มีใครรู้แน่ชัด
แม้แต่สงครามที่ทำให้ซากรังแม่จำนวนมากกระจัดกระจายอยู่ที่นี่ ก็ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นเมื่อไหร่
มีเพียงการตรวจสอบร่องรอยบนซากรังแม่เหล่านี้เท่านั้น ที่อาจบอกได้ว่าการสังหารหมู่ครั้งนั้นผ่านมานานขนาดไหนแล้ว
จ้าวเฉินยืนขึ้น เกาหัวอย่างหมดหนทาง แล้วมองไปที่อาหยินที่อยู่ข้างๆ “แล้วเราจะเอายังไงต่อไปดีล่ะ?
สิ่งที่ท่านนายของเธอขอให้เราตรวจสอบ... คือ... เจ้าตัวเล็กนี่เหรอ?”
จ้าวเฉินชี้ไปที่ชงจี้ที่นั่งกองอยู่กับพื้น
สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ แบบนี้จะมีภัยคุกคามอะไรได้?
ไม่ต้องพูดถึงจ้าวเฉิน แม้แต่แอนนี่ ถ้าอยู่ตรงนี้ก็คงรังแกเสี่ยวชงได้ง่ายๆ
แล้วทำไมผู้นำเผ่าจักรกลถึงได้ให้ความสำคัญกับมันมาก ถึงกับบอกให้เขามาที่นี่เพื่อตรวจสอบ?
จ้าวเฉินคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจความหมายเบื้องหลัง
“นายท่านเพียงแค่สั่งให้เราตรวจสอบสัญญาณ ไม่ได้บอกว่าพบแล้วจะต้องทำอะไรต่อ” อาหยินตอบเสียงเรียบ
จ้าวเฉินยกมือกุมศีรษะ
เอาล่ะสิ เขาดันหาเรื่องใส่ตัวจนได้
เขาหันหลังเดินออกไปนอกดอกตูม อาหยินเหลือบมองชงจี้ที่ยังทำหน้างงงวยอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตามจ้าวเฉินออกไป
“ท่านผู้บัญชาการสูงสุด!” ทันทีที่จ้าวเฉินก้าวออกมา เสือดำสาวที่รออยู่ด้านนอกก็ตรงเข้ามา
พอเห็นจ้าวเฉินออกมาได้อย่างปลอดภัย เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แต่จ้าวเฉินกลับหยุดกะทันหัน
เขาขบกรามแน่น ก่อนจะตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ “ฉันนี่มันชอบสอดเรื่องชาวบ้านจริงๆ เลย!”
พูดเสร็จ จ้าวเฉินก็หันกลับหลัง เดินตรงเข้าไปในดอกตูมอีกครั้ง
ทิ้งให้เสือดำสาวและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านนอกยืนงงกันเป็นแถว
มีเพียงอาหยินที่เผยรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า
ไม่กี่นาทีต่อมา
เสือดำสาวและคนอื่นๆ ที่รออยู่ด้านนอก ก็ถึงกับตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
จ้าวเฉินเดินออกมาพร้อมอุ้มสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ไว้ในอ้อมแขนข้างหนึ่ง
เป็นเด็กหญิงตัวเล็กที่รูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีเกราะสีน้ำตาลแปลกๆ หุ้มอยู่บนร่าง
ทันทีที่เห็นผู้คนมากมายอยู่ตรงหน้า ชงจี้ก็หดคอด้วยความหวาดกลัว ซุกกายเข้าหาจ้าวเฉินแน่นกว่าเดิม
แม้เธอจะเป็นเผ่าเซิร์ก แต่กลับไม่มีกลิ่นไม่พึงประสงค์เลยแม้แต่น้อย
“ไม่ต้องกลัว พวกนี้เป็นคนของฉัน
หากเธอติดตามฉันไป ฉันจะคุ้มครองเธอเอง
แต่หากเธอไม่อยากไป เธอก็สามารถอยู่ที่นี่ต่อได้” จ้าวเฉินพูดเสียงเรียบ
ชงจี้ก้มหน้าลง มองย้อนกลับไปยังดอกตูมที่เธอหลับใหลอยู่เป็นเวลานานนับไม่ถ้วน
เธอพึมพำเสียงเบาว่า “เสี่ยวชงไม่อยากอยู่คนเดียวแล้ว เสี่ยวชงจะไปกับคุณด้วย”
เมื่อได้ยินคำตอบของชงจี้ จ้าวเฉินก็หันไปสั่งการทันที “ถอนกำลัง”
ขณะที่จ้าวเฉินเริ่มเดินทางกลับ ชงจี้ยังหันไปโบกมือลาดอกตูมที่ค่อยๆ ไกลออกไปทุกที พลางเอ่ยเบาๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"คุณย่า... ลาก่อนนะ"