บทที่ 1000 คำทำนายของเก่อฮุ่ย (ฟรี)
บทที่ 1000 คำทำนายของเก่อฮุ่ย (ฟรี)
จ้าวเฉินนิ่งเงียบ
เก่อฮุ่ยยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มประชดประชัน "แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องทั้งหมด…
รู้ไหม หลังจากฉันสืบลึกลงไป ฉันพบว่าพวกคนของจักรวรรดิซีอา ถึงขั้นยักยอกเงินชดเชยที่ควรเป็นของครอบครัวทหารสามัญอย่างพวกเราไปใช้ส่วนตัว
บางทีอาจเอาไปเลี้ยงหมาสวยๆ ในคฤหาสน์พวกมันก็ได้”
เรื่องยักยอกเงินชดเชย จ้าวเฉินไม่ใด้รู้สึกแปลกใจเลย
เมื่อคิดถึงจักรวรรดิซีอาในอดีต ก็ไม่น่าแปลกใจที่เรื่องแบบนั้นจะเกิดขึ้น
“หลังพ่อแม่ของฉันรู้ข่าวการเสียชีวิตของภรรยาและลูกของฉัน
พวกท่านก็เริ่มล้มป่วย แต่กลับไม่ได้รับการรักษา
เพราะพวกท่านไม่มีเงิน โรงพยาบาลบนดาวดวงนั้นก็ไม่สนใบรับรองว่าเป็นครอบครัววีรชน
แม้กระทั่งเงินชดเชยที่อาจช่วยชีวิตพวกท่านได้ ก็ไม่เคยส่งถึงมือพวกท่าน
สุดท้าย… พวกท่านก็จากไป” ตาซ้ายของเก่อฮุ่ยแดงก่ำจนมีเลือดซึมออกมา
หลังจากพูดจบ สีหน้าของเก่อฮุ่ยก็กลับมาสงบลงอีกครั้ง
เขาหัวเราะ และพูดว่า "ฉันคิดว่าตัวเองจะลืมเรื่องพวกนี้ไปหมดแล้วซะอีก..."
บรรยากาศในห้องกลายเป็นหนักอึ้ง
จ้าวเฉินเหลือบมองฉูชางเหอ สีหน้าของอีกฝ่ายมืดครึ้ม และกำหมัดแน่น
ในฐานะจอมพลของจักรวรรดิซีอา คำพูดเหล่านี้ก็คือการตบหน้าเขาเต็มๆ
“งั้นที่แกทำไปทั้งหมด ก็เพื่อแก้แค้น… แก้แค้นจักรวรรดิซีอา?
แล้วทำไมต้องเล่นงานจักรวรรดิแสงศักดิ์สิทธิ์ด้วย?” จ้าวเฉินไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้ ดังนั้นเขาจึงถามต่อไปอย่างเย็นชา
“ฉันไม่ได้แก้แค้นจักรวรรดิซีอา” เก่อฮุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
จ้าวเฉินขมวดคิ้ว
“ฉันแก้แค้นสิ่งมีชีวิตคาร์บอนทั้งหมดในจักรวาลนี้
พวกมันคือไวรัส เป็นสิ่งมีชีวิตที่สกปรกที่สุดในจักรวาล
พวกมันนำมาแต่สงคราม การกดขี่ การเป็นทาส ความทุกข์ และความเจ็บป่วย!” น้ำเสียงของเก่อฮุ่ยตอนนี้คล้ายกับพวกคลั่งลัทธิสุดโต่ง
ตอนนี้ เรื่องราวของเก่อฮุ่ยก็เรียบเรียงเป็นภาพเกือบสมบูรณ์แล้ว
แต่ยังขาดแก่นสำคัญอยู่
“งั้นเก่อฮุ่ย… ทำไมแกถึงไม่ตายในการรบครั้งนั้น?
แล้วแกกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?” จ้าวเฉินถาม
“เพราะพระเจ้า” เก่อฮุ่ยตอบ
พระเจ้า?
จ้าวเฉินขมวดคิ้วอีกครั้ง
“พระเจ้าทรงอวยพรฉัน
มอบภารกิจอันยิ่งใหญ่ให้ฉัน
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเก่อฮุ่ยก็ตายไปแล้ว
เหลือเพียง ‘ด็อกเตอร์’ ผู้ดำรงอยู่เพื่อทำตามคำทำนายเท่านั้น” เก่อฮุ่ยกล่าวด้วยสีหน้าคลั่งไคล้
“พระเจ้าคือใคร?” จ้าวเฉินถามอีกครั้ง
“พระเจ้าก็คือพระเจ้า”
เอาล่ะ ตอบแบบนี้ก็เหมือนไม่ตอบ
จ้าวเฉินพยายามถามเกี่ยวกับ ‘พระเจ้า’ อีกสองสามข้อ
แต่ไม่ว่าจ้าวเฉินจะถามอย่างไร คำตอบก็วนเวียนอยู่แบบเดิม
สิ่งที่รู้ก็คือมีคนในเผ่าจักรกลได้รับคำทำนายเช่นกัน และร่างของเก่อฮุ่ยที่บาดเจ็บสาหัสในสนามรบ ก็ได้รับความช่วยเหลือและดัดแปลงจากจักรกลกลุ่มนั้น
จนกลายเป็นสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้
"จ้าวเฉิน หากคุณเต็มใจเข้าร่วมกับพวกเรา
ผมอยากจะแนะนำคำทำนายของพระเจ้าให้คุณ
เมื่อเราผู้ศรัทธาทำภารกิจชำระล้างจักรวาลอันโสมมเสร็จแล้ว เราจะได้อยู่ในโลกใหม่ โลกที่มีทุกสิ่งที่เราเคยสูญเสีย
ได้พบครอบครัว ได้ชีวิตที่เราปรารถนา
ไร้สงคราม ไร้ความทุกข์ ไร้โรคภัย!” เก่อฮุ่ยมองจ้าวเฉินด้วยรอยยิ้มที่บ้าคลั่ง
“งั้นก็ให้พระเจ้าของแกมาอยู่ตรงหน้าฉันก่อน
ถึงตอนนั้น ฉันอาจจะลองคิดดูก็ได้" จ้าวเฉินกางมือออก
เก่อฮุ่ยชะงักไป ก่อนนั่งตัวตรงแล้วส่ายหัว “ไม่… แกไม่ใช่คนประเภทเดียวกับพวกเรา
แกไม่สามารถฟังคำทำนายได้
แกจะถูกทำลายไปพร้อมกับโลกเก่าแน่นอน”
“แล้วแกได้รับ ‘คำทำนาย’ นั่นมาได้ยังไง?
แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ใช่พวกเดียวกับแก“จ้าวเฉินยิ้มบาง”แกจะรู้ได้ยังไงถ้ายังไม่ได้ลอง?”
“ไม่จำเป็นต้องลอง ฉันรู้ตั้งแต่เห็นแกครั้งแรกแล้ว
ส่วนฉันได้ยินคำทำนายได้ยังไง?”
เก่อฮุ่ยยกนิ้วชี้แตะขมับ และยิ้มอย่างบ้าคลั่ง “คำทำนาย…อยู่ที่นี่”
ในขณะที่จ้าวเฉินต้องการเค้นข้อมูลเพิ่มเติม
จู่ๆ เก่อฮุ่ยก็หัวเราะขึ้นมา และพูดว่า "จ้าวเฉิน แกคิดว่าการจับฉันได้ แปลว่าแกชนะแล้วงั้นเหรอ?
ไม่ใช่หรอก!?
ในโลกเก่านี้ สาวกของพระเจ้ายังมีอีกมาก และฉันเป็นเพียงหนึ่งในนั้นเท่านั้น
ลาก่อน ฉันจะไปยังโลกใหม่ โลกที่ภรรยาและลูกของฉันกำลังรออยู่
ส่วนความสกปรกของโลกเก่า…จะถูกชำระล้างไปพร้อมกับโลกนี้”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเก่อฮุ่ย
ลิลิธรีบเข้ามาบังหน้าจ้าวเฉินทันที พร้อมเหวี่ยงลูกกลมหลายลูกออกจากปลายแขนเสื้อ
ลูกกลมเล็กๆ เหล่านี้ ก่อตัวเป็นโล่ดวงดาวหลายชั้นตรงหน้าลิลิธและจ้าวเฉิน
ในเวลาเดียวกัน
ในห้องอีกฝั่ง รอยแตกปรากฏทั่วร่างของเก่อฮุ่ย แสงสีทองสว่างไสวทะลุรอยแตกออกมา
เสียงหัวเราะคลุ้มคลั่งดังขึ้นพร้อมที่ห้องทั้งห้องถูกแสงทองกลืนกิน
ไม่กี่วินาทีต่อมา แสงก็ดับลง
ดวงตาของลิลิธพร่าไปชั่วขณะ ต้องใช้เวลาหลายวินาทีถึงจะกลับมามองเห็นอีกครั้ง
เธอมองห้องอีกฝั่งที่ไร้ร่างของเก่อฮุ่ย และกรงแม่เหล็กไฟฟ้าก็หายไป
ผนังรอบห้องเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว
แม้กระจกที่กั้นระหว่างสองห้องก็มีรอยร้าวเป็นใยแมงมุม แต่โชคดีที่มันไม่แตก
โล่ดวงดาวฉุกเฉินที่ลิลิธโยนออกไปก็ไม่ได้ทำหน้าที่ของมัน
“ท่านผู้บัญชาการสูงสุด?” ลิลิธหันกลับไปมองจ้าวเฉินที่อยู่ข้างหลัง และถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังยืนยันว่าจ้าวเฉินปลอดภัยดี
ในขณะนี้ จ้าวเฉินยืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาจริงจัง
“เก่อฮุ่ยตายแล้วเหรอ?” ฉูชางเหอถามจากอีกด้านของหน้าจอสื่อสาร เขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังแสงสีทองวาบขึ้น
“เก่อฮุ่ยตายแล้ว
แต่ ‘ด็อกเตอร์’ จะตายด้วยหรือเปล่า เรายังยืนยันไม่ได้
จากที่เขาพูด…สิ่งที่เรียกว่า ‘พระเจ้า’ ไม่ได้เลือกเขาเพียงคนเดียว” จ้าวเฉินตอบเสียงต่ำ
“พระเจ้าคืออะไร? หรือจะเป็นเผ่าจักรกล?” ฉูชางเหอถาม
จ้าวเฉินไม่ตอบ แต่จ้องไปที่ฉูชางเหอและกล่าวว่า “เรื่องของเก่อฮุ่ย ขอให้ท่านจอมพลเก็บเป็นความลับชั่วคราว”
“ได้” ฉูชางเหอตอบรับ
“ผมยังมีเรื่องต้องจัดการ ตรงนี้พอแค่นี้ก่อน” จ้าวเฉินพูดจบก็ตัดการสื่อสารทันที
หลังจากวางสาย สีหน้าของฉูชางเหอก็เต็มไปด้วยความหนักอึ้ง จิตใต้สำนึกของเขาอยากจะหยิบถ้วยชาที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา
แต่พบว่ามันแตกละเอียดอยู่ในมือตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
"เข้ามา" ฉูชางเหอเรียกเสียงเข้ม
นายทหารคนสนิทรีบก้าวเข้ามา “ท่านจอมพล มีคำสั่งอะไรครับ?”
“ไปสืบเรื่องสงครามเมื่อกลางปี 2988 ให้ละเอียด
โดยเฉพาะกรณีทิ้งครอบครัวนายทหารสามัญไว้เบื้องหลังตอนอพยพ และเรื่องยักยอกเงินชดเชยครอบครัวเหล่านั้น
ฉันต้องรู้ให้ได้ว่า ใครมันกล้าทำเรื่องแบบนั้นใต้จมูกฉัน!” เสียงเย็นชาของฉูชางเหอดังขึ้น
นายทหารชะงักเล็กน้อย เรื่องนี้ผ่านมาตั้งห้าสิบกว่าปีแล้ว ทำไมจู่ๆ ท่านจอมพลถึงรื้อขึ้นมา?
แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของฉูชางเหอ เขาก็ไม่กล้าตั้งคำถาม และรีบออกไปจัดการทันที
เขายังรู้ด้วยว่า มีใครบางคนกำลังจะซวยแล้ว!