บทที่ 1080 ความลับ (ฟรี)

ฉูชางเหอกำลังเดินทัวร์ภายในยานสงครามระดับ T5 โดยมีผู้ติดตามหลายคนเดินตามหลัง

“สมกับเป็นภายในของยานสงครามระดับ T5 จริงๆ… พื้นที่หลักหลายแห่งของมันแตกต่างจากยานสงครามระดับ T4 อย่างสิ้นเชิง”

“ใช่แล้ว แค่โครงสร้างของมันก็เหนือกว่ายานสงครามระดับ T4 ไปไกลแล้ว!”

“เมื่อก่อนเราแค่มียานสงครามระดับ T3 สักลำก็ปลื้มกันสุดๆ แล้ว ใครจะคิดว่าวันนี้จะได้เห็นยานสงครามระดับ T5 ของจริงแบบนี้”

“เมื่อกี้เห็นแผนกอาวุธหลักกันหรือแปล่า?

โอ้โห… แค่กระสุนของปืนใหญ่หลักหนึ่งนัด ขนาดก็แทบจะใหญ่เท่ายานรบระดับ T2 อยู่แล้ว!”

เหล่าผู้ติดตามพากันพูดคุยอย่างตื่นตะลึง เมื่อได้ตามจอมพลของตนเองเข้ามาเยี่ยมชมยานสงครามระดับ T5 ลำนี้

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากลิฟต์ลอยตรงหน้าฉูชางเหอ

"ปู่"

เสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นทำให้ฉูชางเหอหันมามองด้วยความประหลาดใจ

“หลานมาที่นี่ได้ยังไงกัน? ปู่ได้ยินมาว่าพวกหลานกำลังทำสงครามอยู่ในแนวหน้านี่นา?” ฉูชางเหอถามอย่างประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าคนที่มาปรากฏตัวตรงหน้าคือฉูซวน

“ผู้บัญชาการสูงสุดเรียกให้หนูกลับมาค่ะ ตอนนี้แนวหน้าอยู่ในช่วงพักรบชั่วคราว ยังไม่มีการมอบหมายภารกิจใหม่” ฉูซวนตอบ ก่อนจะเดินเข้ามายืนข้างๆ ปู่ของเธอด้วยท่าทางสนิทสนม

“สาวน้อย ปู่ไม่ได้เจอหลานมาครึ่งปีแล้ว” ฉูชางเหอมองหลานสาวด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

ตั้งแต่หลานสาวเข้าร่วมกองทัพหลงเซี่ยว เวลาที่ปู่หลานได้พบกันก็น้อยลงทุกที

อย่างไรก็ตาม การเติบโตของหลานสาวของเขา ฉูชางเหอมองเห็นได้อย่างชัดเจน

กลิ่นอายความมั่นใจและอำนาจในตัวเธอ แทบไม่ต่างอะไรจากตัวเขาในสมัยก่อน

“ปู่มาที่นี่ได้ยังไง?” ฉูซวนถามอย่างสงสัย

“ปู่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เจ้าเด็กจ้าวเฉินนั่นอยู่ๆ ก็ชวนปู่มา

เจ้าเด็กนั่นบอกจะพามาดูยานสงครามระดับ T5 และสุดท้ายก็หลอกปู่มาด้วยเฉยเลย” ฉูชางเหอยักไหล่พลางหัวเราะ

“ทำไมถึงเชิญปู่มาดูยานรบช่วงนี้ล่ะเนี่ย?” ฉูซวนยังคงไม่เข้าใจ การกระทำของจ้าวเฉินครั้งนี้เธอดูไม่ออกจริงๆ

ในขณะนั้น หุ่นยนต์ทรงกลมขนาดเท่านิ้วโป้งลอยมาตรงหน้าฉูชางเหอและฉูซวน จากนั้นก็ฉายภาพโฮโลแกรมขึ้นมา

“เราได้เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทาง และเข้าจอดเรียบร้อยแล้ว

ขอเชิญจอมพลฉูชางเหอ และผู้บัญชาการฉูซวนไปยังห้องโดยสารหมายเลขสาม”

“ถึงแล้ว?” ฉูชางเหอเลิกคิ้ว “นี่เรามาถึงที่ไหนกัน?”

ฉูซวนก็ส่ายหัวเบาๆ “หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน ผู้บัญชาการสูงสุดแค่บอกให้หนูมาที่นี่ แต่ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมเลย”

“เจ้าเด็กนี่… เดี๋ยวนี้หัดเก็บงำเรื่องต่างๆ เก่งขึ้นเรื่อยๆ” ฉูชางเหอหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหัว

สองปู่หลานสบตากัน แล้วเดินคุยกันต่อไปจนถึงห้องโดยสารหมายเลขสาม

ไม่กี่นาทีต่อมา

ทั้งสองก็เดินเข้ามาภายในห้องโดยสารหมายเลขสาม ซึ่งที่นั่นมีกระสวยอวกาศลำหนึ่งจอดรออยู่

จ้าวเฉินก็ยืนรออยู่ที่นี่แล้ว

“ปู่ฉู ผมต้องขอโทษที่ให้ลำบากเดินทางมาไกลแบบนี้” จ้าวเฉินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ไม่มีทีท่าถือตัวเลยแม้แต่น้อย

แม้ความร่วมมือในอดีตของทั้งสองฝ่ายต่างก็มีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง

แต่ก็ต้องยอมรับว่า ฉูชางเหอเคยทำอะไรไว้มากมายเพื่อเขาและกองทัพหลงเซี่ยว

ไม่ว่าจุดเริ่มต้นจะเป็นอย่างไรก็ตาม อย่างน้อยที่สุดผลลัพธ์ก็ออกมาดี

จ้าวเฉินรู้สึกขอบคุณในเรื่องนี้อยู่เสมอ

“เจ้าเด็กนี่ เอาล่ะว่ามาเถอะ อยู่ๆ เรียกฉันมาไกลขนาดนี้ แล้วยังลากหลานสาวฉันกลับมาจากแนวหน้าอีก

คงมีเรื่องสำคัญอะไรสินะ?” ฉูชางเหอกวาดตามองจ้าวเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า

เด็กหนุ่มคนนี้… ตอนนี้สง่างามกว่าแต่ก่อนมาก กลิ่นอายรอบตัวเขาก็สงบนิ่งยิ่งขึ้นด้วย

“ปู่ฉูรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน?” จ้าวเฉินถามขึ้นกะทันหัน

ในเวลาเดียวกัน ผนังของห้องโดยสารก็กลายเป็นโปร่งใส เผยให้เห็นห้วงอวกาศด้านนอก

ยานลำนี้กำลังจอดอยู่หน้าสถานีอวกาศขนาดใหญ่ รอบด้านมีดาวเคราะห์สีน้ำเงินหลายดวง

ฉูชางเหอมองไปรอบๆ อย่างครุ่นคิด

ไม่นานเขาก็จับสัญญาณบางอย่างได้

“ที่นี่คือ…ดินแดนของเผ่าจักรกลงั้นเหรอ?”

“สายตาของปู่ฉูช่างเฉียบแหลมจริงๆ” จ้าวเฉินเอ่ยชม

ตอนนี้ไม่มียานรบของเผ่าจักรกลแม้แต่ลำเดียวอยู่ในระยะสายตา

ถึงอย่างนั้น ฉูชางเหอก็ยังมองออกว่านี่คือดินแดนของเผ่าจักรกล แสดงให้เห็นว่าความสามารถของชายชราคนนี้ยังคงเฉียบคมไม่เสื่อมคลาย

“ฮึม… รูปแบบสิ่งก่อสร้างของพวกจักรกล ฉันไม่มีวันลืมได้หรอก

ถึงจะไม่เห็นยานรบของพวกมันสักลำ แต่กลิ่นสนิมเหล็กที่อบอวลจากสถานีอวกาศแห่งนี้ ก็บอกชัดเจนอยู่แล้ว” ฉูชางเหอฮึดฮัด สีหน้าก็ไม่เป็นมิตรเหมือนก่อน

ท้ายที่สุด ตระกูลฉูกับเผ่าจักรกลก็มีความแค้นที่ไม่มีวันลบล้างได้

“ปู่ฉูเดาถูกแล้ว ที่นี่ก็คือดินแดนของเผ่าจักรกล อยู่ที่กาแล็กซี LP03

เป็นหนึ่งในกาแล็กซีที่เผ่าจักรกลปิดกั้นจากโลกภายนอก” จ้าวเฉินเอ่ยอธิบาย

“จะปิดหรือไม่ปิด ฉันไม่สนใจหรอก

เจ้าหนูบอกมาสิ เธอพาฉันมาที่นี่ทำไม?” ฉูชางเหอทำหน้าตึง ถามเสียงเข้ม

ฉูซวนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดในอากาศ

เธอหันไปมองจ้าวเฉินด้วยความกังวล เธอรู้ดีว่าปู่ของเธอมีทัศนคติอย่างไรต่อเผ่าจักรกล

การที่จ้าวเฉินพาปู่มายังถิ่นของศัตรูเก่า ย่อมทำให้ปู่ของเธออารมณ์ไม่ดี

ครั้งก่อน ตอนที่ปู่ของเธอรู้ว่ากองทัพหลงเซี่ยวมีความร่วมมือกับเผ่าจักรกล เขาก็เลือกจะไม่พูดอะไรเพราะมองถึงสถานการณ์โดยรวม

คราวนี้… จ้าวเฉินพาปู่ของเธอมาเหยียบกลางดินแดนของเผ่าจักรกล นี่ไม่ต่างอะไรจากการยั่วโมโหเขาตรงๆ!

แต่จ้าวเฉินกลับทำราวกับไม่เห็นสีหน้าของฉูชางเหอ เขาเพียงชี้ไปยังดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่ลอยอยู่ไกลๆ “ปู่ฉูเห็นดาวเคราะห์ดวงนั้นไหม?”

“มันก็แค่ดาวเคราะห์จะมีอะไรแปลกนัก?” ฉูชางเหอตอบกลับอย่างเย็นชา

“แต่บนดาวดวงนั้น… มีสิ่งมีชีวิตอยู่” คำพูดของจ้าวเฉินทำให้ฉูชางเหอขมวดคิ้ว

จ้าวเฉินพูดต่อ “ผมรู้ดีว่าทั้งจักรวรรดิซีอา, จักรวรรดิแสงศักดิ์สิทธิ์, และสหพันธ์วอร์แฮมเมอร์ต่างก็มีความแค้นฝังลึกกับเผ่าจักรกล

ในสมัยพันธมิตรกาแล็กซี ทั้งสองฝ่ายเคยทำสงครามกันมาแล้วหลายครั้ง

ถ้าจะเปรียบเทียบ ก็คงไม่ต่างจากสงครามพันปีระหว่างเผ่าเทวทูตกับเผ่าปีศาจ

ทั้งสองฝ่ายต่างสังเวยยานรบไปมากมายในสงครามยืดเยื้อเหล่านั้น

เรื่องนี้…มันไม่ใช่สิ่งที่จะสะสางกันได้ง่ายๆ”

ฉูชางเหอไม่ได้พูดอะไร เขากำลังรอฟังคำพูดต่อไปของจ้าวเฉิน

"ผมเองก็ไม่ได้คิดว่า แค่คำพูดสองสามประโยคจะทำให้ปู่ฉูปล่อยวางความแค้นได้

แต่ผมยังอยากให้ปู่ฉูได้รับรู้ความจริงบางอย่าง

ความจริงที่ตอนนี้ยังถือเป็นความลับ และผมหวังว่าปู่จะเก็บความลับนี้เอาไว้” จ้าวเฉินเริ่มเล่าเรื่องราวของจักรวรรดิไกอา และภัยคุกคามจากจักรวาลอื่นที่กำลังคืบคลานเข้ามา

หลังจากได้ยินเรื่องราวนี้ สีหน้าของฉูชางเหอก็ดูผ่อนคลายลงมาก

“ดังนั้น…ที่เผ่าจักรกลทำสงครามกับอารยธรรมทั่วทั้งจักรวาลก็เพื่อ… รักษาสมดุล?

แล้วก็เพื่อบีบให้อารยธรรมต่างๆ พัฒนาอย่างรวดเร็วผ่านสงคราม?” ฉูซวนถามขึ้นด้วยความตกตะลึง

“จะพูดอย่างนั้นก็ได้” จ้าวเฉินพยักหน้า

ฉูชางเหอขมวดคิ้วแน่น “ฉันไม่สงสัยในคำพูดของเธอ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถลบล้างเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้วได้!”

“ผมไม่ได้ต้องการจะเปลี่ยนแปลงอะไร เพียงแค่อยากจะอธิบายบางอย่างให้ชัดเจน

ตัวอย่างเช่น เรื่องที่พ่อแม่ของฉูซวนยังมีชีวิตอยู่”

ทันทีที่จ้าวเฉินพูดเช่นนี้ การแสดงออกของฉูชางเหอและฉูซวนก็เปลี่ยนไปทันที