บทที่ 540 ปืนกระบอกนี้แข็งเกินไปแล้ว (ฟรี)

จ้าวเฉินยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ ราวกับว่าเขาเป็นเพียงผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงในสนามรบทั้งสามแห่งอย่างใจเย็น

ลิลิธเหลือบมองคนของกองทัพเทพสวรรค์ และเห็นว่าชาววิญญาณศักดิ์สิทธิ์บนกระสวยอวกาศฝั่งตรงข้ามต่างเงียบกริบ สีหน้าหม่นหมอง และไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ก่อนหน้านี้ เธอจำได้ว่านายทหารคนหนึ่งของฝั่งนั้นยังพูดพล่ามไม่หยุด แม้ว่าม่านแสงจะปิดกั้นเสียง แต่แค่ดูจากท่าทางเธอก็พอเดาออกว่าอีกฝ่ายกำลังโม้อะไรอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้ล่ะ?

หึ…โดนตบหน้าหงายล่ะสิ

ลิลิธแค่นยิ้มเย็น แล้วหันไปมองหน้าจอที่ถ่ายทอดสดสนามรบแรก รอให้การแสดงดำเนินต่อไป

"ยิงขีปนาวุธพิสัยไกลแองเจิลพันนิชเชอร์ทั้งหมด

เล็งไปที่หัวยาน หาวิธีทำลายปืนหัวยานบ้าๆ นั่นซะ!" กัปตันออกคำสั่งอย่างบ้าคลั่ง

ลวดลายเรืองแสงบนใบหน้าของเขา กระพริบไม่หยุด ซึ่งเมื่อมองแวบแรกดูเหมือนหลอดไฟที่กะพริบเปิดปิดอยู่

สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าอารมณ์ของกัปตันกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก

แต่ก็เป็นเรื่องปกติที่อารมณ์ของกัปตันจะปั่นป่วน

เพราะหากรอจนปืนใหญ่หัวยานของยานตัวเองพักชาร์จอีกครั้ง ผลที่ตามมาคงไม่ต้องเดาให้ยาก

“รับทราบ! ขีปนาวุธทั้ง 300 ลูกล็อกเป้า ยิง!” รองกัปตันสั่งการอย่างรีบร้อน

แม้ขีปนาวุธจะมีราคาแพงในการสร้าง และพลังของขีปนาวุธเพียงลูกเดียวอาจไม่ทรงพลังเท่ากับกระสุนปืนใหญ่ที่มีราคาเท่ากัน

แต่ข้อได้เปรียบของมันก็คือ ขีปนาวุธมีระบบขับเคลื่อนในตัว และสามารถเปลี่ยนทิศทางได้

ดังนั้น หลังจากยิงขีปนาวุธทั้ง 300 ลูก พวกมันจึงกระจายตัวเป็นรูปพัด พุ่งตรงไปยังเป้าหมายพร้อมกัน

บนยานประจัญบานเกราะหนักระดับ T4 บลูอายไวท์ดราก้อน ห้องบังคับการ

“รายงาน! ระบบเตือนภัยตรวจพบขีปนาวุธ 300 ลูกกำลังตรงเข้ามา ซึ่งน่าจะเป็นขีปนาวุธระดับ T4 ทั้งหมด

คาดว่าจะโจมตีตำแหน่งหัวยานของเราในอีกสามสิบวินาทีข้างหน้า!” รองกัปรีบรายงาน

เซว่เสี่ยวเซียวยังคงนิ่งสนิท และออกสั่งการอย่างใจเย็น “ส่งคำสั่งออกไป ให้ปืนป้องกันระยะประชิด ปืนรอง และปืนหลักทั้งหมดเล็งไปที่ด้านหน้าเพื่อยิงสกัดขีปนาวุธของศัตรู พยายามสกัดไว้ให้มากที่สุด!”

“รับทราบ!”

บนตัวยาน  T4 บลูอายไวท์ดราก้อนปืนป้องกันนับไม่ถ้วนหมุนหันไปยังทิศทางที่ขีปนาวุธกำลังพุ่งมา

ลำแสงเลเซอร์ถูกยิงออกไปอย่างต่อเนื่องด้วยความถี่สูงจนแทบไม่มีช่องว่าง ก่อเกิดเป็นกำแพงป้องกันแน่นหนา

ซึ่งการหันอาวุธทั้งหมดไปทางด้านหน้าแบบนี้ ย่อมทำให้แนวป้องกันในตำแหน่งอื่นของยานลดลง

แต่ด้วยความแข็งแกร่งของเกราะระดับนี้ มันแทบจะไม่เป็นอันตรายเลยหากปืนรองของยานศัตรูยิงโดนมัน

แม้แต่ปืนหลักที่รุนแรงยิ่งกว่าก็ทำได้แค่สร้างรอยบนพื้นผิวเกราะ และไม่มีทางทะลุเข้าไปด้านในตัวยานได้ในเวลาสั้นๆ

บริเวณแนวป้องกันด้านหน้าของยาน T4 บลูอายไวท์ดราก้อน

ขีปนาวุธทั้ง 300 ลูกก็เริ่มเข้าสู่ระยะยิงของระบบป้องกัน

และในเสี้ยววินาทีนั้น ขีปนาวุธบางลูกก็ถูกยิงสกัดจนระเบิดกลางอวกาศ เกิดเป็นคลื่นระเบิดหมุนวนติดต่อกันไม่หยุด

ในวินาทีนั้น กัปตันของยานทั้งสองลำต่างก็กลั้นหายใจ

โดยเฉพาะกัปตันของยาน T4 แองเจิลพันนิชเชอร์ เขาจับจ้องไปยังแผงควบคุมที่แสดงสถานะของขีปนาวุธทั้ง 300 ลูก

ขีปนาวุธบางส่วนที่ถูกสกัดและระเบิดไปแล้วจะกลายเป็นสีเทา แสดงถึงสัญญาณที่ขาดหาย

และเมื่อสัญญาณของแต่ละลูกหายไป กัปตันก็ยิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบ

“ขอแค่ 20 ลูกก็พอ! แค่ให้ 20 ลูกพุ่งเข้าเป้าหมายได้สำเร็จ ก็พอจะทำลายไอ้ปืนบัดซบนั่นได้แล้ว!” กัปตันกำหมัดแน่น และพูดพึมพำราวกับภาวนา

ตามหลักแล้ว หากยิงขีปนาวุธไปหลายๆ ส่วน การสกัดจะทำได้ยากขึ้นเพราะเป้าหมายจะกระจายเป็นวงกว้าง

แต่กัปตันกลับเลือกยิงทั้ง 300 ลูกใส่จุดเดียว ทำให้โอกาสที่จะถูกสกัดกั้นจึงเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก

ยิ่งกว่านั้นอีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนโง่ พวกมันระดมปืนป้องกันทั้งหมด ตั้งแนวยิงสกัดเป็นชั้นๆ บนเส้นทางบินของขีปนาวุธ

ถึงตอนนี้กัปตันก็ทำได้เพียงภาวนา

สำหรับเขาช่วงเวลาไม่กี่วินาทีนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน

ลูกยานที่ไม่ได้มีงานสำคัญเฉพาะ ต่างพากันจ้องไปยังแผงข้อมูลขนาดใหญ่ตรงหน้ากัปตัน

ขณะนี้ ยังเหลือขีปนาวุธอยู่อีก 200 ลูก แต่ยิ่งเข้าใกล้เป้าหมาย ตัวเลขนั้นก็ลดลงเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

150...

130...

100……

“รายงาน! ขีปนาวุธกลุ่มแรกใกล้ถึงเป้าหมายแล้ว!” รองกัปตันรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

แต่กัปตันยังไม่พูดอะไร เขาจับจ้องไปยังขีปนาวุธไม่กี่ลูกที่กำลังพุ่งเข้าใส่เป้าหมาย

ในนั้นมีขีปนาวุธหมายเลข 266 ที่เร็วที่สุด และตัวเลขที่แสดงด้านบนก็อยู่ที่ 99% ซึ่งหมายความว่าใกล้จะถึงเป้าหมาย

แต่ในวินาทีต่อมา ขีปนาวุธหมายเลข 266 ก็เปลี่ยนเป็นสีเทา

นั่นหมายความว่ามันถูกสกัดไปแล้ว ทั้งที่อยู่ใกล้เป้าหมายแค่เอื้อม

หัวใจของกัปตันจมดิ่งในพริบตา

“โดนแล้ว! ขีปนาวุธหมายเลข 198 ยิงโดนเป้าหมาย!” รองกัปตันตะโกนอย่างตื่นเต้น

สายตาของกัปตันรีบหันไปมองข้อมูลของขีปนาวุธหมายเลข 198 ทันที

[ขีปนาวุธพิสัยไกล 'แองเจิลพันนิชเชอร์’ หมายเลข 198: ปฏิบัติการสำเร็จ]

ในใจกัปตันความหวังเริ่มผุดขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ลำแสงสีเงินขาวที่ยิงออกมาจากปืนหัวยานของฝ่ายตรงข้ามยังคงไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ซึ่งหมายความว่าขีปนาวุธเพียงลูกเดียวไม่สามารถสร้างความเสียหายได้มากนัก

และกัปตันก็รู้อยู่แล้ว… เพราะตรงนั้นเป็นถึงปืนหัวยาน!

มันคืออาวุธที่รุนแรงที่สุดของยานประจัญบาน และก็เป็นจุดที่มีระบบป้องกันแข็งแกร่งที่สุดเช่นกัน

เขาคำนวณไว้ล่วงหน้าแล้ว ว่าต้องใช้ขีปนาวุธอย่างน้อย 20 ลูกโจมตีเป้าหมาย จึงจะมีหวังทะลวงเข้าไปได้

หลังจากขีปนาวุธลูกแรกทำสำเร็จ ขีปนาวุธที่ตามมาถูกยิงเข้าเป้าเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

5…

10…

13…

15…

17…

19…

หัวใจของกัปตันเต้นแรงขึ้นไม่หยุด ความหวังเริ่มพุ่งถึงขีดสุด

20!

23!

จำนวนขีปนาวุธที่ยิงโดนทะลุเกณฑ์ที่เขาตั้งไว้แล้ว!

แต่เมื่อกัปตันเงยหน้าขึ้นมองสนามรบ

เขาก็ชะงักไปทั้งร่าง

เพราะลำแสงสีเงินขาวของศัตรูยังคงยิงออกมาไม่หยุด

"นี่มัน...เป็นไปได้ยังไง" กัปตันพูดเสียงสั่น

เขาก้มมองหน้าจออีกครั้ง ซึ่งตอนนี้ขีปนาวุธกลายเป็นสีเทาหมดแล้ว

ในสามสิบวินาทีนี้ มีขีปนาวุธยิงโดนเป้าหมายถึง 25 ลูก

แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะบรรลุเป้าหมายที่ต้องการ

ขณะเดียวกัน เวลาที่ยาน T4 แองเจิลพันนิชเชอร์สามารถยิงปืนหัวยานได้ ก็เหลือน้อยกว่าสามสิบวินาที

สามสิบวินาทีนี้... ยาวนานราวกับสี่ฤดู!

ลูกยานบนยาน T4 แองเจิลพันนิชเชอร์ทุกคนมีเพียงความคิดเดียวในใจ ‘ปืนกระบอกนี้แข็งเกินไปแล้ว’