บทที่ 480 จ้าวเฉิน! ฉันจะลงไปรออยู่ข้างล่าง! (ฟรี)

ขีปนาวุธนับแสนลูกได้ยิงถล่มกองยานองค์ชายสามที่เหลืออยู่เพียง 1,000 ลำ

ยานอวกาศเหล่านี้ส่วนใหญ่โล่ดวงดาวไม่เหลือแล้ว ทำได้เพียงพึ่งพาเกราะของตัวเองเพื่อต้านทานการโจมตีระลอกนี้เท่านั้น

เป้าหมายหลักของการโจมตีครั้งนี้ คือยานระดับ T4 ทุกลำ!

ยานบรรทุกเครื่องบินระดับ T4 สตาเอ็มเพอเรอร์ทั้ง 2 ลำเปิดระบบป้องกันเต็มกำลัง หวังจะยิงสกัดขีปนาวุธทั้งหมดที่เล็งมายังพวกมัน

แต่แล้ว…

"คำเตือน! คำเตือน! คำเตือน! พลังงานของโล่ดวงดาวเหลือ 1% พลังงานของโล่ดวงดาวไม่เพียงพอ...กำลังปิดระบบ..."

เสียงนี้ดังขึ้นเกือบจะพร้อมกันจากห้องบังคับการของยานบรรทุกเครื่องบินระดับ T4 สตาเอ็มเพอเรอร์ทั้ง 2 ลำ

เมื่อขีปนาวุธไม่กี่ลูกระเบิดใส่โล่ดวงดาว โล่ดวงดาวของยานบรรทุกเครื่องบินทั้ง 2 ลำก็หายไปทันที

ส่งผลให้ขีปนาวุธที่เหลือสามารถพุ่งใส่ตัวยานได้โดยตรง

เปลวไฟจากการระเบิดปรากฏขึ้นทั่วทั้งยานบรรทุกเครื่องบินทั้ง 2 ลำ

หากสังเกตดีๆ จะพบว่าแต่ละจุดที่โดนยิงนั้นไม่ได้ถูกจัดวางแบบสุ่ม ทุกจุดถูกคำนวณอย่างละเอียด และมุ่งทำลายเป้าหมายสำคัญ

จุดแรกคือการทำลายระบบป้องกันก่อน อย่างพวกป้อมปืนป้องกัน ทำให้ยานบรรทุกเครื่องบินทั้ง 2 ลำไม่สามารถสกัดหรือป้องกันได้อีก

จากนั้นคือจุดยุทธศาสตร์สำคัญ ห้องบังคับการ, เครื่องยนต์หลัก, ช่องทางเข้าออกเครื่องบิน, โรงเก็บเครื่องบินอวกาศและโดรน

ขีปนาวุธเพียงไม่กี่ลูกอาจไม่สร้างความเสียหายมากนัก แต่ตอนนี้ ขีปนาวุธที่พุ่งเข้ามามีมากมายราวกับพายุลูกเห็บ

หนึ่งพันลูก…

หนึ่งหมื่นลูก…

หนึ่งแสนลูก…

ลูกแล้วลูกเล่าพุ่งเข้าหาเป้าหมายอย่างไม่หยุดยั้ง

ลูกไฟขนาดใหญ่พวยพุ่งออกมา เป็นยานประจัญบานหนักระดับ T4 โบเรย์ลำสุดท้ายที่เหลืออยู่ มันถูกหนึ่งในขีปนาวุธพุ่งเข้าใส่คลังแสงของโดยตรง

ทำให้เกิดการระเบิดลูกโซ่จากภายในยานอวกาศ

ยานทั้งลำสูญเสียความสามารถในต่อสู้ทันที และกลายเป็นแค่เป้าซ้อมที่เคลื่อนไหวไม่ได้

เปลวเพลิงและกลุ่มควันยังสามารถมองเห็นได้ทั่วทั้งยาน

ต่อจากนั้นยานบรรทุกเครื่องบินทั้ง 2 ลำก็กลายเป็นเป้าหมายต่อไป

เนื่องจากจำนวนขีปนาวุธมีมากเกินไป ทำให้ตัวยานถูกเจาะเป็นโพรงขนาดใหญ่ตรงกลาง ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องบังคับการ

แต่น่าเสียดาย ที่นั่นไม่ใช่ยานที่ฉินหู่นั่งอยู่

ในขณะนั้นเอง ฉินหู่ฟุบอยู่บนเก้าอี้กัปตัน สายตาเหม่อลอย และมีรอยยิ้มเยาะใส่ตัวเขาเอง

เขามองออกไปทางหน้าต่างสังเกตการณ์ มองเห็นระเบิดนับไม่ถ้วนถล่มใส่ยานบรรทุกเครื่องบินอีกลำหนึ่ง

มือหนึ่งของเขายังถือขวดไวน์ราคาแพงเอาไว้ ขวดที่ตอนแรกตั้งใจจะใช้ฉลองชัยชนะในการแก้แค้น

ใครจะไปคิดว่า สุดท้ายจะได้เปิดมันในนาทีสิ้นหวังแบบนี้

ในขณะนี้ บรรยากาศในห้องบังคับการเต็มไปด้วยความโกลาหล และบางคนเริ่มแอบใช้แคปซูลหนีออกไป

แต่ในท่ามกลางห่าฝนขีปนาวุธที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่อง แคปซูลหลบหนีเหล่านั้นก็ไม่ต่างอะไรกับใบไม้ภายใต้พายุ โดนฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ในพริบตา

"จ้าวเฉิน จ้าวเฉิน จ้าวเฉิน..." ฉินหู่ตาแดงก่ำ มือหนึ่งกระดกไวน์ อีกมือกุมปืนพกเลเซอร์สีทองที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมาเล็งใส่ขมับตัวเอง

“พี่ชายจะต้องล้างแค้นให้ฉันแน่นอน ฉันจะลงไปรอแกอยู่ข้างล่าง ฮ่าฮ่าฮ่า!” ฉินหู่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่จะเหนี่ยวไก

เสียงปืนดังพร้อมเสียงขวดไวน์ตกแตก

หยดเลือดและเศษแก้วกระเซ็นเปื้อนพื้นข้างเก้าอี้กัปตัน

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ห้องบังคับการของยานบรรทุกเครื่องบินระดับ T4 สตาเอ็มเพอเรอร์ลำนี้ก็ถูกขีปนาวุธถล่ม และระเบิดตามลำก่อนหน้าไปติดๆ กลายเป็นยานบรรทุกเครื่องบินลำที่สามที่ถูกทำลายนับตั้งแต่ยานรุ่นนี้ผลิตออกมา

ส่วนลำแรก? และลำที่สอง?

สำหรับลำแรก มันถูกทำลายในกองยานองค์ชายรัชทายาทโดยไม่สามารถสืบข้อมูลได้

ส่วนยานลำที่สองก็เพิ่งถูกทำลายไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เอง

หลังจบการยิงขีปนาวุธในรอบนี้ กองยานองค์ชายสามที่เหลือ 1,000 ลำก็แทบไม่เหลือซาก

มีเพียงยานไม่กี่ลำที่โชคดีรอดมาได้ แต่ทั้งหมดก็อยู่ในสภาพย่ำแย่เต็มที

ยานลาดตระเวนระดับ T4 ซูซาคุของจ้าวเฉินพุ่งเข้าสู่สนามรบ และเริ่มทำลายยานอวกาศของศัตรูที่เหลือทีละลำ

ในสงครามอวกาศครั้งนี้ ยานลาดตระเวนระดับ T4 ซูซาคุทั้ง 10 ลำไม่ได้แสดงบทบาทอะไรเลย

เพราะมัน… ไม่จำเป็น

“รายงาน! ยานอวกาศของศัตรูทั้งหมดถูกทำลาย การต่อสู้ครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้ว” ชาร์ล็อตต์รายงานด้วยใบหน้าเรียบเฉย

จ้าวเฉินเหลือบมองเวลา

ยังไม่ถึงสามชั่วโมง…

ยานอวกาศกว่า 20,000 ลำถูกทำลายหมดสิ้น

รวมถึงยานสงคราม T4 ทั้ง 5 ลำด้วย

“เริ่มทำความสะอาดสนามรบได้เลย ซากยานอวกาศพวกนี้ยังมีทรัพยากรที่ใช้ประโยชน์ได้อีกเพียบ

โดยเฉพาะซากของยานระดับ T4 หากเอากลับไปรีไซเคิลดีๆ อาจสร้างยาน T3 ได้อีกหลายลำ” จ้าวเฉินเอ่ย พลางมองภาพซากยานขนาดมหึมาที่ยังมีไฟลุกไหม้เป็นจุดๆ

แม้จะโดนขีปนาวุธถล่มจนหมดสภาพ

แต่โครงสร้างหลักของยานระดับ T4 ก็ยังคงหลงเหลืออยู่

จากระยะไกล รูปลักษณ์และโครงสร้างของยานระดับ T4 เหล่านี้สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

"ลิลธ สรุปผลการรบครั้งนี้ด้วย” จ้าวเฉินกล่าว

"รับทราบค่ะ" ลิลิธเริ่มจัดการรวบรวมข้อมูล

“นอกจากนี้ แจ้งพวกยานสื่อที่อยู่ริมสนามรบ บอกให้เขาเลิกถ่าย และกลับไปได้แล้ว” จ้าวเฉินชี้ไปที่ยานอวกาศหลายลำที่อยู่ริมสนามรบบนแผนที่ดาว

“รับทราบ” ลิลิธรับคำและรีบดำเนินการทันที

จ้าวเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้กัปตัน

"ไม่อยากจะเชื่อว่า นายจะทรงพลังขนาดนี้แล้ว” เสียงของเซว่เสี่ยวเซียวดังขึ้น สายตาเธอเปล่งประกายวิบวับขณะจ้องมองจ้าวเฉิน

“เธอไม่เคยเห็นตอนที่ฉันแข็งแกร่งที่สุดด้วยซ้ำ” จ้าวเฉินกล่าวพร้อมหัวเราะเบาๆ

สงคราวอวกาศครั้งนี้ กองยานของเขายังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดเลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าจ้าวเฉินอยากจะซ่อนพลังเอาไว้

แต่เป็นเพราะอีกฝ่าย… อ่อนเกินไป

ยานลาดตระเวนระดับ T4 ซูซาคุยังไม่ทันได้ออกแรงเลย

ยังไม่นับยานทิ้งระเบิดล่องหนเบาระดับ T3 แฟนธอมโธรนที่ไม่ได้มีโอกาสขึ้นเวทีเลยด้วยซ้ำ

“แต่ผลกระทบของเหตุการณ์นี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น” ซูหลานพูดพลางมองจ้าวเฉินด้วยแววตาที่ซับซ้อน

จ้าวเฉินสังหารองค์ชายสามต่อหน้าทุกคนในจักรวรรดิซีอา

แม้มันจะถูกอ้างว่าเป็นเรื่องส่วนตัวขององค์ชายสาม แต่นั่นเท่ากับการประกาศสงครามกับพรรคเจ้าชาย และครึ่งหนึ่งของจักรวรรดิที่อยู่ข้างพวกเขา

จ้าวเฉินยืนอยู่บนขอบเหว และคลื่นพายุที่กำลังมาคือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

"อะไรมันจะมา… มันก็ต้องมาอยู่ดี" จ้าวเฉินเพียงยิ้มเบาๆ

เขาหันไปมองเพื่อนสองคนที่อยู่ตรงหน้าเขา ซึ่งได้เห็นการต่อสู้ครั้งนี้ "พวกเธอสองคนมีแผนจะไปไหนต่อไหม?

ตอนนี้ที่นี่… คงไม่ใช่ที่สงบที่สุดเท่าไรแล้ว"

"ตอนนี้ฉันเป็นตัวประกันของนายไม่ใช่เหรอ" ซูหลานยักไหล่

เซว่เสี่ยวเซียวมองจ้าวเฉินด้วยความคาดหวัง "จ้าวเฉิน กองยานยังรับสมัครคนเพิ่มอยู่ไหม?"

"ทำไม เธออยากเข้าร่วมกองทัพหลงเซี่ยวของฉันงั้นเหรอ?" จ้าวเฉินมองไปที่เซว่เสี่ยวเซียว

เซว่เสี่ยวเซียวพยักหน้าอย่างหนักแน่น จากนั้นก็ชี้ไปที่ยานอวกาศที่อยู่ไกลออกไป

"ใช่! ใช่! แค่ให้ฉันได้ประจำอยู่ที่นั่น จะให้ทำอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น!" เซว่เสี่ยวเซียวเพิ่งได้เห็นฉากที่ยานประจัญบานหนักระดับ T3 อิมพีเรียลยิงปืนใหญ่

ยานประจัญบานหนัก! ปืนใหญ่ยักษ์!

เซว่เสี่ยวเซี่ยวตกหลุมรักมันตั้งแต่แรกเห็น!

มันเป็นยานอวกาศที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด!