บทที่ 211 นี่คือเหรียญที่แลกกับชีวิตของสามีฉัน (ฟรี)

**เปลี่ยนชื่อ เฉินปิง >> เสิ่นปิง (แก้ไขตอนเก่าแล้ว)**

“จ้าวเฉิน?” เมื่อได้ยินชื่อนี้ ชายหนุ่มก็ตกใจ

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของชายตรงหน้าอย่างระมัดระวัง เขาก็จำได้ว่านี่คือฮีโร่ชื่อดังจ้าวเฉิน ที่ช่วยชีวิตอาจารย์และนักศึกษาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้!

ที่สำคัญคือ เขายังเป็นหลานเขยที่ได้รับการยอมรับจากผู้ว่าการฉูเหออีกด้วย

“ไปให้พ้น” จ้าวเฉินขี้เกียจเกินกว่าจะพูดเรื่องไร้สาระกับสองคนนี้

ชายหนุ่มและหญิงสาวรีบเดินออกไปทันที โดยหญิงสาวยังไม่ลืมที่จะหันกลับมามองใบหน้าของจ้าวเฉินทุกๆ สามก้าว

“หล่อจัง!” เธอคิดในใจ

“ขอบคุณมากค่ะพี่ชาย!” เด็กสาวตัวน้อยโค้งคำนับจ้าวเฉินเพื่อแสดงความขอบคุณ

“ไม่เป็นไร” จ้าวเฉินยิ้มและมองไปที่เด็กสาวตัวน้อยตรงหน้า เมื่อมองไปที่เธอใกล้ๆ เขาก็รู้สึกว่ารูปร่างหน้าตาของเด็กสาวคนนี้ดูคุ้นๆ

“เธอ...รู้จักเสิ่นปิงหรือเปล่า?” จ้าวเฉินถาม

“พี่สาวเหรอ?... ใช่ค่ะ ตอนนี้ฉันจำได้แล้ว พวกเขาเรียกคุณว่าจ้าวเฉิน คุณเป็นฮีโร่ของสถาบัน พี่ชายจ้าวเฉิน!

ฉันได้ยินพี่สาวพูดถึงพี่อยู่บ่อยๆ!” เด็กสาวมองจ้าวเฉินด้วยความตื่นเต้น

ปรากฏว่าเธอคือน้องสาวของเสิ่นปิง ก็ไม่แปลกที่จ้าวเฉินรู้สึกว่าเด็กสาวตัวน้อยคนนี้ดูคุ้นตา

ที่แท้คุณยายที่อยู่ข้างๆ ก็คือคุณยายของเสิ่นปิงที่เคยต้องการรักษาอาการป่วยหนักนั่นเอง

เมื่อจ้าวเฉินห็นสภาพของคุณยาย เขาก็เริ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย

เพราะอาการของคุณยายตอนนี้ ดูไม่เหมือนกับรักษาจนหายดีแล้ว สภาพจิตใจของท่านไม่ค่อยดี

“เธอพาคุณยายออกมาเดินเล่นเหรอ? แล้วพี่สาวของเธอล่ะ?” จ้าวเฉินถาม

“พี่สาวตอนนี้น่าจะไปสอนพิเศษค่ะ ทำแบบนั้นสามารถหารายได้พิเศษเพิ่มได้” เด็กหญิงตัวน้อยตอบ

“แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ?” จ้าวเฉินถาม

“เสิ่นหยานค่ะ หยานที่แปลว่านกน้อย” เสิ่นหยานพูดด้วยรอยยิ้ม

จ้าวเฉินและเสิ่นหยานเดินเล่นที่สวนสาธารณะพร้อมกับคุณยาย และตอนนั้นก็เป็นเวลาเที่ยงแล้วก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัว

“พี่จ้าวเฉิน พี่เพิ่งช่วยพวกเราไว้ ฉันจะเลี้ยงข้าวกลางวันพี่เอง” เสิ่นหยานกะพริบตาและมองไปที่จ้าวเฉิน

“ได้สิ เธอจะเลี้ยงอะไรล่ะ?” จ้าวเฉินยิ้มถาม

เสิ่นหยานหยิบแฟ้มเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าของเธอ จ้าวเฉินมองเห็นว่าภายในแฟ้มเล็ก ๆ มีคูปองอาหารเทียมที่เขียนวันที่และเวลาไว้ชัดเจน

วันนี้เป็นวันจันทร์ และมีคูปองสองใบในเช้าวันจันทร์ สองใบในตอนเที่ยง และสองใบในตอนเย็น

เสิ่นหยานหยิบคูปองอาหารของมื้อเที่ยงวันพรุ่งนี้ออกมา โดยมีคำว่า "มื้อกลางวัน·นกน้อย" เขียนไว้

ดูเหมือนว่าเธอเตรียมจะใช้คูปองอาหารของวันพรุ่งนี้มาเลี้ยงจ้าวเฉิน

“ฉันเลี้ยงพี่จ้าวเฉินด้วยอาหารเทียม”

จ้าวเฉินมองดูเสิ่นหยานที่มีรอยยิ้มไร้เดียงสาก็ไม่อยากปฏิเสธ

“พี่จ้าวเฉิน ช่วยดูคุณยายตรงนี้หน่อยนะคะ ฉันจะไปแลกอาหารเอง” เสิ่นหยานพูดด้วยท่าทางร่าเริง และเดินไปที่สำนักงานแลกเปลี่ยนอาหาร

จ้าวเฉินนั่งลงข้างๆ คุณยาย เขามองไปที่คุณยายที่กำลังจับเหรียญเกียรติยศที่แขวนอยู่บนอกของท่าน

เขาถามว่า “คุณยาย เหรียญรางวัลนี้สำคัญกับคุณยายมากไหม”

คุณยายเสิ่นมองดูจ้าวเฉินและตอบเสียงเบา “มัน... มันคือสิ่งที่ฉันแลกมาด้วยชีวิตของสามีฉัน”

เมื่อครู่ระหว่างที่พูดคุยกับเสิ่นหยาน จ้าวเฉินรู้ว่าคุณยายมีสภาพจิตใจไม่ค่อยดี บางครั้งก็จะไม่มีสติ

คำถามนี้เขาแค่ถามไปตามปกติ แต่ไม่คิดว่าคุณยายเสิ่นจะตอบกลับมา

ต่อมาคุณยายเสิ่นก็บ่นพึมพำกับตัวเอง “ตอนนั้นฉันทำงานอยู่ที่กองบัญชาการกาแล็กซี ประตูดาวถูกทำลาย... และเราต้องรักษาฐานทัพไว้เป็นเวลาเจ็ดวัน

ผู้บัญชาการขอให้ฉันส่งคำสั่งไปยังกองยานในแนวหน้า ให้ยึดตำแหน่งไว้

กองยานแรกที่ฉันติดต่อในเวลานั้น... คือ... กองยานที่สามีของฉันอยู่

คำสั่งที่ฉันส่งไปทำให้สามีของฉันต้องเสียชีวิต

ตอนนั้นฉันคิดว่าฉันก็คงตายตามไปด้วย แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายฉันกลับรอดมา... จริงๆ ตอนนั้นฉันก็คือคนตายไปแล้ว... ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กในท้อง... ฉันคงไม่รอดชีวิตมาได้จนถึงตอนนี้”

เมื่อคุณยายเสิ่นพูดสิ่งนี้ มือก็กำเหรียญรางวัลแน่น

จ้าวเฉินเปิดปากแต่เหมือนมีอะไรติดอยู่ที่คอ ไม่สามารถพูดออกมาได้

“พี่จ้าวเฉิน ดูสิว่าพี่อยากกินอาหารกล่องไหน ถ้าไม่พอ... ส่วนของหยานเอ๋อสามารถแบ่งให้พี่จ้าวเฉินได้” เสิ่นหยานวิ่งมาหาจ้าวเฉินพร้อมกับกล่องอาหารสามกล่อง

"ไม่เป็นไร พี่กินกล่องเดียวก็พอ" จ้าวเฉินหยิบกล่องอาหารเทียมขึ้นมา

เสิ่นหยานเปิดกล่องอาหารอย่างมีความสุข แต่แทนที่จะกินเอง เธอกลับป้อนคุณยายก่อน

จ้าวเฉินกำลังกินอาหารของตัวเองอยู่ข้างๆ รสชาติมันก็เหมือนเดิม แต่ไม่รู้ทำไมครั้งนี้เขาถึงกินมันหมดจนไม่มีเหลือเลย

“พี่จำได้ว่าเสิ่นปิงพี่สาวของเธอเก็บเงินครบ 100,000 เหรียญดาวเพื่อรักษาคุณยายแล้ว ทำไมคุณยายถึงยังเป็นแบบนี้อยู่?” จ้าวเฉินถาม

เสิ่นหยานบอกด้วยความเศร้าว่า “หมอพูดว่าคุณยายเคยทำงานในกองทัพจักรวรรดิเมื่อยังสาว ร่างกายของท่านได้รับผลกระทบจากรังสีบางชนิด ซึ่งรังสีนี้ได้แทรกซึมเข้าไปถึงสมองแล้ว

เหรียญดาว 100,000 เหรียญที่พี่สาวของฉันเก็บได้นั้นแค่ช่วยบรรเทาอาการของคุณยายได้ แต่ปัญหาที่สมองยังไม่สามารถรักษาได้ เว้นแต่จะใช้อุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัยที่สุดและใช้เวลาบำบัดฟื้นฟูหลายปี

แต่ค่าใช้จ่ายในการรักษานั้นไม่ใช่ 100,000 เหรียญดาวอีกแล้ว มันต้องใช้เกือบล้านเหรียญดาวหรือมากกว่านั้น! มันเป็นหลุมที่ไม่มีวันเต็ม

หมอยังแนะนำให้เรายอมแพ้ แต่พี่สาวของฉันไม่เคยยอมแพ้เลย”

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ จ้าวเฉินก็ไม่ได้ถามต่อ

“หยานเอ๋อ พี่ชายอาจมีวิธีรักษาโรคของคุณยายได้ แต่ต้องใช้เวลาอีกสองสามวัน

ตอนนี้เธออย่าเพิ่งบอกพี่สาวของเธอว่าเธอเจอกับพี่ชายแล้ว ตกลงไหม

รอให้พี่เตรียมการให้ดีแล้วจะให้พี่สาวของเธอได้เซอร์ไพรส์" จ้าวเฉินมองไปที่เสิ่นหยานด้วยรอยยิ้ม

เสิ่นหยานลังเลสักครู่ และในที่สุดก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ได้ค่ะ ฉันเชื่อพี่จ้าวเฉิน”

เสิ่นหยานคิดอย่างเรียบง่าย ตอนนี้คุณยายก็เป็นแบบนี้แล้ว พี่จ้าวเฉินก็ไม่จำเป็นต้องโกหกตัวเอง

จ้าวเฉินแตะศีรษะของเสิ่นหยานแล้วยืนขึ้น “พี่ชายอิ่มแล้ว ใช่ มีถุงบิสกิตอัดแน่นอยู่ที่นี่”พี่กินอิ่มแล้ว เอ้อ พี่มีขนมปังกรอบอยู่หนึ่งถุง พี่ไม่ชอบกิน เธอช่วยพี่จัดการหน่อยนะ

ตอนนี้พี่ต้องไปทำบางอย่าง เจอกันอีกทีในไม่กี่วัน ลาก่อน"

จ้าวเฉินหยิบถุงขนมปังกรอบจากกระเป๋าแล้ววางไว้บนรถเข็น ก่อนที่จะเดินจากไปโดยไม่รอให้เสิ่นหยานปฏิเสธ

เสิ่นหยานมองไปที่ถุงขนมปังกรอบที่ยังไม่ได้เปิด แล้วก็มองไปที่จ้าวเฉินที่หายตัวไป

“ฉันยังไม่ได้บอกพี่จ้าวเฉินว่าเลยว่าฉันอยู่ที่ไหน ถ้าเขาตามหาฉันไม่ได้จะทำยังไง?” เสิ่นหยานพึมพำ

หลังจากอำลาเสิ่นหยานแล้ว จ้าวเฉินก็เดินเตร่ไปทั่วสถาบัน

เกี่ยวกับเรื่องของคุณยายเสิ่น จ้าวเฉินวางแผนจะรอจนกว่ายานการแพทย์ระดับ T3 แอนดรอเมดาจะพร้อมใช้งาน เพื่อที่เขาจะได้จัดให้คุณยายเสิ่นได้รับการรักษาบนยานลำนั้น

จ้าวเฉินรู้ดีว่าในโลกนี้มีคนที่เหมือนคุณยายเสิ่นมากมาย และเขาไม่ใช่คนดีที่สามารถช่วยทุกคนได้

แต่จ้าวเฉินแค่อยากทำส่วนเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาช่วยได้

เพื่อเหรียญรางวัลที่มีความหมาย

เพื่อทหารผ่านศึกคนหนึ่ง