บทที่ 560 น้องคนนี้เธอไม่ต้องการแล้ว (ฟรี)
บทที่ 560 น้องคนนี้เธอไม่ต้องการแล้ว (ฟรี)
แอนนี่กำลังอมลูกอมแท่งอยู่ในปาก ขณะยืนอยู่หน้าประตูห้องบังคับการ
“ถืออมยิ้มเข้าไปคงไม่เหมาะ เก็บไว้ก่อนดีกว่า” แอนนี่หยิบกระดาษห่อขึ้นมา แล้วห่ออมยิ้มก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ
ขณะที่ยกเท้าขึ้นเตรียมจะเดินเข้าไป แอนนี่ก็หยุดลง
แอนนี่มองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง และพบว่าไม่มีใครมองมาที่เธอ
แต่แล้วขณะที่กำลังล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า แอนนี่ก็เหลือบไปเห็นกล้องจิ๋วตัวหนึ่งซ่อนอยู่ตรงมุมเพดาน
แอนนี่ทำทีเหมือนลนลาน แล้วหันหลังวิ่งเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ตรงมุมห้องทันที
ในห้องน้ำ แอนนี่หยิบกล่องเล็กๆ ออกมา ข้างในคือหมึกสีดำ
ขณะที่กำลังจะทาหมึกที่เบ้าตา แอนนี่ก็จำได้ว่าเธอเคยถูกผู้บัญชาการจับได้มาก่อน
“ไม่ได้ วิธีนี้ใช้ไม่ได้ผล” แอนนี่ส่ายหัว และเก็บกล่องเล็กๆ นั้นไป
เธอหยิบขวดสเปรย์ฉีดผมออกมาแทน แล้วฉีดเข้าไปชุดใหญ่ จากนั้นก็ทำให้ผมตัวเองดูเหมือนเล้าไก่
เสร็จแล้วเธอก็มองตัวเองในกระจก และพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แต่เมื่อสังเกตเสื้อผ้าที่สะอาดบนร่างกาย เธอก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ทันที
แอนนี่หยิบกล่องหมึกออกมาจากกระเป๋าอีกครั้ง และป้ายตามชายเสื้อและมุมต่างๆ
จนเสื้อผ้าดูเหมือนผ่านการทำงานหนักมาทั้งวัน
สุดท้าย เธอตบหน้าตัวเองเบาๆ สองสามที
เมื่อแอนนี่เดินออกจากห้องน้ำครั้งนี้ ก้าวเดินของเธอก็ดูเดินโซเซ และดูเหมือนว่าร่างกายของเธอถูกใช้พลังงานไปจนหมด
เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องบังคับการ หุ่นยนต์อิเล็กทรอนิกส์ก็สแกนแอนนี่ และเปิดประตูให้
เมื่อแอนนี่ก้าวเข้าไป สิ่งแรกที่เธอเห็นคือจ้าวเฉินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กัปตันตรงกลางห้อง และลิลิธอยู่ข้างๆ เขา
หือ? ทำไมนาน่าถึงอยู่ที่นี่ด้วย
จู่ๆ แอนนี่ก็รู้สึกไม่ค่อยดี เธอกลืนน้ำลายหนึ่งอึก และปลอบใจตัวเองว่าไม่น่าจะมีอะไร จากนั้นก็ดำเนินการ 'แสดง' ต่อไป
เธอเดินเข้าหาผู้บัญชาการด้วยท่าทางอ่อนล้า
“ท่านผู้บัญชาการ แอนนี่มารายงานตัวค่ะ” แอนน์ยืนตัวตรง แต่น้ำเสียงอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด
“แอนนี่ นี่เธอเป็นอะไรหรือเปล่า? ดูเหนื่อยมากเลยนะ” ลิลิธถามอย่างเป็นห่วง
แอนนี่ดูท่าทางฝืนยิ้ม “พี่ลิลิธ แอนนี่สบายดี
แค่แผนการผลิตยานอวกาศของกองทัพหลงเซี่ยวของเราหนักมาก แต่แอนนี่เข้าใจดีว่างานนี้สำคัญ
ดังนั้น แม้วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของปี แอนนี่ก็ต้องแน่ใจว่างานทุกอย่างจะเสร็จตามแผน!”
ในขณะนี้ แอนนี่เล่นบทคนงานต้นแบบได้สมบทบาทอย่างถึงที่สุด
“หือ? พี่แอนนี่ งานมันหนักมากเลยเหรอคะ?
ฉันเห็นว่า ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนนี่นา?
เมื่อคืนพี่ก็ยังไปปาร์ตี้อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?
ตอนกลางวันพี่ยังบอกว่าจะไปกินของดีๆ อยู่เลย” นาน่าถามด้วยสีหน้าสับสน
“ของดีอะไรกัน... วันนี้พี่ทำงานอยู่ตลอด มื้อเที่ยงยังกินข้าวกล่องที่ทำงานด้วย!” แอนนี่ตอบกลับแบบเกร็งๆ และพยายามวางมาดนิ่ง
แต่ในวินาทีต่อมา แอนนี่ก็เรอออกมา
ฮึก
จ้าวเฉินเงยหน้าขึ้นมาทันที เขาได้กลิ่นแรงๆ ในอากาศและมองไปที่แอนนี่ “ข้าวกล่องตอนกลางวันของเธอ คือหม้อไฟหม่าล่าใช่ไหม?”
ร่างกายของแอนนี่แข็งค้าง สมองของเธอหมุนอย่างรวดเร็ว
เธอเอามือไขว้หลังไว้แน่น นิ้วกดกันไปมา ปลายเท้าข้างหนึ่งไขว้ซ่อนอีกข้าง ท่าทางร้อนรนเต็มที่
“คือ... คือตอนที่แอนนี่เดินผ่านห้องอาหารของยาน บังเอิญเจอไปเจอพี่เจนนี่ที่กำลังกินหม้อไฟหม่าล่าพอดี! ท่านผู้บัญชาการก็รู้ว่า พี่เจนนี่เธอเป็นคนใจดีมาก เมื่อเห็นแอนนี่เดินผ่านมา ก็รั้งตัวแอนนี่ไว้ แล้วบอกให้ชิมสักสองคำ
แอนนี่ก็เลยกินไปสองคำ แค่สองคำจริงๆ นะ
ไม่นึกเลยว่ากลิ่นมันจะติดขนาดนี้ จนตอนนี้ก็ยังไม่หายเลย”
แอนพ่นลมหายใจออกใส่มือตัวเอง ก่อนจะยิ้มแห้งๆ
“แล้วปาร์ตี้เมื่อคืนล่ะ?” จ้าวเฉินหรี่ตามองแอนนี่
“ไม่มีงานปาร์ตี้! ไม่มีปาร์ตี้แน่นอน!” แอนนี่โบกมือปฏิเสธรัวๆ
แต่ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง
“ทุกคนนน~ ร้องตาม เต้นตาม!
โบกมือให้พี่หน่อย~ มาเลย!
พอพูดแอนนี่ ทุกคนต้องพูดว่า ‘ที่รัก’! แอนนี่! —(ที่รัก!) “แอนนี่ —(ที่รัก!) …
เสียงปรบมืออยู่ไหน? ส่งเสียงหน่อย แอนนี่จะมาแสดงระบำเสาแบบบาสส์สุดพิเศษให้ชมกันอีกครั้ง! แปะๆๆๆ”
สีหน้าของแอนนี่แข็งทื่อไปหมด
เธอหันขวับไปทางนาน่า ซึ่งกำลังเปิดวิดีโอ
จ้าวเฉินก็หันไปมองตาม
ในจอภาพคือ... คนตัวเล็กๆ คนหนึ่งกำลังหมุนอยู่รอบเสา
พื้นหลังคล้ายห้องส่วนตัวของห้องอาหารบนยานอวกาศ มีทั้งแสงสีและเสียงเพลงครบ
มุมกล้องถ่ายเฉียงๆ อย่างจงใจ และมีแค่แอนนี่คนเดียวที่อยู่ในเฟรม
“ฉันไม่ได้พูดผิด พี่แอนนี่ เมื่อคืนพี่ก็โพสต์ลงเครือข่ายด้วยนี่นา” นาน่ากะพริบตาอย่างไร้เดียงสา และหันไปหาจ้าวเฉิน
“เครือข่าย?” จ้าวเฉินเหลือบตามองแอนนี่ ซึ่งตอนนี้เธอหวังว่าจะหารอยแยกในพื้นดินเพื่อคลานเข้าไปได้
แอนนี่ก้มหัวลงมองพื้น และแอบเสียใจในใจ ‘ทำไมตอนที่เธอสร้างยานลำนี้ขึ้นมา ถึงไม่ขุดรอยแยกบนพื้นห้องเอาไว้กันนะ’
“แอนนี่ที่รัก~ ฉันก็เป็นเพื่อนเธอในเครือข่ายเหมือนกันนะ ทำไมฉันไม่เห็นโพสต์นั้นเลยล่ะ?” จ้าวเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แอนนี่กลับรู้สึกเหมือนโดนมือยักษ์กดหัวไว้แน่น
แอนนี่กลืนน้ำลายลงคอ และรีบเปิดเครือข่ายสื่อสารภายในของกองทัพหลงเซี่ยวขึ้นมา พลางพูดงึมงำว่า “เกือบลืมไปเลย เมื่อวานแอนนี่พักผ่อนนิดหน่อย ก็เลยเผลอเล่นกับทุกคน
จริงๆ ผู้บัญชาการต้องเห็นโพสของแอนนี่อยู่แล้วนี่นา เดี๋ยวแอนนี่เช็คก่อน...
อ้าว? เอ๊ะ? บล็อกผู้บัญชาการไปตอนไหนเนี่ย?
อ๋อ! ใช่แล้ว! ต้องเป็นตอนที่พี่เจนนี่มาใช้บัญชีแอนนี่แน่ๆ ผู้บัญชาการก็รู้นี่นาว่า พี่เจนนี่ไม่ค่อยถนัดเรื่องพวกนี้เลย เธออาจจะเผลอกดบล็อกไปโดยไม่รู้ตัว!"
ขณะที่แอนนี่พูด ก็แอบใช้หางตามองน้องสาวเธอที่อยู่ข้างๆ
อุส่าบล็อกผู้บัญชาการไปแล้ว ดันลืมบล็อกตัวแสบนี่ไปได้ยังไงกันนะ...
สายตาแบบ ‘คนมีมีดซ่อนไว้ในแววตา’ นั้น มันปิดไม่มิดจริงๆ
หลังจากจ้าวเฉินหลุดออกจากรายการบล็อกของแอนนี่ การแจ้งเตือนโพสต์ในเครือข่ายของจ้าวเฉินก็กลายเป็น 99+ ทันที!
ต้องรู้ไว้ ระบบเครือข่ายนี้จะแจ้งเตือนเฉพาะข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านภายในหนึ่งเดือนเท่านั้น
จ้าวเฉินลองไล่ดูอย่างรวดเร็ว และพบว่าแอนนี่โพสต์สี่หรือห้าโพสต์ต่อวัน และครึ่งหนึ่งในนั้น…เกี่ยวกับของกินทั้งนั้น
แอนนี่ไขว้มือไว้ด้านหลัง ขาข้างหนึ่งวนเป็นวงอยู่บนพื้น เธอกล่าวด้วยความเสียใจ “แอนนี่ก็แค่พยายามผ่อนคลายบ้างนิดหน่อย ผู้บัญชาการก็เห็นว่าแอนนี่ทำงานหนักขนาดไหน”
หากเป็นใครคนอื่นมาเห็นสภาพของแอนนี่ในตอนนี้ อาจจะเชื่อสนิทใจแล้วก็ได้
แต่จ้าวเฉินเพียงปรายตามอง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น "แอนนี่ ทางเดินจากโรงเก็บกระสวยอวกาศมาห้องบังคับการมันต้องข้ามภูเขามางั้นเหรอ?
ถึงได้ทำให้เสื้อผ้าเธอยับเยิน ผมก็ยุ่งเหยิงขนาดนั้น”
แอนนี่ชะงัก มองจ้าวเฉินด้วยสีหน้างงงัน เธอไม่เข้าใจว่าผู้บัญชาการกำลังจะสื่ออะไร
จ้าวเฉินไม่ได้อธิบายเพิ่ม เขาเพียงเปิดโพสต์บนเครือข่ายขึ้นมาตรงหน้าเธอ
โพสต์นั้นเป็นของ นาน่า
ภาพที่แสดงบนหน้าจอ คือภาพแอนนี่กำลังเดินลงจากกระสวยอวกาศด้วยท่าทีเรื่อยเฉื่อย เธอสวมชุดสะอาดเรียบร้อย ผมเป็นทรงปกติ ไม่เหมือนตอนนี้เลยแม้แต่น้อย
ใต้ภาพยังมีข้อความประกอบว่า “เจอพี่แอนนี่แล้ว~ ดีจังเลย”
มุมปากของแอนนี่กระตุก เธอหันไปมองนาน่าที่ยืนส่งสายตาใสซื่อไร้พิษภัยอยู่ข้างๆ
น้องคนนี้เธอไม่ต้องการแล้ว... ใครอยากได้ เชิญเอาไปเลย!