บทที่ 340 นโยบายของท่านลอร์ด จริงหรือเท็จ? (ฟรี)

แอนนี่ถูกจับได้ว่าลักลอบขายของที่เกี่ยวข้องกับจ้าวเฉินเป็นการส่วนตัว

หลังจาก ‘การพูดคุยอย่างใกล้ชิด’ กับจ้าวเฉิน ผลกำไรของเธอครึ่งหนึ่งจะถูกนำไปใช้เป็นค่าใช้จ่ายสำหรับการจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ของจ้าวเฉินและคนอื่นๆ

นั่นหมายความว่า… จากนี้ไป ค่าอาหารในงานเลี้ยงทั้งหมดจะเป็นภาระของแอนนี่!

แอนนี่แทบไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเดินออกจากห้องประชุมมาได้ยังไง

เธอรู้เพียงแค่ว่า หัวใจของเธอกำลังร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด

...

เวลาก็ค่อย ๆ ผ่านไป…

ไตรมาสแรกของปี 3032 จะเป็นช่วงเวลาที่ผู้คนในภูมิภาคสายลมเหนือจดจำไปอีกนาน

เพราะพวกเขาต้องเผชิญกับภัยพิบัติแมลง ซึ่งทำให้ประชากรหลายหมื่นล้านต้องพลัดถิ่น และอีกหลายแสนล้านคนได้รับผลกระทบทั้งทางตรงและทางอ้อม

สถานการณ์เลวร้ายถึงขั้นที่ทำให้ราคาอาหารเทียมพุ่งสูงขึ้นอยู่ช่วงหนึ่ง!

ในขณะเดียวกัน กาแล็กซีหลงเซี่ยวก็ถูกคลื่นความเปลี่ยนแปลงลูกใหญ่อีกลูกหนึ่งโหมกระหน่ำ

นั่นคือ นโยบายลงทะเบียนพลเมืองที่ประกาศโดยลอร์ดหลงเซี่ยว!

31 มีนาคม

บนดาวเคราะห์ดวงหนึ่งในกาแล็กซีหลงเซี่ยว คืนนี้เป็นค่ำคืนที่ไม่มีใครนอนหลับได้ลง

เพราะตามประกาศของทางการ ตั้งแต่เวลาแปดโมงเช้าของวันที่ 1 เมษายน

สิทธิ์การซื้อวัตถุดิบในราคาต้นทุน ตามที่ลงทะเบียนพลเมืองไว้จะถูกปล่อยออกมา

วัตถุดิบธรรมชาติ!

สำหรับคนทั่วไปแล้ว มันเป็นสิ่งที่แทบจะไม่มีโอกาสได้ลิ้มลองตลอดชีวิต

แต่ตอนนี้ พวกเขาจะสามารถซื้อได้ในราคาต้นทุน!

สำหรับพวกเขาแล้ว นี่มันเหมือนกับสวรรค์โปรยขนมปังลงมาจากฟ้า!

ที่จัตุรัสกลางของเขตตั้งถิ่นฐานแห่งหนึ่ง จอฉายภาพขนาดใหญ่กำลังแสดงข้อมูลนโยบานใหม่ของท่านลอร์ดหลงเซี่ยวตลอด 24 ชั่วโมง

ในขณะนี้ ผู้คนหลายพันคนที่นอนไม่หลับทั้งคืนมารวมตัวกันที่นี่

พวกเขาทั้งหมดกำลังรอคอยให้ถึงเวลา 8 โมงเช้าของวันพรุ่งนี้

แต่ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ไม่ได้ลงทะเบียนเป็นพลเมืองของกาแล็กซีหลงเซี่ยว

พวกเขาส่วนใหญ่กำลังพูดจาเหน็บแนมอยู่

“พวกแกมันโง่จริง ๆ นี่มันแค่นโยบายหลอกเด็ก จะให้ซื้อวัตถุดิบธรรมชาติได้ในราคาต้นทุนงั้นหรือ? ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะก็ ฉันจะเอาขวดเหล้านี่…ยัดเข้าไปในก้นของตัวเองให้ดู!”

ชายขี้เมาคนหนึ่งถือขวดเหล้าพลางเยาะเย้ยผู้คนที่ตั้งตารอคอย

ขวดในมือของเขาบรรจุเหล้าสังเคราะห์ มันมีรสชาติห่วยพอๆ กับอาหารเทียม แต่ก็ยังสามารถทำให้คนเมาได้

ดังนั้น มันจึงยังคงได้รับความนิยม

“ไอ้ขี้เมา ไม่ได้ลงทะเบียนก็อย่ามาแส่ ไสหัวไปที่อื่นซะ!” มีคนเริ่มไม่พอใจ และตะคอกกลับไป

ขี้เมาหัวเราะเยาะ “วันนี้ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันจะอยู่ดูสีหน้าผิดหวังของแกวันพรุ่งนี้!”

ที่มุมหนึ่งของจัตุรัส สามีภรรยาคู่หนึ่งนั่งขดตัวอยู่ด้วยกัน

สามีอ้าปากหาวอย่างง่วงงุน “เมียจ๋า เรากลับไปนอนกันเถอะ”

“ถ้าอยากกลับก็ตามใจ ฉันจะรออยู่ที่นี่” ภรรยาของเขาตอบเสียงแข็ง

สามีมองภรรยาของตน จริง ๆ แล้วเขาอยากให้เธอกลับไปพักผ่อน เพราะกลัวว่าเธอจะผิดหวัง

เขาเองก็ไม่มั่นใจนักว่านโยบายของท่านลอร์ดจะเป็นเรื่องจริง

แต่เมื่อภรรยาอยากให้เขาลงทะเบียนเป็นพลเมืองหลงเซี่ยว เขาก็ทำตาม

อย่างไรเสีย พวกเขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาระดับล่าง ที่อาจไม่มีวันได้ออกจากดาวดวงนี้

จะมีการลงทะเบียนพลเมืองหรือไม่ ก็แทบไม่ต่างกันสำหรับพวกเขา…

เพื่อทำให้ภรรยาของตัวเองมีความสุข เขาจึงยอมลงทะเบียน

แต่ภรรยาของเขากลับจริงจังกับเรื่องนี้มาก ถึงขนาดมานั่งรอที่นี่ด้วยตัวเอง

เขาไม่ได้สนใจว่านโยบายนี้จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ สิ่งที่เขากังวลที่สุดคือไม่อยากเห็นสีหน้าผิดหวังของภรรยา

“เฮ้อ…” สามีถอนหายใจ เขาเริ่มคิดหาวิธีปลอบใจภรรยาหากทุกอย่างเป็นเพียงแค่เรื่องลวง

ภายในอาคารที่อยู่อาศัยนอกจัตุรัส

หญิงสาวคนหนึ่งเปิดหน้าต่างและมองดูฝูงชนที่รออยู่ในจัตุรัส ก่อนจะหัวเราะเยาะ “พวกนี้มันโง่จริงๆ ที่ยังเชื่อนโยบายงี่เง่านั่น

วัตถุดิบธรรมชาติในราคาต้นทุน? มีแค่คนโง่เท่านั้นแหละที่เชื่อเรื่องพรรค์นั้น!”

ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังเธอ โอบเอวหญิงสาวแล้วกล่าวเสริม “ลองคิดดูสิ ประชากรที่ลงทะเบียนเป็นพลเมืองหลงเซี่ยวมีมากกว่า 100 ล้านคน การจะจัดหาวัตถุดิบธรรมชาติให้พวกนั้นทุกเดือนจะต้องใช้ทรัพยากรมากขนาดไหน

ไม่ต้องพูดถึงแค่ไวเคานต์หลงเซี่ยว แม้แต่เคานต์หรือมาร์ควิสก็ยังทำไม่ได้!”

หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยแววตาชื่นชม “คุณสัญญากับฉันไว้แล้วนะ ว่าจะพาฉันออกจากสถานที่ไร้อนาคตนี่!”

“แน่นอน อย่าห่วงเลย” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“เธอรู้จักตระกูลเจียงไหม? ตระกูลที่เคยเป็นขุนนางในกาแล็กซีหลงเซี่ยวของเรา

แต่เป็นเพราะตระกูลจ้าวไร้ความสามารถ พวกเขาจึงย้ายออกจากกาแล็กซีหลงเซี่ยวเมื่อปีที่แล้ว

ลูกพี่ลูกน้องของฉันมีเครือญาติเกี่ยวข้องกับสาขาหนึ่งของตระกูลเจียง

พวกเขารับปากว่าจะหางานให้ฉันในธุรกิจของตระกูลเจียง

เมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะพาเธอไปเปิดโลกใหม่เอง!” ชายคนนั้นพูดอย่างภาคภูมิใจ

“ที่รัก คุณยอดเยี่ยมที่สุดเลย!” หญิงสาวทำท่าเคลิบเคลิ้ม ซบลงบนไหล่ของชายหนุ่ม

ในใจของเธอคิดว่า ในที่สุดเธอก็พบผู้ชายที่พึ่งพาได้แล้ว

เมื่อเขาพาเธอออกไปยังโลกที่กว้างใหญ่กว่า เธอจะหาทางปีนขึ้นไปสู่จุดที่สูงกว่าเดิมให้ได้!

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป

ค่ำคืนจางหาย แสงแรกของรุ่งอรุณเริ่มส่องสว่างบนพื้นดิน

หลายคนที่เผลอหลับไป เริ่มลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย และมองดูเวลา

ตอนนี้เป็นเวลาตีสี่ เหลืออีกเพียงสี่ชั่วโมงก่อนถึงแปดโมงเช้า

ในขณะเดียวกัน ผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามาที่จัตุรัสมากขึ้นเรื่อยๆ

ถนนโดยรอบหลายสายแน่นขนัดไปด้วยฝูงชน ทำให้ผู้บริหารของเขตตั้งถิ่นฐานต้องลงมาตรวจสอบ

เขานั่งอยู่บนรถบินที่ลอยอยู่กลางอากาศ มองลงมายังจัตุรัสที่เต็มไปด้วยประชาชน ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

“สถานการณ์นี้... ถ้านโยบายของท่านลอร์ดเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง ผลที่ตามมาคงเลวร้ายมากแน่” เขาสั่งการให้หน่วยรักษาความสงบเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้น

“ท่านลอร์ดนี่ก็แปลกจริง ก่อนหน้านี้ไม่มีผลงานอะไรเลย อยู่ๆ ก็มาประกาศนโยบายแบบนี้

นี่มันเอาปัญหามาให้ตัวเองชัดๆ” ผู้บริหารบ่นพึมพำ

ขายวัตถุดิบธรรมชาติในราคาต้นทุนงั้นหรือ?

ในฐานะผู้บริหาร เขารู้ดีกว่าคนทั่วไปว่านโยบายนี้แทบเป็นไปไม่ได้เลย

ตอนนี้ เขาทำได้เพียงรอให้ฟองสบู่แตกเท่านั้น

ตีห้า…

หกโมง…

เจ็ดโมง…

เมื่อเวลาเดินมาถึงเจ็ดโมงครึ่ง ผู้คนแทบทั้งหมดเริ่มลุกขึ้นยืน สายตาจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

พวกเขากำลังรอคอย!

"พวกโง่ทั้งหลาย ฉันจะรอดูพวกแกหน้าเสียกันวันนี้แหละ” ขี้เมาเขย่าขวดเหล้าที่ว่างเปล่าพลางหัวเราะเยาะ

ที่มุมจัตุรัส สามีภรรยาคู่นั้นจับมือกันแน่น ภรรยาของเขายังคงมีแววตาเปี่ยมด้วยความหวัง

คู่รักหนุ่มสาวบนอาคารที่อยู่รอบ ๆ ก็พากันนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ

ในที่สุด!

เวลาล่วงเลยมาถึงแปดโมงแล้ว!

แต่… ทุกอย่างยังคงเงียบสงบ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เกิดขึ้น

คนขี้เมาหัวเราะอย่างสนุกสนาน และชี้ไปที่ฝูงชนรอบตัว "ดูพวกแกแต่ละคนสิ! ยังคิดว่านี่เป็นเรื่องจริงอีกเหรอ? ฮ่าๆๆ พวกโง่เอ๊ย!”

แม้จะเลยเวลาแปดโมงไปแล้ว แต่ผู้ที่ลงทะเบียนเป็นพลเมืองหลงเซี่ยวยังคงยืนงุนงงกันอยู่

เพราะพวกเขาไม่ได้รับคำตอบหรือคำอธิบายอะไรเลย

แล้วที่บอกว่าพวกเขาจะสามารถแลกเปลี่ยนวัตถุดิบธรรมชาติได้ล่ะ

พวกเขาโดนหลอกจริงๆ เหรอ?