บทที่ 1090 จักรวาลอันมืดมิด (ฟรี)

ยานอวกาศกว่า 800 ลำที่มีสัญลักษณ์หลงเซี่ยวมารวมตัวกันในพื้นที่ปิดของราชสำนักจักรกล

ตรงหน้าคือประตูไกอา

บนยานเดรดนอตระดับ T5 พลูโต ห้องบังคับการ

จ้าวเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้กัปตัน จ้องมองประตูไกอาตรงหน้า

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ยิ่งเขามองประตูไกอามากเท่าไหร่ จ้าวเฉินก็ยิ่งรู้สึกราวกับมีบางอย่างกำลังเรียกหาเขา

"อาหยิน สมาชิกระดับสูงของเผ่าจักรกลขอขึ้นยานค่ะ" รองกัปตันยานพลูโตพูดขึ้น

“ให้ขึ้นมาได้” จ้าวเฉินพยักหน้า แม้จะไม่รู้ว่าทำไมอาหยินถึงมาที่นี่ในเวลานี้ แต่คงมีเรื่องสำคัญบางอย่างแน่

ไม่นานนัก อาหยินก็ก้าวเข้ามาในห้องบังคับการ

“ไม่นึกเลยว่าท่านจะตัดสินใจเข้าไปในประตูไกอาเร็วขนาดนี้” อาหยินกล่าวพลางเดินเข้ามาข้างกายจ้าวเฉิน

จ้าวเฉินยักไหล่ และอธิบายว่า “เรื่องสงครามกับเผ่าปีศาจ ที่จริงการที่ฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่

แทนที่จะเสียเวลาที่นี่ สู้ไปทำสิ่งที่ฉันพอทำได้ดีกว่า

อีกอย่าง…นายท่านของพวกคุณก็เอาแต่พูดครึ่งๆ กลางๆ บอกแค่ต้องไปอีกฝั่งของประตูไกอา

ทำให้ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องไปดู”

แน่นอนว่า คำพูดนี้เป็นเพียงเหตุผลส่วนหนึ่ง อีกเหตุผลสำคัญคือภารกิจสุดท้ายที่ในการปลดล็อกร้านค้าระดับ T6

อาหยินเพียงเงียบ ไม่ได้ตอบอะไร

จ้าวเฉินจึงเปลี่ยนเรื่อง “นายท่านของพวกคุณเป็นยังไงบ้าง?”

“ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี” อาหยินตอบสั้นๆ

จ้าวเฉินหันกลับไปมองประตูไกอาอีกครั้ง แสงสลัวรอบๆ ประตูทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้น “ตามที่คุณบอก ประตูไกอาจะเปิดภายในสามชั่วโมงนี้ใช่ไหม?”

อาหยินพยักหน้า เธอมองไปที่ประตูไกอาและกล่าวว่า "แม้ว่าเราจะไม่สามารถควบคุมเวลาเปิดของประตูไกอาได้

แต่เรามีอุปกรณ์ตรวจจับที่สามารถประมาณเวลาเปิดได้คร่าวๆ ตามคลื่นความปั่นป่วนของอวกาศ

ยิ่งค่าเข้าใกล้ช่วงคลื่นที่เราบันทึกไว้ค่าหนึ่ง ก็ยิ่งหมายความว่าใกล้เปิดมากขึ้น

เมื่อนำไปเทียบกับข้อมูลที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้ ก็ยืนยันได้ว่าภายในสามชั่วโมงข้างหน้า เราจะเดินทางไปยังอีกฝั่งของประตูไกอาได้แน่นอน”

จ้าวเฉินพยักหน้ารับ

แต่แล้วก็เหมือนสังเกตบางอย่างได้ และหันมามองอาหยินด้วยแววตาประหลาดใจ “เมื่อกี้คุณพูดว่า… เรา?”

อาหยินพยักหน้า "ใช่แล้ว เรา"

“หมายความว่า คุณจะไปกับพวกเราด้วย?” จ้าวเฉินรู้สึกประหลาดใจ

อาหยินตอบเสียงเรียบ “ถูกต้อง แม้ว่าอีกฟากหนึ่งของประตูไกอาจะมีกองยานของเราประจำการอยู่ก็ตาม

แต่เพื่อให้การปฏิบัติการของท่านเป็นไปอย่างราบรื่น และเพื่อทำภารกิจที่นายท่านของเรามอบหมายไว้ให้สำเร็จ

ฉันได้หารือกับอาจินแล้ว และตัดสินใจว่าจะติดตามกองยานของท่านไปฝั่งนั้นด้วย

ในระหว่างนี้ฉันจะช่วยเหลือท่านอย่างเต็มที่

ในเมื่อท่านเองก็พูดเองว่าสงครามฝั่งนี้แทบไม่เหลืออะไรให้กังวลอีกต่อไปแล้ว

สำหรับฉัน ภัยคุกคามจากอีกฝั่งของประตูไกอานั้นอันตรายกว่ามาก

ในการรบทั้งหมดที่ผ่านมา นายท่านยังไม่เคยได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้มาก่อน”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของอาหยินก็กลายเป็นจริงจังมากขึ้น

นี่ถือเป็นเรื่องดีสำหรับจ้าวเฉิน

“งั้นคุณตั้งใจจะเดินทางไปพร้อมกับยานรบของฉันเลยงั้นสิ?” จ้าวเฉินเอ่ยถามขึ้น

“ท่านรังเกียจหรือเปล่า?” อาหยินย้อนถามเสียงเรียบ

จ้าวเฉินยักไหล่ “ไม่เห็นเป็นไร”

เพียงเท่านี้ เรื่องนี้ก็ได้รับการตัดสินแล้ว

อาหยินจะร่วมเดินทางไปกับจ้าวเฉินในฐานะตัวแทนระดับสูงของเผ่าจักรกล

“คุณเคยไปฝั่งนั้นมาก่อนหรือเปล่า?” จ้าวเฉินถามขึ้นอย่างกะทันหัน

“ฉันเคยไปมาสามครั้งแล้ว” อาหยินตอบ

“แล้วรู้สึกยังไงบ้าง?” จ้าวเฉินถามด้วยความอยากรู้

“มันเป็นสถานที่ที่น่ารังเกียจ… น่าขยะแขยง” คำตอบของอาหยินทำให้จ้าวเฉินแปลกใจไม่น้อย

สำหรับสิ่งมีชีวิตจักรกลที่ปกติไม่ค่อยแสดงอารมณ์ อาหยินกลับใช้คำพูดแบบนี้มาอธิบาย

นี่มันคาดไม่ถึงจริงๆ

ในขณะนั้นเอง จ้าวเฉินก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง

ประตูไกอาที่เดิมเงียบสงัด เริ่มเกิดคลื่นกระเพื่อมขึ้นมา

ประกายแสงเล็กๆ ปรากฏขึ้นทีละจุด รวมตัวกันเป็นวงหมุนมากมาย หมุนวนด้วยความเร็วต่างกันไป

จ้าวเฉินเพ่งมองอย่างระมัดระวัง และในชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกราวกับว่ากำลังเห็นแบบจำลองของจักรวาล

บรรดาวงหมุนนั้นคือกาแล็กซี เนบิวลา และดวงดาวนับไม่ถ้วนที่เชื่อมโยงกันอยู่

“เราออกเดินทางได้แล้ว” อาหยินกล่าว

“ดี” จ้าวเฉินตอบพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่เขาคุ้นเคย ก่อนหันไปชี้ที่นั่งข้างๆ “นั่งไหม?”

"ขอบคุณ แต่ไม่เป็นไร" อาหยินไม่ได้นั่งลง แต่กลับยืนอยู่ข้างๆ จ้าวเฉินเหมือนเป็นองครักษ์คนหนึ่ง

จ้าวเฉินไม่ได้พูดอะไรอีก และเปิดช่องบัญชาการขึ้นมา “กองยานองครักษ์หลงเซี่ยวทุกลำฟังคำสั่ง

เริ่มออกเดินทางได้ เข้าไปในประตูไกอา!”

เมื่อคำสั่งสิ้นสุดลง กองยานองครักษ์หลงเซี่ยวที่จอดอยู่เงียบๆ ก็เริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

พวกมันค่อยๆ จัดรูปขบวน และมุ่งหน้าสู่ประตูไกอา

จ้าวเฉินมองภาพตรงหน้า ยานลำแรกที่พุ่งผ่านประตูไป คือยานประจัญบานปืนใหญ่เกราะหนักระดับ T5 เซนต์เรเดมพ์ชั่น

จากนั้นก็ตามมาลำที่สอง ลำที่สาม…ต่อเนื่องเป็นสาย

ท้ายที่สุด ยานเดรดนอตระดับ T5 พลูโตที่จ้าวเฉินนั่งอยู่ก็เข้าสู่ประตูไกอาเช่นกัน

มันไม่เหมือนการผ่านประตูดาวทั่วไป

ปกติการผ่านประตูดาวจะรายล้อมไปด้วยหมอกควันสีเทาสลัว

แต่การผ่านประตูไกอา จ้าวเฉินกลับเห็นดวงดาวเล็กๆ มากมายปรากฏขึ้นรอบตัว กำลังไหลถอยหลังผ่านสายตาไปอย่างต่อเนื่อง

จ้าวเฉินไม่แน่ใจว่านี้คือภาพจริง หรือเพียงภาพหลอนของเขาเอง

แต่สิ่งหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้คือ มันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สวยงามอย่างหนึ่ง

นอกจากนี้ จ้าวเฉินก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดใดๆ ตลอดทั้งกระบวนการ

“การผ่านประตูไกอาจะใช้เวลาราวสิบนาที” อาหยินกล่าวอธิบาย “ในช่วงเวลานั้น ยานรบไม่จำเป็นต้องทำการควบคุมใดๆ ลูกยานก็ไม่ต้องเข้าสู่โหมดจำศีล”

สิบนาที…

มันไม่ใช่เวลาที่ยาวนานนัก

แต่สำหรับลูกยานในกองยานองครักษ์หลงเซี่ยว มันกลับเหมือนถูกยืดขยายอย่างไร้สิ้นสุด

ในที่สุด ภาพดวงดาวระยิบระยับที่ตัดผ่านสายตาก็หายไป

สิ่งที่มาแทนคือความมืดมิดอันว่างเปล่า

นอกจากแสงจากเครื่องยนต์ยานรบไม่กี่ลำที่ลอยอยู่ด้านหน้าแล้ว ก็ไม่มีแสงสว่างใดๆ อีกเลย

ที่นี่มืดยิ่งกว่ากาแล็กซีไร้ดาวฤกษ์ และบริเวณชายขอบกาแล็กซีซะอีก

แม้ภายในยานอวกาศจะมีระบบควบคุมอุณหภูมิให้คงที่ แต่จ้าวเฉินกลับรู้สึกถึงความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เหมือนถูกโยนเข้าไปในถ้ำที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งสีดำ

“ที่นี่…คืออีกฟากของประตูไกอางั้นเหรอ?” จ้าวเฉินมองไปรอบด้าน

นอกเหนือจากยานรบ 800 ลำของกองยานองครักษ์หลงเซี่ยว ซึ่งล่องลอยอยู่ที่นี่ราวกับเป็นกองยานเดียวในห้วงจักรวาลนี้ ก็ไม่มีสิ่งก่อสร้าง ไม่มีแสงไฟ ไม่มีเงาของอารยธรรมใดๆ อยู่เลย

“ใช่แล้ว” อาหยินพยักหน้า

“แล้วกองยานของเผ่าจักรกลล่ะ?” จ้าวเฉินถามอย่างสงสัย “พวกคุณไม่ได้สร้างฐานหรือแนวป้องกันเอาไว้ที่นี่หรอกเหรอ?”

อาหยินมองสำรวจจักรวาลอันมืดมิดรอบตัว ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “เพราะพื้นที่รอบประตูไกอามีความไม่เสถียรของมิติสูง เราจึงไม่สามารถสร้างสิ่งปลูกสร้างถาวรใดๆ ได้

แต่ตามปกติแล้ว บริเวณนี้ควรมีกองยานลาดตระเวนคอยเฝ้าตรวจตราอยู่เสมอ”

กองยานลาดตระเวน?

จ้าวเฉินมองเรดาร์ของยานอวกาศ

ไม่ต้องพูดถึงกองยานลาดตระเวน จ้าวเฉินไม่เห็นสัญญาณของยานอวกาศแม้แต่ลำเดียว นอกจากยานอวกาศของกองยานองครักษ์หลงเซี่ยว!

ทันใดนั้น จ้าวเฉินเหมือนเห็นบางสิ่งแวบผ่านสายตาไป ราวกับแสงที่ฉายวูบเดียวแล้วหายไปในความมืด

“แล่นยานไปทางนั้น” อาหยินชี้ไปในทิศทางที่จ้าวเฉินกำลังมองอยู่