บทที่ 770 จ้าวเฉิน VS เจ้าหญิงมังกร (ฟรี)

“พื้นที่ตรงนี้พอให้เราดวลแล้วใช่ไหม” จ้าวเฉินชี้ไปยังโกดังขนาดใหญ่ตรงหน้า

โกดังนี้มีขนาดเท่าสนามฟุตบอล ความสูงราวสิบชั้น

มันเป็นหนึ่งในห้องเก็บสินค้าของยานขนส่งลำนี้ แม้จะไม่ใช่สนามประลองโดยตรง แต่ก็มีพื้นที่เพียงพอให้ทั้งสองเปิดฉากดวลกันได้

“เอาตรงนี้แหละ” เรโอน่าพูดพลางหยิบของบางอย่างออกมาจากตัวเธอเองแล้วโยนลงพื้น

จ้าวเฉินมองผ่านๆ แล้วก็เห็นว่ามีทั้งปืนเลเซอร์ขนาดเล็ก โล่พลังงานแบบพกพา และอุปกรณ์ต่อสู้ส่วนตัวอีกหลายชิ้น

ดูท่าเจ้าหญิงมังกรคนนี้จะเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี

ในความคิดของเรโอน่า เธอคิดว่าแม้พวกจ้าวเฉินจะเปิดฉากยิงใส่ เธอก็ยังมีความมั่นใจว่าจะหนีออกไปได้ด้วยอุปกรณ์เหล่านี้

แต่สำหรับจ้าวเฉิน ของพวกนี้ไม่มีอะไรเป็นภัยคุกคามต่อเขาได้เลย

เขาโบกมือให้หน่วยองครักษ์ออกไปรอนอกสนาม แล้วถอดเสื้อคลุมทหารออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน ก่อนจะเดินตรงเข้าสู่ใจกลางโกดัง

“เฮ้ นายจะสู้กับฉันในสภาพแบบนี้เนี่ยนะ?” เรโอน่ามองจ้าวเฉินแล้วถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“มีปัญหาอะไร” จ้าวเฉินหันมาถามเรโอน่าด้วยความสงสัย

“นายไม่ใส่ชุดเกราะโครงกระดูกภายนอกเลยหรอ? หรือใช้หุ่นยน์ต่อสู้ก็ได้นะ ฉันอนุญาต” เรโอน่าเชิดหน้าขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งทะนง

“แค่จัดการเธอไม่จำเป็นต้องใช้ของแบบนั้นหรอก” จ้าวเฉินส่ายหน้า ก่อนจะเดินไปกลางโกดัง แล้วเริ่มวอร์มร่างกายก่อนการต่อสู้

สีหน้าเรโอน่าเปลี่ยนไปทันที ทั้งขาวทั้งม่วงปนกัน เธอไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะหยิ่งยโสขนาดนี้

“นายจะต้องเสียใจที่ตัดสินใจแบบนี้แน่” เรโอน่าคำรามในลำคอ ก่อนจะชี้ไปทางเหล่าองครักษ์หญิง “พวกเธอเตรียมแคปซูลรักษาไว้ให้พร้อมได้เลย”

“สำหรับเธอเหรอ” สาวดำสาวที่นั่งลงบนพื้น และยังถือถุงเมล็ดแตงโมที่เธอหยิบมาจากที่ไหนก็ไม่รู้

“เอาล่ะ มาเดิมพันกัน!

ใครจะทายได้ว่าท่านผู้บัญชาการสูงสุดจะใช้เวลากี่นาทีในการจัดการกับมังกรสาวคนนี้!” รองหัวหน้าหน่วยองครักษ์ร้องเรียกอย่างตื่นเต้น

“ฉันวางเดิมพันที่หนึ่งนาที!”

“หนึ่งนาที? น้อยไปมั้ย อย่างน้อยมังกรสาวนี่ก็ไม่น่าจะอ่อนแอนะ ฉันวางที่หนึ่งนาทีครึ่ง!”

“ฉันวางที่สามสิบวินาที! แค่เธอเอาตัวรอดจากมือท่านผู้บัญชาการสูงสุดได้ ฉันก็ถือว่าเธอแน่จริง!”

ปากของเรโอน่ากระตุก มือกำแน่น เธอรู้สึกว่าคนกลุ่มนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่

ผู้หญิงเหล่านี้เชื่อกันจริงๆ เหรอว่าเธอจะแพ้ให้กับมนุษย์อ่อนแอแบบนี้?

“หวังว่าอีกเดี๋ยวพวกเธอจะยังหัวเราะได้” เรโอน่าพูดพลางเดินเข้ากลางโกดัง และในหัวก็เริ่มนึกวิธีอัดผู้ชายปากดีคนนั้น

อย่างน้อย… ก็ต้องหักซี่โครงเขาให้ได้สักสามซี่!

“หัวหน้า… นี่จะไม่เป็นอะไรแน่นะคะ ฉันเป็นห่วงท่านผู้บัญชาการสูงสุดของเรานิดหน่อย” องครักษ์หน้าใหม่คนหนึ่งกระซิบถามเสือดำสาวที่กำลังนั่งกินเมล็ดแตงโมอยู่

เสือดำสาวยิ้มอย่างดูถูก “เผ่ามังกรอะไรนั่นน่ะเหรอ? ท่านผู้บัญชาการสูงสุดจัดการได้สบายอยู่แล้ว

ตอนอยู่ในโรงเก็บกระสวยอวกาศน่ะ ถึงฉันจะไม่เข้าไปป้องกัน ท่านผู้บัญชาการสูงสุดก็รับมือได้สบายๆ อยู่แล้ว

แต่พวกเราเป็นองครักษ์ใช่ไหมล่ะ ก็ต้องทำงานให้เหมาะกับตำแหน่งกันหน่อย!

เธอรอดูว่ามังกรสาวคนนี้จะโดนยำยังไงก็พอ”

องครักษ์หญิงคนนี้เพิ่งเข้ามาประจำหน่วยและยังไม่เคยเห็นพลังที่แท้จริงของจ้าวเฉิน ต่างจากเสือดำสาวที่เคยเห็นจ้าวเฉินต่อสู้จริงมาหลายครั้งแล้ว

เธอรู้ดีว่าผู้บัญชาการสูงสุดของพวกเธอเป็นสัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์

จ้าวเฉินกระโดดวอร์มร่างกายเบาๆ ดวงตาจับจ้องไปยังเรโอน่า ซึ่งมองมาที่เขาอย่างหยิ่งผยอง

จริงๆ แล้วจ้าวเฉินก็ชอบการต่อสู้ด้วยมือเปล่าอยู่ไม่น้อย แต่ภายในกองทัพหลงเซี่ยว ต่อให้ไม่นับเรื่องตัวตนของเขา ก็ไม่มีใครที่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อยู่ดี

แม้แต่แมวขาวตัวใหญ่นั่นก็ยังโดนเขากำราบจนเชื่องไปแล้ว

ตอนนี้กลับมีเจ้าหญิงจากเผ่ามังกรที่ขึ้นชื่อว่ามีร่างกายแข็งแกร่งที่สุดในวอร์แฮมเมอร์มาเสนอตัวให้เขาอัดถึงที่แบบนี้

จ้าวเฉินจะพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้ได้ยังไง

“พร้อมหรือยัง? ฉันให้นายเริ่มก่อนได้เลย” เรโอน่ายิ้มเย้ย

“งั้นเริ่มเลยนะ?” จ้าวเฉินถาม

“เริ่มเลย”

ทันทีที่เรโอน่าพูดจบ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้าเธอราวกับภูตผี

เรโอน่าสะดุ้งเฮือก ร่างกายตอบสนองด้วยสัญชาตญาณด้วยการไขว้แขนขึ้นมาป้องกันทันที

ปัง!

เสียงกระแทกดังสนั่น

เรโอน่ารู้สึกได้ถึงแรงมหาศาลที่กระแทกเข้าใส่แขนจนเจ็บแปลบ ทำเอาร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เธอเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

นี่มันพลังบ้าอะไรกัน! ผู้ชายคนนี้เอาแรงมหาศาลขนาดนี้มาจากไหน!?

ในขณะที่เธอยังช็อก จ้าวเฉินกลับมีความสุข

แม้เขาเผื่อไว้ก่อน จึงออกแรงเพียงห้าส่วนจากสิบ แต่เจ้าหญิงมังกรตรงหน้ากลับสามารถรับหมัดไว้ได้จริงๆ

ดูท่าว่าความสามารถในการต่อสู้ตัวต่อตัวของเผ่ามังกรก็ไม่เลวเลยทีเดียว

ทนมือทนเท้าดีเหมือนกัน

“ต่ออีก!” จ้าวเฉินตะโกนอย่างตื่นเต้น จากนั้นก็ระดมหมัดใส่เรโอน่าด้วยความสูง

หนึ่งหมัด...สองหมัด...สามหมัด...ห้าหมัด...สิบหมัด...

ในสายตาของผู้เฝ้าดู พวกเธอเห็นเพียงเงาหมัดวูบวาบราวกับลำแสง

แต่สำหรับเรโอน่า มันคือฝันร้าย

ทั้งแรงที่ทุบลงมาแต่ละหมัด และความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่เห็น

เธอไม่มีแม้แต่โอกาสจะโต้กลับ และทำได้เพียงยกแขนขึ้นป้องกันไว้เท่านั้น

แกร๊ก!

เรโอน่าได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากแขนขวาของตัวเอง เธอสยายปีกออกทันที และกระพือปีนบินขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว

เธอมองแขนขวาที่ไร้เรี่ยวแรง ห้อยตกลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ แขนขวาของเธอหักไปเรียบร้อยแล้วจากชุดหมัดเมื่อกี้นี้

ในวินาทีนั้น เรโอน่าไม่กล้าที่จะดูถูกชายตรงหน้าอีกต่อไป

ความเร็วและพลังของเขายังเหนือกว่าพ่อของเธอด้วยซ้ำ!

แต่โชคยังดีที่เธอเป็นเผ่ามังกร และมีปีกบินได้ ในขณะที่ผู้ชายคนนั้นไม่มีเกราะเสริม ไม่มีอาวุธ

หากเธอบินอยู่บนอากาศ เธอจะอยู่ยงคงกระพัน

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีวิธีโจมตีระยะไกล

เรโอน่าเริ่มรวบรวมพลังในท้อง ก่อนจะยิงลูกไฟก้อนโตออกมาจากปาก

จ้าวเฉินถอยหลังหลบ สายตาเหลือบมองพื้นซึ่งถูกลูกไฟกระแทกใส่จนหลอมละลายกลายเป็นโพรงขนาดใหญ่

“นี่สินะ ความสามารถโดยกำเนิดของเผ่ามังกร การพ่นไฟออกจากปาก?”

ถึงจ้าวเฉินจะเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง แต่การได้เห็นกับตาตัวเองแบบนี้ ก็ยังนับว่าน่าทึ่งอยู่ดี

จากนั้นเรโอน่าก็พ่นลูกไฟออกมาอย่างต่อเนื่อง แม้แต่ละลูกจะมีอุณหภูมิสูงและมีคุณสมบัติกัดกร่อน แต่จ้าวเฉินก็หลบได้อย่างง่ายดาย

“ยัยนั่นโกงนี่! ดันลอยอยู่บนฟ้า!” องครักษ์หญิงที่เดิมพันสามสิบวินาทีบ่นเสียงดัง เมื่อเห็นว่าเวลาของเธอใกล้ครบแล้ว

และในตอนนั้นเอง จ้าวเฉินก็เลิกเล่นแล้วเช่นกัน

เขาย่อตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งตรงเข้าหาเรโอน่าราวกับกระสุนปืนใหญ่

ความเร็วนั้นเร็วมากจนเรโอน่าไม่ตอบสนองไม่ทัน

เธอพยายามยิงลูกไฟในปากออกมาอย่างตื่นตระหนก

แต่ในวินาทีถัดมา ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งก็กดลงบนใบหน้าของเธอ และปิดปากเธอไว้ จนลูกไฟที่เตรียมจะพ่นออกมาถูกขัดขวางกลางคัน

จากนั้นร่างของเรโอน่าก็ถูกกระแทกด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะพุ่งชนกับเพดานห้องอย่างรุนแรง

วินาทีถัดมา ทั้งสองคนก็ร่วงลงมากระแทกพื้นพร้อมกัน

ปากของเรโอน่าถูกไฟจากลูกไฟของตัวเองลวกจนพูดอะไรไม่ออก ริมฝีปากทั้งบวมแดงและร้อนผ่าว

เดี๋ยวนะ ผู้ชายคนนั้นอยู่ที่ไหน?

ทันใดนั้น เรโอน่าก็รู้สึกขนลุกวาบไปทั้งร่าง

เธอสัมผัสได้ถึงสายตาชั่วร้ายที่จ้องมาจากด้านหลัง จากนั้นเธอก็รู้สึกว่าหางของเธอถูกคว้าโดยมือใหญ่คู่หนึ่ง

เธอรีบหันไปมอง และเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของผู้ชายคนนั้น

ก่อนที่เรโอน่าจะทันได้อ้าปากพูดอะไร ร่างของเธอก็ถูกจ้าวเฉินจับหางเหวี่ยงไปมาราวกับเป็นของเล่น

เสียงกระแทกหนักๆ ดังก้องไปทั่วโกดัง พื้นเหล็กถูกกระแทกจนยุบเป็นหลุมลึกหลายจุด

ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!

องครักษ์หญิงที่ยืนดูอยู่ข้างสนามพากันเบือนหน้าหนี หลายคนถึงกับยกมือขึ้นปิดตา

รองหัวหน้าที่เป็นคนตั้งวงพนันถึงกับพูดขึ้นอย่างเวทนา “ท่านผู้บัญชาการสูงสุดของเรานี่ไม่รู้จักอ่อนโยนกับผู้หญิงเอาซะเลย

เล่นเอาหน้ากระแทกพื้นขนาดนั้น รู้สึกเจ็บแทนเลยนะเนี่ย!”