บทที่ 310 การพบเจอคนรู้จักเก่าในต่างแดน (ฟรี)

กองยานหลงเซี่ยวควบคุมดาวเคราะห์ดวงที่สามในกาแล็กซีแซฟไฟร์มาสามวันแล้ว

รังแม่ที่อยู่ทั้งภายในและภายนอกดาวเคราะห์ถูกกวาดล้างไปเกือบหมด ส่วนพวกแมลงที่ยังเหลืออยู่บนดาวเคราะห์ก็ถูกกำจัดไปกว่า 95% เหลือเพียงแมลงบางตัวที่ยังคงปรากฏเป็นครั้งคราวในมุมห่างไกลของดาวเคราะห์

แต่สิ่งนี้ไม่มีผลกระทบอะไรมากนัก

บนยานลาดตระเวนเบาประจัญบานระดับ T3 บลิซซาร์ด ห้องบังคับการ

"สถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง" จ้าวเฉินนวดขมับ หลายวันที่ผ่านมาเขาทำงานหนักจนแทบไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

สถานการณ์ดูเหมือนจะสงบลง แต่ในหลายกาแล็กซียังคงมีปัญหาอยู่

เนื่องจากถ้ำเซิร์กยังคงปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าความถี่จะลดลง

แต่การปรากฏตัวของถ้ำเซิร์กระดับสูงยังถือเป็นภัยคุกคามร้ายแรง

ตอนนี้กองยานทั้งหมดที่สามารถระดมพลได้ในภูมิภาคสายลมเหนือ ถูกส่งไปยังกาแล็กซีที่มีถ้ำเซิร์กปรากฏขึ้นเป็นอันดับแรก

การที่กาแล็กซีอื่นๆ ยังคงมีถ้ำเซิร์กปรากฏออกมา ทำให้การรับมือกับภัยพิบัติแมลงในภูมิภาคสายลมเหนือนั้นยากขึ้น

ดังนั้น นอกจากสนามรบที่อยู่ตรงหน้า จ้าวเฉินยังคอยติดตามสถานการณ์ในกาแล็กซีอื่นๆ อยู่เสมอ

"การอพยพประชากรจากดาวเคราะห์ดวงที่สามเป็นอย่างไรบ้าง?" จ้าวเฉินหันไปถามลิลิธ

ลิลิธตอบว่า "นี่เป็นการอพยพชุดที่หกแล้ว และเนื่องจากเรามียานขนส่งมากขึ้นเรื่อยๆ

จากชุดแรกที่สามารถอพยพผู้คนได้เพียง 5 ล้านคน ตอนนี้เรามียานขนส่งที่สามารถอพยพผู้คนได้ถึง 50 ล้านคนในแต่ละครั้ง และจำนวนยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

จนถึงตอนนี้ เราได้อพยพประชากรบนดาวออกไปแล้ว 100 ล้านคน"

100 ล้านคน

สำหรับดาวเคราะห์ดวงนี้ที่มีประชากรมากกว่าพันล้านคน งานอพยพยังเสร็จไปไม่ถึง 10%

จ้าวเฉินยกมือขึ้นและเปิดแผนที่ดวงดาว นี่คือแผนที่ของกาแล็กซีแซฟไฟร์

"จนถึงตอนนี้ ถ้ำเซิร์กที่ปรากฏในกาแล็กซีแห่งนี้ก็หายไปเกือบหมดแล้ว

กลุ่มเซิร์กที่ปรากฏขึ้นก็เริ่มรวมตัวกัน พวกมันถูกแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม ตั้งอยู่ในสามทิศทางของกาแล็กซีแห่งนี้ และพวกมันทั้งหมดกำลังเคลื่อนที่มาทางตำแหน่งของเรา

ก่อนหน้านี้เรายังมีเวลาอีกสิบวัน ตอนนี้ผ่านมาแล้วสามวัน เหลืออีกเจ็ดวัน

ในเจ็ดวันที่เหลือ เราต้องเร่งอพยพประชากรที่เหลืออีกกว่าหนึ่งพันล้านคนต่อไป..." จ้าวเฉินขมวดคิ้ว

มันยากเกินไป!

"ลิลิธ ภายในเจ็ดวัน เราสามารถอพยพคนได้มากแค่ไหน?” จ้าวเฉินถาม

“แม้ว่ายานขนส่งของเรายังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่อัตราการเพิ่มขึ้นเริ่มลดลงแล้วค่ะ

ภายในเจ็ดวัน เราสามารถอพยพผู้คนได้มากที่สุดเพียงหนึ่งพันล้านคน

เป็นไปได้มากที่ผู้คน 700-800 ล้านคนจะไม่สามารถอพยพออกไปได้” ลิลิธตอบ

จ้าวเฉินขมวดคิ้ว ปัญหานี้ยากเกินไป

นึกถึงก่อนหน้านี้ เขาเคยฝันที่จะทำภารกิจเสริมทั้งสามอย่างให้สำเร็จ แต่ตอนนี้แค่ภารกิจเสริมเพียงภารกิจเดียวก็ยังยากลำบากขนาดนี้แล้ว

[ช่วยเหลือประชากรในดาวเคราะห์ดวงที่สามของกาแล็กซีแซฟไฟร์: ความสำเร็จ 6% (ต้องทำให้สำเร็จอย่างน้อย 70%)]

ข้อกำหนดของภารกิจคือต้องมีความสำเร็จอย่างน้อย 70% ตามข้อมูลที่ลิลิธให้มา ภารกิจนี้ไม่สามารถทำให้สำเร็จได้

จะทำยังไงดี

จ้าวเฉินขมวดคิ้ว

“ดึงข้อมูลพวกเซิร์กทั้งหมดในกาแล็กซีแซฟไฟร์มาให้ฉัน” จ้าวเฉินมองไปที่ชาร์ล็อตต์

ชาร์ล็อตต์แสดงข้อมูลที่เธอเตรียมไว้ให้กับจ้าวเฉินทันที

จนถึงตอนนี้ในกาแล็กซีแซฟไฟร์ได้ปรากฏถ้ำเซิร์กระดับ T3 2 แห่ง ถ้ำเซิร์กระดับ T2 7 แห่ง และถ้ำเซิร์กระดับ T1 23 แห่ง

ตัวเลขนี้มากกว่าข้อมูลที่จ้าวเฉินได้เห็นในครั้งแรกเล็กน้อย ซึ่งเป็นจำนวนที่เพิ่มขึ้นในช่วงสามวันที่ผ่านมา

โดยรวมแล้วในกาแล็กซีแซฟไฟร์ ตอนนี้มีรังแม่ T3 9 รัง รังแม่ T2 เกือบ 100 รัง และรังแม่ T1 เกือบ 1,000 รัง

พวกมันถูกแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม

และได้ยึดครองพื้นที่ในกาแล็กซีแซฟไฟร์ไปแล้วเกือบหนึ่งในสาม

ฝูงแมลงที่ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ หากไม่มีกองยานระดับกองทัพ และทรัพยากรทางทหารที่เพียงพอ ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะรังแม่ทั้งหมดนี้

ถึงแม้ยานอวกาศของจ้าวเฉินจะมีประสิทธิภาพในการต่อสู้สูง และไม่เกรงกลัวแมลงเหล่านี้

แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้ากระสุนหมด หรือพลังงานหมดล่ะ?

ไม่ว่ายานอวกาศจะทรงพลังแค่ไหน แต่เมื่อกระสุนและพลังงานหมด มันก็ไม่ต่างอะไรจากโลงเหล็ก

“ดูเหมือนแค่ป้องกันอย่างเดียวไม่พอ เราต้องเริ่มโจมตีก่อน” จ้าวเฉินพึมพำ

หากยังคงตั้งรับบนดาวเคราะห์ดวงที่สาม พวกแมลงทั้งหมดจะโจมตีเข้ามา เมื่อถึงตอนนั้น มันจะเป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่กองยานหลงเซี่ยวจะพ่ายแพ้

วิธีเดียวคือเลือกหนึ่งในนั้นและกำจัดมัน

แล้วใช้ช่องว่างของเวลานั้นไปโจมตีกลุ่มที่เหลือ

นี่คือการทดสอบความสามารถในการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่สำหรับกองยานหลงเซี่ยว

“กองยานหลักของเราจะมาถึงเมื่อไหร่” จ้าวเฉินถามข้อมูลสำคัญ

“ภายในสองวัน!” ชาร์ล็อตต์กล่าว

จ้าวเฉินเกาหัว “เดิมทีฉันอยากซ่อนมันไว้สักพัก แต่เมื่อสถานการณ์เป็นแบบนี้

ถึงอยากจะซ่อน ก็คงซ่อนมันไม่ได้แล้ว

สั่งให้ยานบรรทุกเครื่องบินหนักระดับ T3 ฟีนิกซ์ติดตามยานรบระดับ T2 มาสนับสนุนเราด้วย แต่จำไว้ว่าต้อง…"

จ้าวเฉินให้คำสั่งบางอย่าง

ชาร์ล็อตต์รับคำสั่งและเริ่มจัดการทันที

"ผู้บัญชาการ แม้การอพยพจะดำเนินไปได้อย่างราบรื่น

แต่เพราะมีคนจำนวนมากมารวมตัวกันในจุดรวมตัว ทำให้เกิดความตื่นตระหนกในกลุ่มประชาชน และในบางจุดรวมตัวก็เกิดการจลาจลขนาดใหญ่

แม้จะสามารถจัดการด้วยกำลังได้ทันที แต่หากปล่อยไว้แบบนี้อาจก่อให้เกิดอันตรายร้ายแรงได้

ฉันมีความคิด...แต่..." ลิลิธมองจ้าวเฉินด้วยท่าทางลังเล

“เธออยากให้ฉันออกหน้าใช่ไหม” จ้าวเฉินมองทะลุความคิดของลิลิธ

ลิลิธพยักหน้า

"ฉันรู้ว่าเธออยากจะพูดอะไร จัดเตรียมแผนการเดินทางให้ฉันได้เลย

ตอนนี้ผู้คนบนดาวเคราะห์ต้องการสิ่งยึดเหนี่ยว เพื่อเป็นความหวังในใจพวกเขา

และที่นี่ก็มีแค่ฉันที่เคยช่วยชีวิตเหล่าอาจารย์และนักศึกษาของทั้งสองสถาบันออกมาจากฝูงแมลง ที่สามารถทำหน้าที่เป็นความหวังของผู้คนได้” จ้าวเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ส่วนที่เธอกังวลเรื่องความปลอดภัยของฉัน แมลงกลุ่มใหญ่ขนาดนั้นฉันยังไม่กลัว ทำไมจะต้องมากลัวกับคนธรรมดาพวกนี้” จ้าวเฉินยักไหล่

“ฉันจะจัดเตรียมการคุ้มกันให้คุณเอง และยานลาดตระเวนเบาประจัญบานระดับ T3 บลิซซาร์ดจะคอยคุ้มกันคุณตลอดเวลา” ลิลิธกล่าวรับรอง

จ้าวเฉินยิ้มและไม่พูดอะไร เขาเป็นคนที่มียีนซูเปอร์โซลเจอร์ T3 นอกจากนี้เขายังมีเทคโนโลยีช่วยชีวิตบางอย่าง

แม้ว่าจะพูดไม่ได้ว่าปลอดภัย 100%

แต่เพื่อให้ภารกิจสำเร็จลุล่วง ความเสี่ยงเล็กน้อยก็ยังต้องยอมรับ

หลังจากนั้น จ้าวเฉินออกจากยาน T3 บลิซซาร์ด และขึ้นกระสวยอวกาศเพื่อเริ่มการเดินทางรอบดาวเคราะห์

ลิลิธจัดเตรียมจุดรวมตัวที่ค่อนข้างปลอดภัยให้เขา

จุดแรกของจ้าวเฉิน คือสนามกีฬากลางแจ้งขนาดใหญ่ที่ตอนนี้มีผู้คนหลายล้านคนมารวมตัวกัน

เมื่อได้ยินข่าวว่าผู้บัญชาการกองยานหลงเซี่ยวที่กำลังช่วยพวกเขาอยู่จะมาที่นี่ด้วยตนเอง ทุกคนก็ตื่นเต้นมาก

หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ดูแลความสงบเรียบร้อยที่นี่ ได้เคลียร์พื้นที่และเส้นทางให้ผู้คนเดินได้เรียบร้อยแล้ว ผู้คนทั้งสองฝั่งจะอยู่ห่างจากผู้บัญชาการไม่น้อยกว่า 10 เมตร!

กระสวยอวกาศลงจอด

กลุ่มแรกที่ลงมาคือ กลุ่มทหารหญิงที่สวยงาม

"จัดรูปแบบป้องกัน" กัปตันหน่วยป้องกันออกคำสั่ง

พวกเธอถือโล่พลังงานโปร่งแสงไว้ในมือและสร้างรูปแบบ 'เกราะโล่'

จากนั้น จ้าวเฉินก็เดินออกมา และสายตาหลายล้านคู่กำลังจับจ้องมาที่เขา

"สวัสดีครับทุกคน ฉันคือไวเคานต์จ้าวเฉินจากกองยานหลงเซี่ยว

ทุกคนสามารถวางใจได้ครับ ฉัน จ้าวเฉินเคยช่วยชีวิตอาจารย์และนักศึกษาของทั้งสองสถาบันในภูมิภาคแอชเชอร์มาแล้ว

และที่นี่ ฉันก็จะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อพาทุกคนออกไป!” เสียงดังของจ้าวเฉินดังก้องไปทั่วสนามกีฬา

คำพูดธรรมดาๆ แต่กลับเป็นเหมือนเส้นชีวิตที่ทำให้ทุกคนเริ่มมีความหวัง

จากนั้น จ้าวเฉินและคณะก็เดินสำรวจรอบๆ

เมื่อจ้าวเฉินเดินไปได้ครึ่งทาง ก็มีเสียงเรียกจากด้านหนึ่ง ที่ทำให้เขาหันไปสนใจ

“ท่านลอร์ด ท่านลอร์ด พวกเราคือตระกูลเจียงจากกาแล็กซีหลงเซี่ยว! พวกเราเอง!”

จ้าวเฉินมองไปรอบๆ และเห็นชายร่างผอมคนหนึ่งเบียดเสียดผ่านฝูงชน และโบกมือเรียกเขา

ในตอนแรก จ้าวเฉินยังไม่จำได้ว่าเขาคือใคร

ตระกูลเจียง?

นี่เจียงจื่อเหวินหรือเปล่า?

จ้าวเฉินนึกถึงน้องชายอดีตคู่หมั้นของเขา ซึ่งก่อนหน้านี้ดูถูกเขามาก

เนื่องจากเจียงจื่อเหวินอยู่ที่นี่ แสดงว่าตระกูลเจียงก็อยู่ที่นี่ด้วย?

ไม่นานจ้าวเฉินเห็นสมาชิกตระกูลเจียงหลายคน

หัวหน้าตระกูล เจียงเซียง, เจียงซาช่า...

ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ

พวกเขาดันอพยพมาที่ดาวเคราะห์ดวงที่สาม ในกาแล็กซีแซฟไฟร์