บทที่ 224 ฉันชนะยังไง แกคงจะไม่ได้เห็นภาพนั้นแล้ว (ฟรี)

กาแล็กซีราชาสิงโต

ยานอวกาศมากกว่า 3,000 ลำกำลังมุ่งหน้าสู่ดาวเคราะห์ดวงที่สามในกาแล็กซีแห่งนี้ ซึ่งตามข้อมูลที่พวกเขามี เป้าหมายในครั้งนี้อยู่ในพื้นที่นั้น

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดก็คือ ก่อนที่พวกเขาจะไปถึงจุดหมาย เรดาร์ยานอวกาศของพวกเขาตรวจพบสัญญาณพลังงานจากยานอวกาศของศัตรู

"รายงาน เรดาร์ของเราตรวจพบสัญญาณพลังงานจากยานอวกาศศัตรู พบว่าเป็นยานอวกาศ 15 ลำ

ตามข้อมูลการต่อสู้ครั้งก่อน มียานฟริเกต T2 10 ลำ ยานบรรทุกเครื่องบิน T2 1 ลำ ยานขีปนาวุธ T2 1 ลำ ยานลาดตระเวนประจัญบาน T3 1 ลำ และยานอวกาศที่เหลือคาดว่าเป็นระดับ T2!" รองกัปตันรายงานไปยังกัปตันที่นั่งอยู่

หานเทียนหวางนั่งบนเก้าอี้กัปตันด้วยท่าทีภาคภูมิใจ

ตอนนี้เขาถือเป็นผู้บัญชาการกองยานที่สั่งการยานอวกาศมากกว่า 3,000 ลำเพื่อเริ่มต้นสงครามอวกาศ

แค่คิดเขาก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว

ในสถาบันทหารยานอวกาศดาวเหนือจะมีสักกี่คนกันที่สามารถมีฝีมือเหมือนเขาในตอนนี้?

จ้าวเฉิน?

ฮ่าฮ่า มันจะกลายเป็นผู้พ่ายแพ้ในไม่ช้า!

"เริ่มจัดรูปแบบการรบ จำไว้! เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น เราจะพุ่งไปข้างหน้าเต็มกำลัง

กำลังหลักของศัตรูคือยานขีปนาวุธระดับ T2 ตราบใดที่ระยะห่างจากยานศัตรูสั้นลง ภัยคุกคามจากยานขีปนาวุธของอีกฝ่ายก็จะลดลง

นอกจากนี้ยังมียานบรรทุกเครื่องบินระดับ T2 อีก!

ตราบใดที่เราจัดการยานสองลำนั้นของกองยานหลงเซี่ยวได้ ยานรบฟริเกตที่เหลือ กับยานสงครามระดับ T3 ลำนั้นก็ไม่มีอะไรต้องกลัว!" หานเทียนหวางพูดอย่างมั่นใจ

ยานสงครามระดับ T3?

ฝ่ายเขาก็มีพวกมันเช่นกัน แถมมีมากถึงสิบลำ

มากกว่าฝ่ายนั้นสิบเท่า!

แม้ว่ายานลาดตระเวนเบาประจัญบานระดับ T3 บลิซซาร์ดของจ้าวเฉินจะแข็งแกร่งจริงๆ แต่มันก็ไม่สามารถสู้แบบสิบต่อหนึ่งได้หรอก

ภายใต้คำสั่งของหานเทียนหวาง ยานอวกาศมากกว่า 3,000 ลำเริ่มก่อตัวเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวอย่างช้าๆ

แผนการคือเมื่อการรบเริ่มต้น พวกเขาจะโอบล้อมกองยานหลงเซี่ยวฝั่งตรงข้ามด้วยกำลังทั้งหมดทันที

ยาน T3 บลิซซาร์ด ห้องบังคับการ

จ้าวเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้กัปตัน สังเกตการแสดงผลของแผนที่สงครามอวกาศแบบโฮโลแกรมด้วยท่าทางสงบ

มียานอวกาศมากกว่า 3,300 ลำ นี่คือผลลัพธ์จากการสแกนด้วยเรดาร์ของยานลาดตระเวนเบาประจัญบาน T3 บลิซซาร์ด

ยานสงครามระดับ T3 จำนวน 10 ลำ ยานรบระดับ T2 มากกว่า 800 ลำ และยานระดับ T1 อีกกว่า 2,500 ลำ

ยานระดับ T1 เหล่านั้นจ้าวเฉินย่อมไม่สนใจ พวกมันเป็นแค่พวกตัวล่อที่ไม่มีค่า ไม่ว่าจะมีมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์

มีเพียงพวกอ่อนแอเท่านั้นที่จะพึ่งพายานระดับ T1 เหล่านี้เพื่อเลี้ยงตัวเอง

ยานรบระดับ T2 กว่า 800 ลำ ได้แก่ ยานฟริเกต กว่า 600 ลำ ยานพิฆาต T2 กว่า 150 ลำ ยานลาดตระเวน T2 50 ลำ ยานลาดตระเวนประจัญบาน T2 15 ลำ และยานประจัญบาน T2 1 ลำและยานบรรทุกเครื่องบิน T2 2 ลำ

ดวงตาของจ้าวเฉินมองเพียงแค่ประเภทของยานรบระดับ T2 เหล่านี้ โดยไม่ได้มองชื่อพวกมันด้วยซ้ำ

ถึงยังไงมันก็จะกลายเป็นแค่ตัวเลขในรายงานการทำลายหลังจากการต่อสู้จบลง

จ้าวเฉินจ้องไปที่ยานสงครามระดับ T3 ทั้งสิบลำที่เขาสนใจ

ในนั้นมียานฟริเกตระดับ T3 สแทช 5 ลำ

นี่เป็นยานฟริเกตระดับ T3 ที่มีจำนวนมากที่สุดในภูมิภาคอันเจียว โดยยานลำนี้มาจากสหพันธรัฐวอร์แฮมเมอร์

เนื่องจากสหพันธรัฐวอร์แฮมเมอร์ไม่ได้ควบคุมการขายยานอวกาศอย่างเข้มงวด ดังนั้นยานอวกาศส่วนใหญ่ในภูมิภาคอันเจียว โดยเฉพาะยานอวกาศระดับ T3 จึงผลิตโดยสหพันธรัฐวอร์แฮมเมอร์เป็นส่วนใหญ่

จุดเด่นของยานอวกาศของสหพันธรัฐวอร์แฮมเมอร์ คือประสิทธิภาพการรบต่ำ แต่ดูแลรักษาง่าย ราคาถูก และใช้งานง่าย

จึงเหมาะมากสำหรับเผ่าครึ่งสัตว์

และยังเหมาะกับสภาพแวดล้อมของภูมิภาคอันเจียวมากอีกด้วย

ยานที่เหลืออยู่คือยานลาดตระเวนระดับ T3 สกอเปี้ยน 1 ลำ ยานพิฆาตระดับ T3 พอร์คิวไพนท์ 2 ลำ และยานประจัญบานระดับ T3 อาร์คัม 2 ลำ

"รายงาน เราได้รับคำขอการสื่อสาร" เอลลี่รายงานต่อจ้าวเฉิน

"ฉันเกือบคิดว่ามนุษย์งูพวกนั้นจะโกหกฉันซะแล้ว" จ้าวเฉินยิ้มเล็กน้อยและรับคำขอสื่อสาร

หน้าจอวิดีโอเปิดขึ้น และมีหญิงสาวจากเผ่ามนุษย์งูปรากฏขึ้นในหน้าจอด้วยดวงตาที่เย่อหยิ่ง แต่ไม่เหมือนราชินีเมดูซ่าที่มีออร่าที่ทรงพลัง

ราชินีเมดูซ่ามีความมั่นใจในตัวเอง แต่งูสาวคนนี้กลับดูเหมือนอวดดีมากกว่า

หลังจากเชื่อมต่อการสื่อสาร อีกฝ่ายก็ยังคงเงียบ และทำเพียงแค่จ้องมองจ้าวเฉิน

"เกิดอะไรขึ้น? ราชินีเมดูซ่าส่งคนใบ้มาให้ฉันหรอ?" จ้าวเฉินแสร้งทำเป็นกังวลและมองไปที่เอลลี่ที่อยู่ข้างๆ

"คุณสิเป็นใบ้!" งูสาวโต้ตอบ

"โอ้...พูดได้ด้วยเหรอ" จ้าวเฉินแสดงท่าทางตกใจ

"คุณ..." เดิมทีงูสาวคิดจะข่มขู่จ้าวเฉิน แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจเธอเลย

"รายงานสถานการณ์ของคุณมา" จ้าวเฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจ

งูสาวพูดด้วยเสียงทุ้มลึก "ระวังท่าทางของคุณด้วย!"

จ้าวเฉินซือเงยหน้าขึ้นและพูดเสียงเข้ม "ฉันคิดว่าเป็นคุณมากกว่าที่ต้องระวังท่าทางของตัวเอง ราชินีของคุณไม่ได้บอกเหรอว่าภารกิจครั้งนี้คืออะไร?

คุณมาที่นี่เพื่อรับคำสั่ง แม้ว่าจะบอกให้คุณไปตาย คุณก็ต้องทำตามคำสั่ง"

งูสาวรู้สึกโมโห แต่ยังไม่ทันที่เธอจะระเบิดความโกรธออกมา

จ้าวเฉินก็เสริมต่อว่า "แน่นอน คุณอาจจะไม่เต็มใจ แต่ไม่เป็นไร สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ ฉันอาจจะยอมแพ้ หรือบอกกองยานของศัตรู ว่าราชินีของคุณกำลังพยายามขโมยฐานของพวกมันอยู่ตอนนี้

เมื่อพวกมันถอนตัวจากที่นี่ คุณคิดว่ากองยานของราชินีคุณจะสูญเสียเท่าไร?

แล้วใครจะรับผิดชอบ?"

งูสาวในที่สุดก็หยุดท่าทางอวดดีและพูดเสียงต่ำ "กองยานที่เจ็ด สังกัดกองทัพเผ่ามนุษย์งู ฉันคือผู้บัญชาการกองยาน ชิงหมาน ฉันได้รับคำสั่งให้นำยานอวกาศ 500 ลำ มารับคำสั่งจากคุณ"

“เสี่ยวชิง ทำไมไม่พูดแบบนี้ตั้งแต่แรก จะได้ไม่ต้องทำท่าทางแบบเมื่อกี้” จ้าวเฉินพูดอย่างขำ ๆ

ผู้ชายคนนี้หยาบคายมาก! ชิงหมานกำหมัดแน่น และพยายามอดทน นี่เป็นภารกิจที่ราชินีสั่งให้ทำ

“ฉันส่งแผนปฏิบัติการให้คุณแล้ว ภารกิจนี้ง่ายมาก แม้แต่เด็กอายุสามขวบก็เข้าใจ

ฉันคิดว่าเสี่ยวชิงน่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหม” จ้าวเฉินกล่าว

ในเวลานี้ชิงหม่านได้รับข้อความ เธอมองไปที่แผนการ แล้วก็ขมวดคิ้ว "นี่..."

“จำไว้ว่าคุณมาที่นี่เพื่อรับคำสั่งเท่านั้น” จ้าวเฉินพูดเสียงจริงจัง

ชิงหม่านรู้สึกไม่พอใจอย่างมากแต่ก็ต้องพูดว่า “รับทราบ”

จ้าวเฉินมองไปที่สายตาของเธอที่เหมือนจะกัดเขา จ้าวเฉินกลับชอบท่าทางที่เธอดูเกลียดเขา แต่ไม่สามารถทำอะไรได้แบบนี้

“เอลลี่ ติดต่อยานธงฝั่งตรงข้ามให้หน่อย

บอกหานเทียนหวางกับจางห่าวหรานให้ออกมาคุยกัน ถ้ามีความสามารถก็ออกมาเผชิญหน้ากัน อย่าขี้ขลาดจนไม่กล้าออกมาแสดงตัว” จ้าวเฉินพูดพร้อมกับยิ้มเยาะ

“ได้ค่ะ” เอลลี่ไปจัดการตามคำสั่งของจ้าวเฉิน

ไม่นานหน้าต่างวิดีโอสองหน้าต่างก็ปรากฏขึ้น

ฝั่งตรงข้ามคือหานเทียนหวางกับจางห่าวหราน

“สองรุ่นน้องจากสถาบันทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?” จ้าวเฉินแกล้งทำท่าทางตกใจ

จางห่าวหรานมองใบหน้าของจ้าวเฉินแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความโกรธ “จ้าวเฉิน หยุดพูดไร้สาระ วันนี้ ที่นี่จะเป็นที่ฝังศพของแก

ความอัปยศที่แกเคยทำกับฉัน ฉันจะใช้ชีวิตของแกมาชดใช้!"

หานเทียนหวางไม่พอใจเล็กน้อยที่จางห่าวหรานพูดก่อนเขา

เขาจ้องไปที่จ้าวเฉินแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "จ้าวเฉินถ้าจะโทษใครก็ต้องโทษตัวเอง ที่ไปยุ่งกับสิ่งที่ไม่ควรยุ่ง ทำสิ่งที่ไม่ควรทำ"

จ้าวเฉินอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็เข้าใจ "โอ้ แกกำลังพูดถึงรุ่นพี่ซูหลานใช่ไหม? นี่แกล้มเหลวในการตามจีบรุ่นพี่ซูหลาน แล้วมาโกรธฉัน อยากฆ่าฉันงั้นเหรอ?

แต่แกก็ไม่คู่ควรกับรุ่นพี่ซูหลานจริงๆ

อย่าดูแค่รุ่นพี่ซูหลานทำเป็นคนเย็นชาเหมือนนางพญาหิมะต่อหน้าแก แต่จริงๆ แล้วเธออ่อนโยนมาก..."

พูดจบจ้าวเฉินยังทำท่าทางยั่วยุ โดยแสดงสีหน้าอ่อนโยน พร้อมกับเลียริมฝีปากตัวเอง

"จ้าวเฉิน แกมันหาเรื่องตาย!" หานเทียนหวางรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองถูกทำลาย

"พี่หาน อย่าไปพูดไร้สาระกับมัน ทำลายมันให้สิ้นซากเลย!" จางห่าวหรานตะโกน

จ้าวเฉินมองจางห่าวหรานด้วยความดูถูก: "ทำลายฉันเหรอ? อย่าแกน่ะหรอ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า แกยังเอาจะชนะพวกเราได้อีกงั้นเหรอ?

ดูยานอวกาศของแก แล้วดูยานอวกาศของพวกเรา! ยานอวกาศมากกว่าสามพันลำ! แกจะชนะได้ยังไง!

ถ้าเราต้องการทำลายแก มันง่ายเหมือนปอกกล้วย!" จางห่าวหรานเยาะเย้ย

"น่าเสียดาย ฉันชนะยังไง แกคงจะไม่ได้เห็นภาพนั้นแล้ว จากที่ฉันเห็นห้องบังคับการของแก มันน่าจะเป็นยานประจัญบานระดับ T3 อาร์คัมใช่ไหม?” จ้าวเฉินยิ้มอย่างมั่นใจ

จางห่าวหรานไม่เข้าใจว่าทำไมจ้าวเฉินถึงพูดแบบนั้น

แต่ทันใดนั้น จางห่าวหรานก็เห็นผ่านหน้าต่างห้องบังคับการของตัวเอง มียานอวกาศปรากฏขึ้นจากอากาศบางๆ นอกยานอวกาศของเขา บนยานอวกาศลำนี้ สามารถเห็นท่อยิงขีปนาวุธที่เปิดอยู่ได้อย่างชัดเจน!

เมื่อเห็นฉากนี้ ดวงตาของจางห่าวหรานก็เบิกกว้างราวกับเขาได้เห็นภาพที่น่ากลัว!

ในเวลาเดียวกันนั้น เสียงเตือนการโจมตีบนยานอวกาศก็ดังขึ้น!

"คำเตือน! คำเตือน! คำเตือน! ยานอวกาศของเราถูกล็อกด้วยขีปนาวุธ!"