บทที่ 830 เราไปพักร้อนกันไหม? (ฟรี)

“นี่เป็นเทคโนโลยีของยานสงครามระดับ T5 จริงๆ!” อลิสร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น ขณะจ้องหน้าต่างข้อมูลตรงหน้า แล้วไล่อ่านรายละเอียดของยานทั้งสองลำอย่างรวดเร็ว

เธอหันไปมองจ้าวเฉิน “สร้างแบบใช้สายการผลิตได้เลยเหรอ?”

จ้าวเฉินพยักหน้า

ทันใดนั้น อลิสก็ตื่นเต้นขึ้นไปอีก ราวกับอยากกระโดดเข้าไปในยานอุตสาหกรรม แล้วเริ่มการผลิตทันที

“รุ่นนี้เรียกว่ายานพิฆาตเกราะหนักระดับ T5 เคอออสไนท์ ส่วนอีกรุ่นคือยานลาดตระเวนหนักระดับ T5 ไลท์นิ่งโกสต์

ฉันต้องการให้พวกเธอโฟกัสกับการผลิตยานพิฆาตเกราะหนักระดับ T5 เคอออสไนท์เป็นหลักในปีนี้

ส่วนยานลาดตระเวนหนักระดับ T5 ไลท์นิ่งโกสต์ผลิตไว้สักหนึ่งถึงสามลำก็พอ

มีปัญหาอะไรไหม?” จ้าวเฉินถาม

หลังจากตรวจสอบแล้ว นาน่าตอบว่า “จากกำลังการผลิตในปัจจุบันของเรา

ไม่มีปัญหาในการนำยานทั้งสองรุ่นนี้เข้าประจำการก่อนสิ้นปีแน่นอน ปัญหาเดียวคือจำนวนที่ผลิตได้ค่ะ”

“เรื่องจำนวนไม่ต้องกังวลมาก ขอแค่ผลิตได้มากที่สุดเป็นพอ

ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องวัสดุ ฉันจะให้ลิลิธจัดหามาให้เต็มที่ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”

จ้าวเฉินมองหัวหน้าวิศวกรทั้งสองอย่างจริงจัง “ฉันหวังว่าฉันจะได้เห็นแผนการผลิตที่สามารถดำเนินการได้จริงโดยเร็วที่สุด”

“ไม่มีปัญหา” อลิสตอบกลับอย่างมั่นใจ

จ้าวเฉินชี้ไปยังบริเวณหนึ่งของห้องบังคับการที่เตรียมไว้แล้ว

“ตรงนั้นมีอุปกรณ์ครบสำหรับการวางแผน พวกเธอสามารถดึงพลังประมวลผลจากยานเดรดนอตระดับ T5 พลูโตมาใช้ได้เต็มที่

และถ้ายังต้องการอะไรเพิ่มเติมอีกก็บอกได้เลย” จ้าวเฉินกล่าว

“รับทราบ!” อลิสกับนาน่าเข้าสู่โหมดทำงานทันที

จ้าวเฉินหันไปมองแอนนี่

แอนนี่ที่ดูหมดแรงหมดใจ ค่อยๆ กระโดดลงจากเก้าอี้

“รับทราบ…ท่านผู้บัญชาการสูงสุด…” เธอไม่มีเค้าลางของสาวน้อยที่กระตือรือร้นคนเดิมอีกต่อไป

แอนนี่ลากเป้ใบโตที่เตรียมไว้สำหรับพักร้อน ลากไปยังมุมทำงานอย่างเงียบๆ

เมื่อเห็นว่าแอนนี่ขาดความกระตือรือร้น จ้าวเฉินก็เดินตามหลังแอนนี่พร้อมรอยยิ้มบางๆ

“ฉันรู้ว่างานครั้งนี้หนักมาก

แต่ถ้าพวกเธอทำมันได้สำเร็จล่ะก็…

ปีหน้าฉันจะให้พวกเธอพักร้อนยาวๆ และเป็นพันร้อนที่ได้เงินเดือนเต็มจำนวน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดระหว่างพักร้อนจะออกโดยกองทัพ และพวกเธอยังสามารถพาครอบครัวหรือเพื่อนไปด้วยได้มากที่สุดสิบคน

อีกอย่าง สำหรับทุกหนึ่งลำของยานสงครามระดับ T5 ที่ผลิตได้ก่อนสิ้นปีนี้

วันลาของพวกเธอปีหน้าจะเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งวัน

และเงินเดือนระหว่างลาพักร้อนจะเพิ่มขึ้นอีก 10%” จ้าวเฉินประสานมือไว้ข้างหลัง

ชั่วพริบตาต่อมา แอนนี่ก็หันกลับมากอดขากางเกงจ้าวเฉินไว้แน่น และมองจ้าวเฉินด้วยแววตาเป็นประกาย

"จริงเหรอ... ไม่ได้โกหกแอนนี่ใช่ไหม?" แอนนี่มองจ้าวเฉินด้วยความสงสัย

จ้าวเฉินตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ "แอนนี่ ลองคิดดูให้ดี

ทุกครั้งที่ฉันสัญญาอะไรกับเธอ เคยมีครั้งไหนที่ฉันไม่ทำตามบ้าง?

ยานอวกาศระดับ T2 เอเดนบรอนซ์ เธอก็ได้ไปแล้วใช่ไหม?

ยานอวกาศระดับ T3 ซิลเวอร์เอเดนก็ให้เธอแล้วใช่ไหม?

ยานอวกาศระดับ T4 โกลเด้นเอเดน ตอนนี้เธอก็มีอยู่ใช่ไหม?

แล้วยังมีดาวเคราะห์อยู่อาศัยหลายดวงที่ฉันสัญญาไว้กับเธอ ตอนนี้ก็อยู่ระหว่างการปรับสภาพแล้วไม่ใช่เหรอ?”

หลังจากได้ยินจ้าวเฉินไล่เรียงแบบนั้น แอนนี่ก็พยักหน้า

นี่เป็นเรื่องจริง รางวัลที่จ้าวเฉินบอกว่าจะให้ ไม่เคยมีสักครั้งที่ผิดคำพูด

“งั้นตกลงตามนี้!” แอนนี่ก็กลับมามีไฟอีกครั้งในทันที

เพราะถ้าจะเที่ยวตอนนี้ ก็จะมีแค่เธอคนเดียวที่จะได้เที่ยว

แต่ถ้าเธอทำภารกิจนี้สำเร็จ เธอก็จะสามารถพาทั้งครอบครัวไปเที่ยวด้วยกันได้

ทั้งพ่อแม่ น้องชาย และน้องสาวทุกคน!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แอนนี่ก็รู้สึกมีแรงขึ้นมา

พริบตาต่อมา แอนนี่ก็พุ่งไปถึงโต๊ะทำงานที่จ้าวเฉินเตรียมไว้ให้แล้ว

“เพื่อวันหยุด… ไม่สิ! เพื่อท่านผู้บัญชาการสูงสุด! ลุยงานกันเถอะ!” แอนนี่ชูหมัดน้อยๆ ขึ้นด้วยพลังเต็มเปี่ยม

จ้าวเฉินยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับ

สิ่งที่เหลือตอนนี้คือ รอ

และข่าวแรกที่จ้าวเฉินได้รับก็ไม่ใช่เรื่องอื่น แต่เป็นข่าวของวอร์แฮมเมอร์ใหม่

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงผลักดันจากเผ่ามังกรหรือเปล่า ระบอบการปกครองใหม่ของวอร์แฮมเมอร์จึงจัดตั้งได้อย่างราบรื่นเกินคาด

จนสามารถพูดได้ว่า รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

ภายในเวลาแค่ไม่กี่วัน ระเบียบใหม่ของวอร์แฮมเมอร์ก็ถูกกำหนดขึ้นเรียบร้อยแล้ว

“หลังจากประชุมกันมาหลายรอบ พวกเราลงความเห็นกันว่าจะใช้รูปแบบการปกครองแบบเดียวกับพันธมิตรสัตว์ร้าย

โดยใช้ชื่อว่า สหพันธ์วอร์แฮมเมอร์

ภายในสหพันธ์วอร์แฮมเมอร์ เราจะตั้งสภาสหพันธ์ขึ้นมา

แบ่งเป็นสภาขุนนาง 20 ที่นั่ง และสภาสามัญ 100 ที่นั่ง

หน้าที่ของสภาขุนนางคือ…” ชาร์ล็อตต์ในหน้าต่างสื่อสารเล่ารายละเอียดเหล่านี้ให้จ้าวเฉินฟังอย่างต่อเนื่อง

ที่จริงเรื่องพวกนี้ ลิลิธก็เคยสรุปให้เขาฟังมาก่อนแล้ว

โครงสร้างนี้ดูเหมือนจะซับซ้อนมาก แต่เพราะความซับซ้อนนี้เองทำให้เหมาะกับการที่กองทัพหลงเซี่ยวจะเข้าแทรกซึมและควบคุมสหพันธ์วอร์แฮมเมอร์ได้อย่างแนบเนียน

“สภาขุนนางจะเป็นผู้เลือกผู้นำสูงสุดของสหพันธ์วอร์แฮมเมอร์ทุกๆ ห้าปี” ชาร์ล็อตต์กล่าวพลางมองไปยังจ้าวเฉิน

“ความจริงแล้ว ที่นั่งของสภาขุนนาง พวกเราตกลงกันไว้เรียบร้อยแล้ว

ส่วนสภาสามัญเป็นแค่ชื่อ ไม่ได้มีอำนาจแท้จริง ก็แค่ไว้ทำให้เผ่าขนาดกลางกับขนาดเล็กพอใจกันเฉยๆ

หลังจากนั้น พวกเราจะจัดตั้งกองทัพสามกองที่อยู่ภายใต้สหพันธ์วอร์แฮมเมอร์ ประกอบด้วย กองทัพร้อยอสูร, กองทัพมังกร, และกองทัพสหพันธ์

สองกองแรกจะเป็นกองกำลังสำหรับสงครามภายนอก ส่วนกองสุดท้ายมีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยภายใน

สำหรับแต่ละเผ่า เราจะมีข้อจำกัดบางประการเกียวกับจำนวนกองทัพที่พวกเขาสามารถครอบครองได้

นอกจากนี้ เราจะแบ่งดินแดนของแต่ละเผ่าใหม่อีกครั้งด้วย”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ จ้าวเฉินพยักหน้าอย่างพอใจ "ถ้าพวกเธอจัดการเรียบร้อยดีแล้วก็ใช้ได้

ตราบใดที่ลิลิธไม่ทักท้วงอะไร ก็อนุมัติไปได้เลย”

ชาร์ล็อตต์กลอกตา "ท่านผู้บัญชาการสูงสุด ตอนนี้ท่านไม่คิดจะทำอะไรเองเลยสินะ เอาแต่โยนงานทุกอย่างให้ลิลิธทำทุกวัน

ใครไม่รู้คงคิดว่าลิลิธน่ะคือผู้บัญชาการตัวจริงไปแล้ว”

คำล้อเล่นแบบนี้ ถ้าไปพูดที่อื่นคงไม่มีใครกล้าพูดแน่ เผลอๆ แค่พลาดนิดเดียวอาจโดนตัดหัวได้เลย

แต่จ้าวเฉินไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาของจ้าวเฉินกับชาร์ล็อตต์

จ้าวเฉินหัวเราะเบาๆ "ถ้าในอนาคตไม่มีสงครามแล้ว จะโยนตำแหน่งผู้บัญชาการให้ลิลิธก็ยังได้

ตอนนั้น เราไปใช้ชีวิตสบายๆ กันบ้างเป็นไง”

“ใครจะไปใช้ชีวิตสบายๆ กับท่านกันเล่า” ชาร์ล็อตต์เบ้ปาก แต่แววตากลับมีความคาดหวังบางอย่างซ่อนอยู่

จู่ๆ จ้าวเฉินก็พูดว่า "ไหนๆ ตอนนี้ก็ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรแล้ว

เราไปพักร้อนกันดีไหม?

ฉันได้ยินมาว่าขาวัวในภูมิภาคหนิวถู, เนื้อมังกรดินในภูมิภาคมังกร, บาร์บีคิวกิ้งก่าในภูมิภาคหลงซี, และเนื้อช้างในภูมิภาคเซี่ยงหลงอร่อยมาก!

พวกเขาเอาช้างทั้งตัวมาย่าง ขนาดใหญ่เท่ากับสนามบาสเลยนะ!

เรายังสามารถไปล่าไข่นกในภูมิภาคเซิ่งอวี่

และยังมีทุ่งหญ้าสวยๆ ในภูมิภาคโสวเจียวที่เผ่าแพะสงครามอาศัยอยู่

ลองนึกภาพดูสิ ขณะนั่งกินขาแพะย่างไป มองทุ่งหญ้าเขียวขจีไป มันไม่โรแมนติกหรอกเหรอ!

แล้วเธอไม่ชอบกินปลาหรอกเหรอ? ฉันจะพาเธอไปดาวที่เผ่าไซเรนอยู่ อาหารทะเลที่นั่นอร่อยมาก!”

จ้าวเฉินมองชาร์ล็อตต์ด้วยรอยยิ้ม

แต่สัญชาตญาณของชาร์ล็อตต์บอกเธอว่า ‘ทริปพักร้อน’ ครั้งนี้ไม่น่าจะใช่เรื่องง่ายๆ

“ไม่เอา! ฉันยุ่งอยู่!”

พูดจบ ชาร์ล็อตต์ก็ตัดสายทันที

ปล่อยให้จ้าวเฉินมองจอมืดๆ อย่างจนใจ